75 



dwoma trzecierni tejże dość wybitnie się zwężają ku końcowi. Dziesięć par zwykłycli 

 prążek są złożone z dość grubych wyraźnych nakłóć. 



Pasemka pomiędzy niemi zawarte (wszystkie niemal o równem natężeniu) są 

 wązkie, z wierzchem trochę wypukłym, tylko siódma ich para jest nieco wygórowana, 

 co znać najwybitniej na guzach barkowych, poza którymi wygórowanie to znacznie 

 słabnie; oprócz tego na pokrywach biegną dwa skośne, szerokie, wyraźne wgniecenia; 

 w kierunku od guza barkowego zbiegają się one w słabsze o wiele wklęśnięcie koło 

 szwu na jednej czwartej długości pokryw. Powierzchnia pokryw jest gładka i poły- 

 skliwa. Odnośnie barwy, to jest ona zmienna, zazwyczaj jednak głowa i przedkarcze 

 mają podkład niebieskawy metalićzny z naciekiem na wypukłościach purpurowo-złoci- 

 stym a w brózdkach żółto-metalicznym. Barwa pokryw jest mniej żywa, zielonawo- 

 niebieska, z naciekiem na całej szerokości nasady purpurowo-złocistym, a w nakłóciach 

 prążek bez silniejszego metalicznego połysku. Oprócz tego na ogólnem tle pokryw 

 przebijają tu i owdzie bardzo słabo jaśniejsze podłużne symetrycznie ułożone plamy. 

 Nogi i wąsiki brudno-ochrowej barwy, spód ciała cały brunatny. 



Owad żyjący wyłącznie w jeziorach i potokach wysokich gór. M. Rybiński, 

 wschodnie Karpaty 1898; M. Siła -No wieki „P. do F. Galicyi" 1873, Barania. Sam 

 łowiłem pomienionego owada ale nie w kraju, wygrzebując go z nadbrzeżnego mo- 

 krego mchu w Sprontzer Thal koło Meranu 28 Września 1895. Natrafiłem przytem 

 na nieprzebraną jego ilość. 



A. glacialis V i 1 1 a. Dł. c. 2,4 — 3,8 mm. 



Do poprzedniego często trochę podobny, ale głowę ma większą. Boki przed- 

 karcza ma ku przodowi więcej proste i mniej zaokrąglone, ku tyłowi zaś prawie prosto 

 się zwężające. Na ogół jest mniej wypukły. Głowa w pośrodku z wyraźnem wgłę- 

 bieniem o ostrych wyskokach, które się kończą nad oczami, a z szerokim wgłębieniem 

 nad samą jej nasadą w przedkarczu. Pięć zwykłych brózd przedkarcza są i węższe 

 i mniej głębokie, ziarnkowanie bardzo słabo wypukłych międzyprążkowych pasemek 

 jest po brzegach o wiele wyraźniejsze, ku środkowi zaś słabsze ale zawsze dobrze 

 widoczne. Oprócz tego cała powierzchnia przedkarcza jest chropowata, drobno sza- 

 grynowana. Pierwsza para brózdek ma granice nazewnątrz słabiej wygięte, druga para 

 proste. Pokrywy są trochę słabiej prążkowane niż u poprzedniego gatunku. Pasemka 

 międzyprążkowe równej wysokości,- drobniutko ponakłówane. Skośne wklęśnięcie, 

 idące od bark do szwu, jest słabo uwydatnione. Powierzchnia całego ciała jest nie- 

 zbyt połyskliwa, szczególniej powierzchnia głowy i przedkarcza trochę jakby matowa. 



Odnośnie barwy, to głowa i przedkarcze są barwy oliwkowo-zielonej ze słabym 

 metalicznym połyskiem. Całe pokrywy szarawo-ochrowo-żółte z tonem cytrynowym 

 bez metalicznego połysku; znać też na pokrywach symetrycznie ułożone ciemniejsze 

 podługowate plamy. Niejednokrotnie zdarzają się zboczenia od opisanej barwy, a owad 

 cały ma naciek ogólny niebiesko-stalowy i wtedy mocno się zbliża do poprzedniego 

 gatunku, co tembardziej się staje wybitnem, że i połyski są wówczas purpurowo-me- 

 taliczne. Nogi są brudno-ochrowej barwy, a spód ciała brunatny. 



Owad wyłącznie górski. Czarna-Hora, Kizie Utopy 27 Czerwca 1899, Michał 

 Rybiński. Sam znajdowałem pomienionego owada bardzo często w górskich jezio- 

 rach koło Meranu, Sprontzer Thal w latach 1894, 5, 6 i 9 zawsze późno pod jesień. 



A. griseus Herbst. Dł. c. 2,2—3 mm. 



Do poprzedniego nieco zbliżony, ale pokrywy jego skrzydłowe są daleko słabiej 

 poza -/ 3 długości swej rozszerzone oraz jest mniej wypukły. Głowa i przedkarcze są 

 grubiej i wyraźniej ziarnkowane, co widoczne jest nawet w pięciu zwykłych brózdkach. 



