63 



licznych stawów jako ostre czarne kreski, ta drobna cecha odnosi się jednak do wszyst- 

 kich następnych gatunków. 



Samice mają pokrywy zawsze brózdowane. 



Owad dość pospolity. 



Al. marginalis L. Dł. c. 30 — 35 mm. Fig. 36-a, b. Końce widełkowatego wy- 

 dłużenia międzypiersia są ostre oraz nie są rozpłaszczone. Samice są albo brózdo- 

 wane lub też jak samce wcale brózd nie posiadają. Obwódka jasna żółto-ochrowa na 

 przedkarczu jest szeroka i otacza je ze wszech stron, spód ciała jaśniejszy o wiele 

 niż u poprzedniego, szczególniej międzypiersie jest bardzo jasnej maślanej barwy; 

 obwiedzenie boczne pokryw i ich .podgięcia są ochrowo-żółtej barwy. Wszędzie po- 

 spolity i częściejszy od poprzedniego. 



M. circumcinctus Ahrens. Dł. c. 30 — 35 mm. 



Końce widełkowatego wydłużenia międzypiersia są ostre, ale krótsze niż u po- 

 przedniego. Samice posiadają zawsze brózdowane pokrywy. Po wierzchu zupełnie 

 taki sam odnośnie barwy jak M. marginalis, zaś spód ciała ma zwykle ciemniejszy, 

 o trochę rdzawo-ochrowej barwie, zwłaszcza brzuch jest stopniowo ku końcowi coraz 

 więcej rdzawy. Nogi całe ma też ciemniejsze. 



Również jak poprzedni wszędzie pospolity. 



M. circumflexus F a b r. Dł. c. 26 — 34 mm. 



Końce widełkowatego wydłużenia międzypiersia są ostre i często, szczególniej 

 u samców, dochodzą do 4 milimetrów długości, samice mają kolce krótsze, oprócz 

 tego pokrywy najczęściej bez brózdowania, t. j. gładkie, jak u samców. Spód ciała 

 jasno-ochrowy, wszystkie szwy i zrośnięcia oraz zetknięcia kreskowate są wyraźnie 

 czarne z różnie ukształtowanym słabszym lub silniejszym, płytszym lub głębiej zacho- 

 dzącym ciemnym naciekiem. Pierścienie brzucha mają nasadę czarną z głęboko ku 

 brzegom zachodzącemi rozszerzeniami, o nieokreślonych okrągławych czasem silnie 

 naciekniętych granicach tak, że widać tylko wązki jaśniejszy brzeżek pierścieni; często 

 barwa czarna przeważa. Ostatni segment jest czarno-brunainy. Nogi są przeważnie 

 jasno-ochrowej barwy, stopniowo ku zakończeniu ciemniejsze; całe łapki u trzeciej 

 pary nóg są brunatno-ochrowe. Końce zgrubiałe pojedynczych członków wąsików są 

 często silnie czarniawe. Owad u nas rzadki. Łowiłem go dwa razy i natrafiłem na 

 samce ale z krótkimi kolcami międzypiersia. Saska Kępa 25 Maja 1896. Kujawy, 

 Kalinowiec 10 Kwietnia 1906. Śp. Jan Wańkowicz znalazł na Litwie dwa okazy 

 samca o bardzo długich kolcach wydłużonego widełkowatego -zakończenia międzypier- 

 sia, oba znajdują się w muzeum we Frascati. 



M. lapponicus Gyllenhall. Dł. c. 22—28 mm. 



Z pomiędzy wszystkich najłatwiejszy do rozróżnienia, posiada bowiem cechy 

 bardzo odmienne, a mianowicie samce są poznaczone na pokrywach wyraźnemi gru- 

 bemi w pojedyńcze szeregi ustawionymi nakłóciami, które biegną przez całą długość 

 pokryw. Jest tych nakłótych prążek od dziewiętnastu do dwudziestu jeden par, sa- 

 mice zaś są poznaczone równą ilością wązkich głębokich brózdek, które gubią się 

 przed zakończeniem pokryw. Oprócz tego u obu płci przedkarcze obwiedzione jest 

 ze wszech stron bardzo szerokim ochrowo-żółtym pasmem tak, że wewnątrz widoczną 

 jest tylko wązka wszerz biegnąca silnie odrzynająca się oliwkowo-zielona plama o czar- 

 nym tonie. Na pokrywach u samców przebiegają naprzemian na całej długości pokryw 

 rdzawo-ochrowo-żółte wąziutkie Unijne smużki; często barwa tych smużek ma tak na- 

 cieknięte granice, że zlewa się w jeden ogólny rdzawo-ochrowy ton, a wtedy całe 

 pokrywy są ciemno-ochrowo-rdzawe. Dna wązkich brózdek u samic są naprzemian 



