87 



Rodzaj Hydrena K u g e 1 a n. 



Macki szczęk górnych o wiele dłuższe od pałkowatych czułków, ostatni członek 

 pierwszych niemal tak długi, jak trzy poprzedzające go członki. Ciało przeważnie wy- 

 dłużone, płasko wypukłe; przód głowy o wiele więcej ku przodowi wydłużony niż 

 u poprzedniego rodzaju; oczy dość wystające, ale mniejsze. Pazurki dość rozwinięte, 

 chwytne, służą do przyczepiania się do kamieni i przedmiotów, w wodzie zanurzonych 

 lub po niej pływających. Przeważna ilość gatunków żyje w górskich potokach i je- 

 ziorach i przekłada dno kamieniste. 



H. palustńs Er ich son. Dł. c. 1,6 — 1,7 mm. 



Ogólny zarys cokolwiek skrócony, zwięzły. Przedkarcze szersze od głowy, skró- 

 cone, na bokach zaokrąglone, ku nasadzie zwężone; szerokość jego znaczniejsza niż 

 odległość między górnym brzegiem i nasadą przedkarcza, którego tarcza jest płytko, 

 gęsto, wyraźnie ponakłówana. Pokrywy skrzydłowe z zarysem jajowatym, szersze od 

 przedkarcza, poznaczone dwunastoma parami dość grubo równomiernie nakłótych przez 

 całą długość biegnących prążek, a odstępy między niemi zawarte są płaskie i węższe 

 od nakłótych rzędów. Barwa głowy czarna, przedkarcze w pośrodku czarno-brunatne 

 z szerokim rdzawym naciekiem, pokrywy skrzydłowe rdzawo-brunatne, spód ciała czar- 

 ny, nogi i narzędzia ruchu jasno-rdzawe. 



W górach częściej się zdarza. Ś. p. Jan Wańkowicz, Zakopane 1870. Maks 

 Siła-Nowicki, „Przyczynek do fauny Galicyi" 1873. Na równinach o wiele rzad- 

 szy, jeden okaz znalazł ś. p. Wojciech Mączyński w Czarnej Strudze 1 Czerw- 

 ca 1892. 



H. ńparia Kugelan. Dł. c. 2,2—2,5 mm. Fig. 44. 



Do poprzedniego niby zbliżony, ale znacznie większy. Warga górna z guzowa- 

 tem wygórowaniem, głowa niezbyt gęsto poznaczona drobnemi nakłóciami. Przedkar- 

 cze w środku z tępym szerokim wyłamaniem bocznych brzegów, na zewnątrz węższe 

 znacznie od strony nasady niż od strony głowy, obwiedzione dookoła wąziutką gład- 

 ką krawędzią. Powierzchnia przedkarcza z równem natężeniem, jak głowa, ale nieco 

 gęściej ponakłówana; w pośrodku jego tarczy widać trochę widełkowate wygórowanie, 

 którego może być brak zupełny, a środkiem wzdłuż przebiega od góry skrócona, czę- 

 sto zatarta brózda. Pokrywy jajowato zaokrąglone, każda opatrzona trzynastoma rzę- 

 dami dość grubych w pojedyncze szeregi ułożonych nakłóć. Rzędy te są bardziej 

 zwarte niż u poprzedniego gatunku, przyczem skrajny szereg ciągnie się na całej dłu- 

 gości bocznego, zaklęśniętego brzegu. Nakłócia mają wygląd czworokątny, podłużny, 

 od strony szwu są większe i wyraźniejsze, zaś ku bokom pokryw są stopniowo mniej- 

 sze i mniej wybitne. Pasemka międzyprążkowe są bardzo wązkie i gładkie. 



Barwa całego ciała jest czarno-czerwono-brunatna z dość znacznym jaśniej rdza- 

 wym naciekiem obwodu pokryw. Macki jasno-ochrowo-rdzawe z końcem ostatniego 

 członka czarnym; pałkowate czułki tej samej barwy, nogi całe rdzawe. 



W górach i na równinach niezbyt rzadki. Natolin 23 Czerwca 1904. Cztery oka- 

 zy wysiane ze zbutwiałego liścia, zebranego z wyschniętego dna kałuży leśnej. 



Podrodzaj Haenydra R e y. 

 H. polita K i e s e n w e 1 1 e r. Dł. c. 2,3—2,8 mm. 



Gatunek największy. Ogólnym zarysem więcej wydłużony. Przedkarcze szersze niż 

 odstęp między górnym i dolnym jego brzegiem. Uda u samców zgrubiałe. Piszczele 

 średniej pary nóg od wewnętrznej strony u nasady obrębione, potem opatrzone szero- 

 kim płaskim zębem. Piszczele trzeciej pary nóg są na końcu wygięte ku środkowej 



