69 



Wierzchnia strona ciała jest bardzo silnie połyskliwa, jakby polewana. Odnośnie 

 barwy, to całe ciało z wierzchu jest zupełnie czarne, tylko głowa (bardzo słabo), same 

 rąbki szwu, tarczka międzyskrzydłowa, rąbki szwu i skrajów bocznych przedkarcza 

 oraz pokryw posiadają niezbyt silny przebłysk złocisto-zielony. Podgięcia pokryw, 

 ostatni segment brzucha oraz nogi są słabiej lub silniej jasno-rdzawo-żółte; ogół zaś 

 spodu ciała brunatno ochrowo-rdzawy. 



Zdarzają się okazy z grubszymi i wszystkimi wyraźnymi szeregami nakłóć na 

 pokrywach : „vańetas Wańkowiczu" R e g i n b. 



Typowe okazy są wszędzie bardzo pospolite i liczne. 



G. bicolor Paykul. Dł. c*»6,5— 8 mm. 



Ogólny zarys ciała wydłużony z bokami pokryw na znacznej długości równole- 

 głymi. Na przedkarczu poza jego górnym obrąbkiem widoczna jest wybitnie wgłę- 

 biona szeroka w pośrodku przerwana brózdka, z dnem wyraźnie wypełnionem szere- 

 giem grubych nakłóć. Zwykła poprzeczna dolna brózdka przedkarcza jest wgnieciona 

 i też na znacznym odstępie w pośrodku przerwana. Nakłóte szeregi linijne na pokry- 

 wach, których jest jak zwykle u wszystkich gatunków jedenaście par, złożone są 

 z drobnych o równem natężeniu nakłóć, które się gubią w znacznem oddaleniu przed 

 zakończeniem z osobna zaokrąglonych od wnętrza rozwartych pokryw. 



Owad na wierzchu i od spodu czarny, bez metalicznego połysku, słabo lśniący. 

 Pokrywy, poczynając od ich zakończenia, mają zazwyczaj czerwono-rdzawy, głęboko 

 ku górze zachodzący naciek. Podgięcia przedkarcza i pokryw oraz wszystkie pary 

 nóg są jasno-rdzawo-ochrowe. 



Owad u nas bardzo rzadki. 



Raz tylko sam go łowiłem: jeden okaz Otwock 10 Września 1890. W zbiorze, 

 pozostałym po Sp. Janie Wańkowiczu, jest sporo okazów, znalezionych przez 

 niego gdzieś na Litwie. 



Rodzaj Orectochilus Lacordaire. 



Różni się od rodzaju Gyrinus ogólnym zarysem, jest bowiem więcej ścieśniony, 

 nadto wypuklejszy z najsilniejszem wygórowaniem pokryw przed połową ich długości. 

 Poza tern wygórowaniem pokrywy mają silniejszy spadek, nadto są z boków prosto- 

 linijnie i szybciej zwężone. Zaniknięte, krótkie i grube czułki są ostrzej zakończone, 

 warga górna silniej wydłużona. Ostatni segment brzucha, szczególniej u samic, silnie 

 i stożkowato wydłużony oraz ostro, szpiczasto zakończony. Żyją w wodzie bieżącej. 

 Są to stworzenia nocne i pływają po powierzchni wody, dopiero po zachodzie słońca, 

 w dzień pozostają w spokoju, głęboko ukryte w wodzie. Tarcie (copulatio) odbywa 

 się na zewnątrz wody poczem zaraz samica składa jajka, zaś samiec wyżera samicy 

 jej narządy, w których się mieściły zarodki. W tym celu wyfruwają z wody, opatrzone 

 są bowiem doskonałemi właściwemi skrzydłami, podobnie jak wszystkie Gyrinidae. 

 Dla składania jajek każda para powraca do wody. 



Jedyny krajowy gatunek 



Orectochilus villosus Muller. Dł. c. 5,5—6,5 mm. Fig. 39. 



Do podanych powyżej cech rodzajowych należy dodać, że czoło ma wypukłe, 

 a na jego przodzie widoczne są dwa szeroko rozstawione niezbyt wybitnie wgniecione 

 dołki. Wierzch ciała niemal zupełnie gładki, posypany gęsto nierównej siły nakłó- 

 ciami, które na głowie są najdrobniejsze a najgrubsze i najrzadziej rozstawione są na 

 przedkarczu, na którem znać w dość znacznym odstępie zwykłe wszerz idące wgnie- 

 cione wgłębienie z zakończeniami, z boków silnie skróconemi. Na pokrywach przez 



