70 



całą ich długość przebiega dziewięć par bardzo słabo zaznaczonych cieniutkich rzędem 

 nakłótych kreseczek, stopniowo ku zakończeniu pokryw wybitniejszych, między które- 

 mi zawarte są nieznacznie wypukłe szerokie pasemka, koło szwu najbardziej płaskie 

 i najszersze. 



Cała powierzchnia ciała od górnej strony porośnięta jest drobnymi i niezbyt gę- 

 stymi jasno-płowymi włoskami, najgęstszymi i najdłuższymi na pokrywach, gdzie wy- 

 rastają one z drobniutkich nakłóć. Spód ciała porośnięty jest nieco rzadszymi ale 

 grubszymi i krótszymi włoskami niżeli wierzch, a porośnięte są nimi tylko połączenia 

 spodnich części ciała jakoteż i wszystkie szwy. 



Odnośnie barwy, to cały wierzch ciała jest czarny z bardzo słabym oliwkowo- 

 zielonym metalicznym naciekiem. Podgięcia pokryw, większa część brzucha, biorąc 

 od zakończenia ku górze, oraz nogi są blado-szaro-ochrowo-żółte, reszta spodu ciała 

 ciemno-brunatno-rdzawa. Świeżo wyklute owady są miękkie i mają barwę o wiele 

 jaśniejszą. 



Niezbyt rzadki. Wyłowiłem po raz pierwszy jeden okaz z Wisły na Pradze pod 

 fortem Śliwickim 12 Lipca 1895. Następnie siedm okazów w Popradzie koło Muszy- 

 ny 24 Lipca 1897, dalej cztery okazy w jeziorze Wigierskiem koło klasztoru na dnie 

 czółna 2 Lipca 1904; najwięcej bo aż 86 okazów wyłowiłem, zapuszczając sito na 

 oślep podczas wylewu Liwca koło Urli w czasie od 8 do 26 Sierpnia 1910. 



Rodzina Hydrophilidae. 



Według najnowszego systemu oddzielono należące do tej rodziny owady, umie- 

 szczając je według upodobania (śmiało rzec można nie bez zasady) to tu, to owdzie 

 między różnemi rodzinami tęgopokrywych, które ani z powierzchowności ani też ze 

 sposobu życia oraz zapatrywań biologów lub też zasad embryologii nie mają między 

 sobą najmniejszego podobieństwa. Tymczasem, chociaż narządy dotykania u tychże 

 owadów są zupełnie odmienne, to jednak czy to kształtem ciała, czy też członkami 

 ruchu najbardziej zbliżone są do pływakowatych (Dytiscidae). 



Przeważna ilość owadów, należących do omawianej rodziny, przez cały czas ży- 

 cia pozostaje w wodzie, mniejszość zaś czy to jako gąsienice czy też jako doskonałe 

 chrząszcze przebywa w gnoju (cerciones), a częściowo jednak i w wodzie lub w jej 

 pobliżu t. j. w nadbrzeżnym mule. Gąsienice ich są przeważnie drapieżne i żywią 

 się różnemi drobnemi stworzeniami lub też padliną, a doskonałe chrząszcze po czę- 

 ści rqślinami wodnemi. Gąsienice te mają pośrednie podobieństwo kształtów tak do 

 gąsienic Dytiscidae, jako też i do gąsienic Carabidae. 



Narządy dotykania t. j. macki posiadają bardzo długie, przeważnie dłuższe od 

 czułków czyli wąsików, a ze względu na ukształtowanie tychże możnaby rzeczone owa- 

 dy zaliczyć do grupy Palpicornia. 



Nogi wielu gatunków są podobnie ukształtowane, jak u rodziny Dytiscidae, mia- 

 nowicie z łapkami opatrzonemi włoskami pławnemi u drugiej i trzeciej pary. 



Większość zaś choć pomienionej cechy nie posiada, to jednak ostatni członek ła- 

 pek ma bardzo duży, uzbrojony silnie rozwiniętymi pazurkami, które im służą do przy- 

 czepiania się do łodyg roślin wodnych, kamieni i przedmiotów, w wodzie zanurzonych. 



Wszystkie jednak gatunki posiadają doskonale rozwinięte skrzydła, które im słu- 

 żą, skoro wody zabraknie, do przenoszenia się w inne podatniejsze miejscowości, 

 w wodę obfitujące. 



