78 



talicznego połysku zazwyczaj brunatno-ochrowej barwy z dużą od dołu rozszerzoną 

 ciemną mglistą plamą, rozpoczynającą się na dwóch trzecich długości pokryw i umiesz- 

 czoną na szwie i na dwóch następnych parach pasemek. Oprócz tego na szóstej 

 i siódmej parze pasemek w równej niemal linii wszerz pokryw mieści się jeszcze sła- 

 biej naznaczona podługowata plama. Często pokrywy mają barwę jaśniejszą, ochrową, 

 wtedy nabierają czasem nacieku ponsowo-rdzawego i są ku końcowi najbarwniejsze 

 (abnormitas). Nogi, macki i wąsiki są brunatno-ochrowej barwy. Zdarzają się też 

 okazy o barwie pokryw bronzowej z sinym metalicznym przebłyskiem. 



Kujawy, Kalino wiec 9 Kwietnia 1906; Saska Kępa, Łąki Skaryszewskie 17 Kwie- 

 tnia 1912. 



H. dorsąlis Marsh am. Dł. c. 3,5—3,8 mm. 



Większy zwykle od poprzedniego, ku tyłowi cokolwiek wyraźniej rozszerzony. 

 Przedkarcze u podstawy węższe trochę od nasady pokryw, brózdy na przedkarczu są 

 szersze. Środkowa posiada granice szczególniej w pośrodku wgniecione, pasemka 

 międzybrózdowe prawie płaskie. Pierwsza ich para z granicami w pośrodku silnie 

 kolankowato na zewnątrz wyłarnanemi, od strony głowy skrócona oraz silnie ku koń- 

 cowi zwężona, nadto tak samo zwężona poza włamaniem a potem ku swemu dolnemu 

 zakończeniu trochę rozszerzona; druga para ze skrajnymi brzegami prostymi. Cała 

 powierzchnia przedkarcza na znacznej przestrzeni, szczególniej pośrodku, płasko ale 

 wyraźnie ziarnkowana. Bardzo wybitne wygórowanie na bocznem zaklęśnięciu przed- 

 karcza, biegnące przez całą jego długość, jest bardzo grubo ziarnkowane. Pokrywy 

 poznaczone na całej swej długości dziesięciu parami grubo nakłótych prążek. Pa- 

 semka międzyprążkowe węższe od samych prążek i na całej swej długości drobno 

 Unijnie ponakłówane. Skośne wgłębienie od bark ku szwowi zaledwie jest widoczne. 



Barwa głowy i przedkarcza słabo niebieskawo lub trawiasto zielona z odbłyskiem 

 metalicznym i z purpurowo-złocistymi naciekami, które często przeważają swą barwą 

 na całej powierzchni przedkarcza. Połysk złocisty w brózdach ma ton żółty i jest 

 silniej lśniący niż na samem pasemku. Pokrywy na całej powierzchni są jasno-ochro- 

 wo-żółte bez metalicznego połysku; nakłócia mają dno czarniawe. Poza połową dłu- 

 gości pokryw w pośrodku duża, naciekła, ciemna, ku tyłowi mocno rozszerzona strzał- 

 kowata plama, a oprócz tejże na pokrywach tu i owdzie widoczne są bardzo słabo 

 nacieknięte, podługowate, symetrycznie ułożone plamy; często tych drobniejszych plam 

 wcale niema, a podkładowa barwa pokryw jest i czyściejsza i jaśniejsza. Przedkarcze 



podgięciach rdzawo-ochrowych, nogi i narządy dotykania jasno-ochrowe, piersi 



1 brzuch czarne. 



U nas wogóle rzadki. Raz go tylko w kraju znalazłem. Praga, fort Sliwicki 

 8 Lipca 1901 podczas powodzi. 



H. strigifrons Thomson. Dł. c. 4 — 4,3 mm. 



Ogólny zarys trochę skrócony, zwięzły, dość wypukły. Przedkarcze już u pod- 

 stawy widocznie szersze od nasady pokryw, ku górze zaś w pośrodku szersze nawet 

 niż dalszy ciąg obwodu pokryw, które w polowie swej długości są wybitnie łukowato 

 rozszerzone. Głowa naznaczona ostro wciętemi linijnemi kreskami, które pod kątem 

 rozwartym rozchodzą się od wciętego zagłębienia górnej części czoła a kończą się 

 ponad oczami. Brózdy na przedkarczu są wązkie, najwęższą i jeszcze bardziej zwę- 

 żającą się ku przodowi jest środkowa. Pasemka międzybrózdowe szerokie i płaskie 

 są drobniej niż u poprzedniego gatunku ale wyraźniej chropowato ziarnkowane. dra- 

 nice pierwszej i drugiej pary są ostre, wyraźne, a obie pary pasemek łukowato ku 

 zewnątrz wygięte: pierwsza o wiele poniżej środka, druga zaś na całej długości; 



