76 



które są o wiele węższe. Samo ziarnkowanie jest gładkie i połyskliwe. Przedkarcze 

 od górnego brzegu jest widocznie szersze niż u nasady, a zaokrągla się bardzo nie- 

 znacznie tak, że boki jego poza górnem rozszerzeniem są prostolinijne a pasemka 

 międzybrózdowe są niemal płaskie. Pierwsza ich para ku zewnątrz jest słabo w środku 

 wyłamana. Pokrywy skrzydłowe, z prążkami dość grubo ponakłówanemi o jednakowem 

 natężeniu na całej długości, są wszakże, jak zwykle u wszystkich gatunków, ku koń- 

 cowi więcej ścieśnione, zatem z natury rzeczy drobniejsze, ale zawsze bardzo wyraźne. 

 Barki ku górze słabo guzowate. Pasemka, zawarte między prążkami, słabo wypukłe 

 o jednakowem natężeniu bez wygórowań. Skośnego wgniecenia w kierunku od guza 

 barkowego do szwu prawie nie znać. Powierzchnia górna ciała gładka, szczególniej 

 na pokrywach jakby polewana. Połysk metaliczny głowy i przedkarcza na pasemkach 

 na tle barwy zielonej z odcieniem słabiej lub silniej purpurowym, a w brózdkach 

 silnie złocisto błyszczący. Barwa pokryw o podkładzie blado-szaro-ochrowym z trzema 

 szeroko oddalonemi od siebie wzdłuż i wszerz ciągnącemi się pasmami, złożonemi 

 z szeregów poprzerywanych plam, które są słabiej lub silniej czarniawe i nigdy nie 

 są tej samej wielkości. Największa plama mieści się na dwóch trzecich długości po- 

 kryw, ma końce bardzo wydłużone i widełkowato ku tyłowi skierowane. Oprócz tych 

 głównych zwykłych plam znać jeszcze między niemi większe naciekowe plamy, któ- 

 rych barwa jest słabiej lub silniej brunatna. 



Barwa, rysunek jej, natężenie oraz wielkość i wybitność plam są niemal u każ- 

 dego osobnika odmienne. Spód ciała jest ciemno-brunatny, macki brunatno-rdzawe, 

 czułki i nogi brudno-ochrowej barwy. 



Owad wszędzie bardzo pospolity. 



Podrodzaj Helophorus. 



Przedkarcze przed połową swej średnicy wzdłuż jest najszersze, a od tego miej- 

 sca ku przodowi silniej lub słabiej zaokrąglone i jednocześnie zwężone, zaś ku pod- 

 stawie swej słabo łukowato zwężające się, lecz o wiele silniej zwężone niż od gór- 

 nych boków; boczne brzegi przedkarcza biegną ku nasadzie niemal w liniach prostych. 



H. granularis L. Dł. c. 2,2 — 2,3 mm. 



Trochę wydłużony, pokrywy stopniowo ku dwóm trzecim swej długości rozsze- 

 rzone i w tern właśnie miejscu są najszersze. Pięć brózd na przedkarczu są bardzo 

 wyraźne, środkowa niemal najwęższa i na całej swej długości równie szeroka, tylko 

 ku przodowi się zwęża. Druga para brózd o wiele szersza od trzech brózd wewnętrz- 

 nych. Pierwsza para niemal płaskich międzybrózdowych pasemek ku zewnętrznej 

 stronie wyłamana. Cała powierzchnia przedkarcza dość grubo ziarnkowana, a ziarnko- 

 wanie to ku bocznym brzegom jest coraz wyraźniejsze i chropowate. 



Dziesięć par grubo nakłótych prążek, biegnących wzdłuż na pokrywach, posiada 

 równe natężenie. Pasemka o szerokości równej nakłóciom są słabo wypukłe bez wy- 

 górowań oraz są gładkie bez nakłóć. Przedkarcze jest zielono-złociste z purpurowym 

 odcieniem a w brózdkach lśni się barwa żółto-złocista, zaś najsilniejszy połysk posia- 

 dają brózdy skrajne. Pokrywy jasno-szaro-ochrowej barwy są silnie błyszczące bez 

 metalicznego przebłysku. Posiadają bardzo niewiele naciekłych plam a najsilniej i naj- 

 wybitniej naznaczona jest duża plama, zajmująca szerokość trzech pierwszych par 

 pasemek, licząc od szwu, potem widać prawie w równej linii podłużną plamę na dzie- 

 wiątej parze pasemek. W pewnym odstępie od końca pokryw na piątej parze znajduje 

 się znów podłużna plama słabo nacieknięta. Macki i wąsiki są brunatne, o wiele 

 ciemniejsze ku końcowi. Nogi grochówkowo-żólte. 



