81 



Dość pospolity w rzekach i odlewiskach prży brzegach, zarośniętych trawami wo- 

 dnemi. 



Wilanów 10, 21 i 25 Maja 1892. 



H. carinatus Germar. Dł. c. 2,4—3 mm. 



Ogólny zarys ku tyłowi mniej od poprzedniego rozszerzony z bokami pokryw 

 niemal równoległymi. Do poprzedniego bardzo podobny, ale zawsze mniejszy. Przed- 

 karcze równie szerokie, jak długie, brzegi jego z boków więcej wyprostowane z po- 

 wierzchnią gdzieniegdzie prawie żeberkowato wzniesioną między podobnie ułożonymi 

 dołkami. Nakłócia głowy i przedkarczą są trochę drobniejsze. Na pokrywach jest 

 cztery pary żeberek, które ciągną się z jednakowem niemal natężeniem przez całą 

 długość pokryw, z grzbietami ku zakończeniu cokolwiek słabiej wygórowanymi. Są 

 one wogóle słabiej wygórowane niż u H. elongatus. Żadne z żeberek nie jest skró- 

 cone. Wszystkie wgłębione pasemka międzyżeberkowe posiadają po dwa ściśle kolo 

 siebie ułożone szeregi, złożone z równomiernie ustawionych, dołkowatych, bardzo gru- 

 bych, głębokich nakłóć. Tarczka międzypokrywowa (scutellum) jest podłużna, drobno 

 chropowato ponakłówana, otoczona wąziutką wystającą krawędzią, stanowiącą przedłu- 

 żenie podobnej, tuż poza nasadą przedkarczą umieszczonej, a końcami połączoną 

 z o wiele silniej wygórowanym i szerszym od każdej z czterech par żeberek gładkim 

 rąbkiem, biegnącym przez całą długość szwu i mającym jednakowe natężenie wzdłuż 

 szwu. 



Barwa wierzchu ciała smolasto-czarna, często żeberka pokrywowe posiadają nie- 

 bieski metaliczny przebłysk. Wszystkie narzędzia dotykania i nogi rdzawo-brunatne, 

 uda drugiej i trzeciej pary prawie czarne. 



Rzadszy od poprzedniego. Wilanów 10, 21, 25 Maja 1892. 



Hydrochus brevis Herbst. Dł. c. 2,6—3 mm. 



Pokrywy o wiele krótsze niż u dwóch poprzednich gatunków, również cala po- 

 stać jego jest krótsza. Przedkarcze wszędzie o wiele węższe od pokryw, silniej ku 

 tyłowi niż u poprzedniego zwężone; pokrywy poza polową swej długości o wiele wię- 

 cej rozszerzone. Ułożenie dołków na przedkarczu podobne, jak u dwóch poprzednich 

 gatunków, tylko że wszystkie są okrąglejsze i więcej skupione, a środkowy dołek jest 

 daleko większy. Na pokrywach widać tylko cztery pary nieprzerwanych równolegle 

 biegnących żeberek, oprócz silnego listewkowatego gładkiego wygórowania koło szwu. 

 Nakłóć bardzo grubych, równomiernie między żeberkami rozstawionych, jest też dwa 

 rzędy. 



Barwa całego ciała i członków czysto czarna z górną powierzchnią o ołowiano- 

 metalicznym połysku. Nogi ciemno-brunałno-rdzawe, częściej wszakże zupełnie czarne. 



Rzadki. Łowiłem go parokrotnie koło Warszawy: 21 Kwietnia 1868 Sadurka, 

 Wierzbno 25 Maja 1888. Oprócz tego na Ukrainie: Biło-Cerkwa, Księżowski Futor 

 10 Maja 1896. 



H. angustatus Germar. Dł. c. 2,4—3 mm. 



Wielce różny od poprzednich gatunków, więcej wydłużony, pokrywy węższe 

 i mniej rozszerzone, pomimo tego są one szersze w stosunku do przedkarczą. Głowa 

 i przedkarcze z wygórowaniami o wiele bardziej płaskiemi, a przeto mniej wgłębione- 

 nemi, podobnie ułożonemi dołkami. Powierzchnia tychże części ciała na całej swej 

 przestrzeni jest gęściej pokryta grubemi nakłóciami, które są na głowie trochę drob- 

 niejsze i poczęści zlewają się ze sobą. Pokrywy poznaczone czterema parami bardzo 

 słabych liczniejszych wygórowań, których żeberkami nazwać nie można, są to raczej 

 jakby wyokrąglone listewki. Czwarta ich para, licząc od szwu, jest najsilniej wygóro- 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 11 



