66 



aby gdzie w bezpieczniejszym miejscu znów na wierzch wypłynąć i „wesoło żeglo- 

 wać". Do łapania należy się zaopatrzyć w spore metalowe warząchwiowatego kształtu 

 sito na możliwie długim trzonku aby daleko na wodę módz niem sięgać. 



Boki przedkarcza i pokryw obwiedzione są ostrym, cokolwiek w górę wzniesio- 

 nym rąbkiem, oprócz tego na przedkarczu w pewnym dość znacznym odstępie od 

 górnego jego brzegu przebiega wszerz często dość silnie wgniecione wązkie nieraz 

 w pośrodku przerwane wgłębienie (brózdka), z dnem wypełnionym pewną liczbą gru- 

 bych i dość głębokich nakłóć. 



Pokrywy skrzydłowe są zazwyczaj na całej swej długości poznaczone jedenasto- 

 ma parami prążek, złożonych z linijnie dość gęsto ustawionych grubszych lub drob- 

 niejszych zazwyczaj okrągłych nakłóć. Przed samym końcowym rąbkiem pokryw dzie- 

 wiąta para prążek łączy się z pierwszą, ponad tymże połączeniem ósma para zakrzywia 

 się i dotyka swym końcem połączenia dwóch par poprzednich. Trzecia i czwarta para 

 prążek są najbardziej skrócone, piąta, szósta, siódma i ósma mniej kończą się przed 

 zagięciem dziewiątej pary. Opisany układ prążek często u różnych gatunków i osob- 

 ników przedstawia pewne słabe zboczenie. Tak poznaczone pokrywy posiadają wszyst- 

 kie gatunki do podrodzaju Aulanogyrus i rodzaju Gyrinus należące, Orectochilus zaś 

 na pokrywach niema żadnych prążek, ale o tym rodzaju będzie jeszcze raz dokładniej- 

 szy opis. Długie ich gąsienice posiadają głowę małą, okrągłą, opatrzoną silnie chwyt- 

 nemi choć niezbyt wielkiemi szczękami, pierścień przedkarcza wyróżnia się również 

 od dalszych pierścieni kadłuba, które są największe, a w tych trzech pierścieniach 

 osadzone są długie nogi. Pierścienie brzucha opatrzone są z boku długimi trochę 

 ku tyłowi skierowanymi wyrostkami, ostatni t. j. dziewiąty jest od strony swego osa- 

 dzenia w ósmym węższy i po obu stronach swego zakończenia opatrzony jest dwoma 

 długimi wyrostkami. 



Podrodzaj Aulanogyrus R e g i m b. 

 A. concinnus K 1 u g. Dł. c. 4,5 — 6 mm. 



Do opisanych powyżej ogólnych cech należy dodać, że przedkarcze nie posiada 

 wyraźnej brózdy wszerz od strony górnego swego brzegu, że odstępy między głęboko 

 nakłótemi wzdłuż biegnącemi na pokrywach prążkami są zupełnie płaskie oraz wązkie. 



Oprócz tego cała powierzchnia pokryw jest gęsto ponakłówana i nadto matowa. 



Główna barwa wierzchu i spodu ciała jest czarna ze złotawym silnym połyskiem 

 u nasady głowy, na nierównościach i bokach przedkarcza oraz na całej powierzchni 

 spodu ciała. Boki przedkarcza, podgięcia tegoż, boki pokryw i ich podgięcia posiadają 

 szeroką rdzawo-żółto-ochrową obwódkę. 



Owad u nas bardzo rzadki. 



Łowił go koło Połągi Śp. Jan Wańkowicz, a okazy przez niego znalezione 

 zachowane są w zbiorze, po nim pozostałym w muzeum we Frascati. Nie wiem, czy 

 kiedy w innych stronach naszego obszaru był znajdowany, ale domyślać się należy, 

 że go znaleźć można w łachach koło tężni w Ciechocinku lub Busku, gdyż zazwyczaj 

 przebywa w wodach z dopływem wody morskiej lub słonej. 



Rodzaj Gyrinus Lin. 



Ogólny zarys mniej więcej jajowaty, foremny, czasem znów wydłużony lub na- 

 reszcie mocno skrócony. Do ogólnych opisanych powyżej cech należy dodać, że 

 wszystkie gatunki są z wierzchu gładkie, nie porośnięte włosami i wszystkie połyskliwe 

 7. metalicznym żwawym odcieniem krańców i połączeń ciała. 



