84 



U nas rzadki; raz go tylko znalazłem, Czarna Struga 24 Maja 1911, jeden tyl- 

 ko okaz. 



Podrodzaj Homalochtebius Kuwera. 

 H. impressus Kuwera. Dł. c. 2—2,5 mm. Fig. 43. 



Słabiej od poprzedniego wypukły, pokrywy ma więcej wydłużone, w połowie 

 swej długości najszersze z brzegami boków słabiej zaokrąglonymi. Głowa zupełnie 

 podobna do poprzedniego, boczne brzegi przedkarcza obwiedzione są wyraźnym, wąz- 

 kim, nieco podniesionym rąbkiem. Powierzchnia jego mniej i drobniej oraz nie tak 

 gęsto ponakłówana, jak przedkarcze u poprzedniego gatunku, a środkowa brózda po- 

 dłużna jest czasem niezbyt wyraźna oraz od góry skrócona. Na płaskim wklęśnięciu 

 boków przedkarcza mieści się szerokie, płaskie wgłębienie, podobne do wgłębienia 

 u poprzedniego gatunku, ale ku środkowej bróździe jest ono łukowato wygięte z koń- 

 cami, zwróconymi ku bocznemu brzegowi przedkarcza. Często wykrzywienie tego 

 wgniecenia bywa trochę wyprostowane, a obok tego przed nasadą przedkarcza na 

 pewnym od niej odstępie widocznem jest krótkie wgłębienie wszerz. 



Barwa całej powierzchni ciała jest od góry bronzowa ze złotawym metalicznym 

 przebłyskiem i jedwabistym często przyćmionym połyskiem. Spód ciała jest cały czar- 

 no-brunatny; nogi, macki i czułki są żółto-rdzawe, czasem niemal maślanej barwy. 



W naszych wodach wszędzie bardzo pospolity, przebywa często w rzęsie. 



Podrodzaj Asiobates Thomson. 

 A. bicolon G er mar. Dł. c. 1,6—1,8 mm. 



Cała postać krótsza, zwłaszcza pokrywy po bokach silniej wyokrąglone, górna 

 powierzchnia ciała wogóle dość wypukła, piszczele ma krótsze niż poprzedni i znacz- 

 niej rozszerzone. Odgraniczenie górnej wargi od czoła jest głębokie oraz na całej 

 swej szerokości bardzo silne, a wierzch jej przez to guzowato wyniesiony. Na czole 

 od nasady głowy mieści się znów wypukły wszerz sterczący guz, a od góry po bo- 

 kach węższe i mniejsze podłużne dwa guzy równego natężenia. Guzy te połączone 

 są niejako ze środkowym i stanowią z nim jedną wspólną wyniosłość, która obwie- 

 dziona jest od tyłu głęboką, jakby wgniecioną brózdą. 



Przedkarcze z bokami bardzo rozszerzonymi, poza rozszerzeniem nagle skośnie 

 ku swej podstawie zwężone, a u swej nasady najwęższe, jakby silnie zesznurowane. 

 Kanty górnych bocznych brzegów są zakończone dwoma krótkimi, grubymi, ostro za- 

 kończonymi, skośnie ku górze i nazewnątrz sterczącymi rożkami, a dolne kanty brze- 

 gów w miejscu, odkąd się przedkarcze tak silnie zwęża, są słabsze i mniejsze, ale też 

 ostrym króciutkim kolcem zakończone. 



Opisane rozszerzenie boków przedkarcza od środka przed wydłużeniem na ze- 

 wnątrz posiada dwa bardzo głębokie małe okrągłe dołki, które są cokolwiek skośnie 

 ustawione ku środkowej powierzchni przedkarcza. Na tej ostatniej mieszczą się po 

 dwa kwadratowe dołki, z których górne przedzielone są słabą wąziutką krawędzią, 

 dolne zaś stanowią jedną całość i łączą się w jedno prostokątne silne wgłębienie. Te 

 silne wgłębienia wytwarzają na przedkarczu sterczące otoczenia, z tych dwa w postaci 

 wązkich krawędzi biegną po boku podługowatych dołków. Dwie szersze wałkowate 

 wyniosłości mieszczą się jedna z góry, druga od strony nasady przedkarcza, a jest 

 jeszcze oprócz nich i trzecia równej z niemi szerokości, która rozdziela wszerz dwa 

 dołki. Zwykłe linijne prążki pokryw składają się z pojedyńczego szeregu wyraźnych 

 i grubych nakłóć; otoczenie szwu tuż koło jego brzegów jest wygórowane i mocno wy- 



