80 



Kilku gatunków, a mianowicie: obscurus, quadrisignatus, croaticm, fallax, i pu- 

 ntilio, nie opisałem, a jakkolwiek w katalogach i różnych opisach notowane są jako 

 nasze, to jednakże, nie znając ich i nie wiedząc, czy je kto w kraju znajdował, opisu 

 ich podać nie mogłem. 



Hydreninae. 



Ostatni członek łapek dłuższy od czterech poprzedzających razem wziętych. Koń- 

 cowy członek maćków bardzo duży, trochę pałkowaty. Na przedkarczu pewna liczba 

 podłużnych lub okrągłych wgnieceń lub też bardzo drobnych dołków. 



Rodzaj Hydrochus L e a c h. 



Przód głowy z bokami równoległymi jest mocno wydłużony, dłuższy trochę niż 

 średnica sporych wystających oczów. Tarcza jej z przodu i z boków aż po górny brzeg 

 oczów otoczona wypukłym rąbkiem. Przedkarcze, z podłużnymi i wszerz idącymi 

 niemal równoległymi brzegami, po bokach słabo zaokrąglone, u podstawy swej węż- 

 sze od nasady pokryw i wogóle na średnicy najwybitniejszego swego rozszerzenia 

 o wiele węższe niż najznaczniejsze rozszerzenie pokryw poza połową ich długości. 

 Pokrywy odgraniczone są od przedkarcza wystającą krawędzią. Tarczka międzyskrzy- 

 dłowa widoczna, czworokątna, stopniowo ku dołowi zwężająca się, cokolwiek wystają- 

 ca, otoczona wąziutką krawędzią, utworzoną z początku pierwszej pary żeberek, koło 

 szwu umieszczonych.. Powierzchnia pokryw albo silnie żeberkowana lub też prąż- 

 kowana. 



Hydrochus elongatus S c h a 1 1 e r. Dł. c. 3,5 — 4,3 mm. Fig. 42. 



Ciało wydłużone. Między oczami widoczne jest szerokie zaklęśnięcie, idące 

 w kierunku ramion kąta rozwartego ku czołu, gdzie jest u wierzchołka swego najgłęb- 

 sze, a poza tern wgłębieniem na górnem wypukłem czole mieści się podługowaty kań- 

 ciasty wszerz wgnieciony dołeczek. Nadto głowa jest dość gęsto grubo i chropowato 

 ponakłówana. Przedkarcze, grubiej jeszcze niż głowa ale rzadziej ponakłówane, posia- 

 da prawie na środku spory okrągławo podłużny dołek, odstęp zaś od brzegu górnego 

 tego dołka do górnego brzegu przedkarcza jest krótszy od odstępu od dolnego brze- 

 gu dołka pomienionego ku nasadzie przedkarcza, a na temźe oddaleniu widać bróz- 

 dowate dość głębokie widełkowate wgniecenie, którego ramiona obejmują dolną kra- 

 wędź dołka. Na bokach przedkarcza na równej linii ze środkowym dołkiem po obu 

 jego stronach mieści się szerszy od niego dołek, który potem się zwęża i dosięga na- 

 sady przedkarcza. Pokrywy mają pięć par równoległych, mocno wystających żeberek 

 oprócz silnie wygórowanych listewek wzdłuż szwu, które biegną na całej jego długo- 

 ści. Pierwsza para żeberek skraca się w polowie długości pokryw ku dołowi, druga 

 zaś poza połową skrócona, ale ku górze, następne trzy pary, licząc od szwu ku bo- 

 kom pokryw, są na całej ich długości nieprzerwane. Między pomienionemi żeberkami 

 biegnie podwójny szereg okrągłych dołkowatych nakłóć, a ustawienie tychże wytwarza 

 między niemi wązkie słabe linijne wygórowanie. Podwójny ten szereg, począwszy od 

 końca pokryw, przedzielony jest drugą ku górze skróconą parą żeberek. 



Wygląd powierzchni owada jest niezbyt połyskliwy. 



Barwa głowy zielona z odbłyskiem metalicznym, nasada jej zupełnie złocista. 

 Przedkarcze więcej połyskliwe niż głowa, zielone, metalicznie błyszczące z naciekami 

 na wygórowaniach pomarańczowo-złocistemi. Pokrywy między wystającemi żeberkami 

 smolisto-czarnc, same grzbiety żeberek czerwonawo-zlociste. Spód ciała brunatno- 

 czarny. Narządy dotykania i nogi rdzawo-brunatne. 



