72 



gnie zaraz tuż koło szwu na całej jego długości, trzy zaś następne pary równej siły, 

 jednak węższe i z cokolwiek zaostrzonym brzegiem, zbiegają się z sobą przed zakoń- 

 czeniem pokryw, jak również schodzą się z czwartą parą żeberek, która jest najwęż- 

 sza i najsłabiej wystająca. Brzeg pokryw jest dość szeroko wygięty i poprzedzony 

 słabem chropowato nakłótem wygórowaniem. Tak więc właściwie jest dziesięć par wy- 

 górowań na pokrywach, a z tych pięć par jest żeberkowatych, zaś drugie pięć par jest 

 na przemian o wiele słabiej uwydatnionych i są one bardzo wązkie. 



Spód ciała na całej swej powierzchni jest dość wyraźnie i niezbyt gęsto pona- 

 kłówany. 



Barwa ogólna całego ciała szarawo-gliniasto-rdzawa bez metalicznego połysku, 

 a owad skutkiem swych chropowatości wydaje się napozór matowy, tylko grzbiety że- 

 berek, zwłaszcza u samic, są silnie połyskliwe. Pokrywy poznaczone są wszerz trze- 

 ma pasmami bardzo szeroko poprzerywanych czworokątnych czarnych plamek. 



Samice od samców są większe. 



W naszych wodach bardzo pospolity, a podczas powodzi w rzekach i strumie- 

 niach bardzo liczny. Często, gdy go zima i mrozy zaskoczą, chowa się wewnątrz 

 zbutwiałych pni i dlatego na przednówku zdarza się w nich pojedynczo. 



Podrodzaj Cyphelophorus K u w e r a. 

 Jedyny krajowy gatunek: 



C. tuberculatus Gyllenhall. Dł. c. 2,8 — 3,3 mm. Fig. 40. 



Ogólny zarys cokolwiek wydłużony. Przedkarcze ku przodowi widocznie rozsze- 

 rzone, 5 ^ dość kanciastym ale niezbyt wysuniętym naprzód wyskokiem bocznych brze- 

 gów, opatrzone pięcioma niezbyt głębokiemi brózdkami, między któremi wygórowana 

 trochę powierzchnia dość płaskich pasemek poznaczona jest niezbyt gęsto nakłóciami 

 chropowatemi. Między 10 parami zwykłych, a temu gatunkowi właściwych grubo na- 

 kłótych prążek, biegnących z równem natężeniem wzdłuż pokryw, mieszczą się pasem- 

 ka równej szerokości i równego natężenia, ale zato na pasemkach tych zaraz u ich 

 nasady na trzeciej parze sterczą silnie dwie krótkie podłużne guzowate wyniosłości. 

 Ta sama para pasemek poza połową długości posiada jeszcze po dwie podobnych, 

 ale krótszych i więcej guzowato wystających wyniosłości, oddalonych w wielkich od- 

 stępach od siebie. Na piątej i siódmej parze pasemek jest umieszczony jeden ostry 

 guz, a dwa te guzy idą skośnie ku górze i bokom pokryw w kierunku słabego łuku, 

 począwszy od trzeciego guza trzeciej pary pasemek. Wreszcie ustawienie guzów nie 

 jest zawsze jednakowe, a są one czasem słabsze, to znów silniejsze. Oprócz opisa- 

 nych guzów na pokrywach są umieszczone dwa szerokie płytkie wgniecenia, biegnące 

 skośnie od bark a schodzące się końcami koło szwu zaraz poza dwoma wydłużonymi 

 guzami trzeciej pary wązkich pasemek. 



Barwa całego ciała ściśle czarna z metalicznym ołowianym przebłyskiem na całej 

 powierzchni pokryw i prążek przedkarcza. 



Owad w wodach naszych płaszczyzn bardzo rzadki, na podgórzach pospolity 

 i liczniejszy. Naprzód znalazł go ś. p. Józeł Hornziel 22 Czerwca 1894 koło War- 

 szawy na zalanych łąkach Skaryszewskich, potem w Hełmku koło Oświęcimia znale- 

 źli go znów ś. p. Wojciech Mączyński i pan Stobiecki w licznej ilości 5 

 Lipca 1902. Sam zaś znalazłem jeden okaz w dole po kartoflach w mokrym piasku 

 we wsi Jasienica koło Tłuszcza 17 Maja 1904. 



