67 



Wszystkie Gyrinidae odbywają przemianę poza wodą i w tym celu gąsienice na 

 przemianie oprzędają się na sterczących ponad wodą roślinach wodnych, a kokon ma 

 wygląd bibulasty. 



G. minutus F a b r i c i u s. Dł. c. 3,5 — 4,5 mm. 



Ogólny zarys jajowaty, niezbyt szeroki, a największa szerokość przypada w po- 

 łowie długości ciała. Poza górnym brzegiem przedkarcza w znacznym od niego od- 

 stępie biegnie przez całą szerokość wybitne kreskowate wgniecenie z końcami trochę 

 ku dołowi skierowanymi, a gubiącymi się w chropowato nakłótych bokach przedkarcza. 

 Na pokrywach przebiega wzdłuż jedenaście par równomiernie szeregiem nakłótych 

 prążek, nakłócia te stopniowo ktf bokom pokryw, zwłaszcza przy ich brzegu są wyra- 

 źnie silniej uwydatnione. Odstępy t. j. pasemka, mieszczące się między prążkami, 

 są zupełnie płaskie. 



W pewnym dość znacznym odstępie przed wzniesionym trochę ku górze skośnie 

 rozchodzącym i wystającym zakończeniem każdej z osobna zaokrąglonych pokryw 

 widocznem jest wyraźnie eliptyczne wygórowanie, otoczone dość silnie zbiegającymi 

 się nakłóciami prążek. 



Barwa wierzchu ciała czarna o słabym jedwabistym niebieskawym połysku, który 

 nadaje przedkarczu oraz pokrywom wygląd cokolwiek matowy. Większa część głowy, 

 biorąc od góry, posiada zielony złocisty przebłysk. Boczne rąbki przedkarcza i po- 

 kryw na całej ich długości są purpurowo-złocistej barwy. Podgięcia pokryw i spód 

 ciała są jasno-rdzawo-brunatne, nogi żółtawo-ochrowej barwy. Zaniknięte czułki są 

 bardzo czarne. 



Samice są zawsze cokolwiek większe od samców. 



U nas dość pospolity. Wierzbno pod Warszawą 14 Kwietnia 1884, Otwock 23 

 Sierpnia 1889, Urle w odlewisku Liwca 21 Czerwca 1910. 

 G. urinator 1 1 1 i g i e r. Dł. c. 5,5 — 7,5 mm. 



Znacznie większy od poprzedniego, a nawet z pomiędzy wszystkich naszych ga- 

 tunków największy. Ogólny zarys ciała rozszerzony, z boków cokolwiek zaokrąglony; 

 zwykłe kreskowate wszerz idące wgniecenie na przedkarczu jest wyraźnie widoczne. 

 Boczne brzegi przedkarcza bardzo wybitnie i szerzej niż u wszystkich innych gatunków 

 odgięte. Boczny skraj pokryw podniesiony cokolwiek wygięciem w górę i w utworzonym 

 przez to wgięcie dość szerokim zagłębieniu mieści się bardzo grubo nakłóta zwykła 

 podłużna prążka pokrywowa; innych zaś prążek dziesięć par, biorąc ku środkowi 

 stopniowo słabną, a wewnętrznej pary od szwu wcale nie widać. 



Ciało po wierzchu silnie połyskliwe, czarne, po bokach szeroko ku środkowi 

 pokryw często ciemno-brunatno-rdzawe. Nasada głowy, boki przedkarcza, otoczenie 

 prążek pokrywowych, wnętrze tychże z zielono-złocistym tęczowo się mieniącym poły- 

 skiem lub tylko odcieniem. Spód ciała, podgięcia pokryw oraz nogi ochrowo-żółte. 



Znajdowali go koło Wiązownej za Pragą: Śp. Fryderyk Osterloff, Sp. Jan 

 Wańkowicz oraz p. Ludwik Dembowski 20 Września 1875. 



G. marinus G y 1 1 e n h a 1 1. Dł. c. 4,5 — 7 mm. 



Ogólnym zarysem do poprzedniego zbliżony ale węższy i więcej foremnie jajo- 

 waty. Zwykła wszerz idąca prążka w górnej stronie przedkarcza choć jest widoczna, 

 to jednak gubi się w środku i w tern miejscu na znacznej szerokości jest przerwana. 

 Zwykłe podłużne linijne prążki pokryw, złożone z wyraźnych nakłóć, często bardzo 

 grubych i głębokich, nadają nieraz pokrywom wygląd słabo żeberkowany, a żeberko- 

 wanie to częściejszem jest u samic, zazwyczaj o wiele większych od samców. 



Barwa wierzchu ciała jest czarna ze złocisto-zielonym odbłyskiem, najsilniejszym 

 na wszystkich połączeniach i grubych nakłóciach oraz po obu stronach szwu gdzie 



