86 



końcowi zupełnie tracą metaliczny połysk. Spód ciała brunatny, nogi żółto-rdzawe, 

 macki i wąsiki od nóg jaśniejsze, potem stopniowo ku końcowi ciemnieją. 



Owad częstszy w górach. 



Krynica (Sołotwina) 2 sierpnia 1897. 



H. metalescens Rey. Dł. c. 1,6 — 1,9 mm. 



Do poprzedniego bardzo podobny, ale mniejszy, przytem krótszy i więcej zao- 

 krąglony. Boczny brzeg przedkarcza z tyłu poza dwoma trzeciemi obwodu jest silniej 

 wykrojony, tarcza sama poznaczona w podobny sposób jak u poprzedniego, z brózdą 

 oraz z głębokimi dołkami, obok tych jednak są jeszcze dwa dość głębokie podłużne 

 wgłębienia albo wgniecenia, które się rozciągają koło górnych brzegów przedkarcza. 

 Dołki, umieszczone przy dolnem zakończeniu podłużnej środkowej brózdy, zlewają się 

 ze sobą. 



Linijne prążki pokryw złożone są z wyraźnych, ale trochę drobniejszych nakłóć, 

 a pasemka międzyprążkowe są szersze od nakłóć, płaskie i o równym brzegu, trochę 

 drobno chropowate i pokryte białawymi włoskami. Barwa niekiedy czarno-brunatna, 

 częściej ciemno-zielono-metaliczna, zresztą nogi i narządy dotykania tak samo ubar- 

 wione, jak u poprzedniego. 



Owad górski i podgórski. Michał Rybiński, Kraków 28 i 29 Maja 1895. 



Podrodzaj Ocktebius L e a c h. 

 O. marinus Paykul. Dł. c. 1,6-2 mm. 



Ogólny zarys najwięcej ze wszystkich gatunków wydłużony. Warga górna wy- 

 raźnie odgraniczona ostrem wgłębieniem od czoła, które ma krótkie ostre wygórowanie 

 wśród dwóch zwykłych rozstawionych dołków. 



Przedkarcze cokolwiek szersze u swej nasady niż od strony głowy, okrągławo 

 ku środkowi rozszerzone. Środkiem przedkarcza wzdłuż idzie wązka brózda, od góry 

 dość skrócona, w pewnem oddaleniu od niej w kierunku pionowym przedkarcza t. j. 

 wzdłuż tegoż przebiega po obu stronach brózda, jeszcze szersza od środkowej, a obie 

 te brózdy są jeszcze bardziej skrócone od góry. Poza niemi mieści się tępa krawędź, 

 która ciągnie się nieprzerwanie od górnego do dolnego brzegu przedkarcza i jest 

 w środku swej długości nagle kanciasto wyłamana. Z krawędzią tą graniczą od góry, 

 t. j. od górnych kantów przedkarcza, dwa dość głębokie, podłużne, skośnie ku bocz- 

 nemu brzegowi przedkarcza skierowane dołki, które dochodzą do środka długości ob- 

 wodu przedkarcza. Cała górna powierzchnia przedkarcza jest jaszczurowato (szagry- 

 nowato) ponakłówana, najgrubiej naokoło bocznych brzegów. 



Linijnie ustawione nakłócia. z których są utworzone zwykłe prążki wzdłuż po- 

 kryw, są trochę podłużnie czworokątne; pasemka międzyprążkowe, cokolwiek od sa- 

 mych prążek szersze, są płaskie, równe, bez skróceń lub wygórowań. 



Barwa głowy i przedkarcza czarniawo-brunatna, pokrywy często jaśniej żółtawe. 

 Cała górna część ciała posiada słaby odbłysk bronzowo-metaliczny. Barwa wszakże 

 nie jest jednakowa i zdarzają się okazy czarniawe o pokrywach z sino-czerwonym na- 

 ciekiem bez żadnego metalicznego połysku, głęboko zachodzącym u swego zakończenia. 



U nas bardzo rzadki, znajdował go w Połądze ś. p. Jan Wańkowicz, a przed 

 bardzo wielu laty Jerzy Gauger, Ciechocinek 1850. Okaz przez niego znaleziony 

 znajduje się w zbiorze po ś. p. Karolu Jurkiewiczu w Muzeum Przemysłu 

 i Rolnictwa. 



