88 



stronie i tak samo, jak łapki, opatrzone pławnymi włoskami. Powierzchnia przedkarcza 

 niemal gładka, na środku jego przebiega wzdłuż dwa do trzech rzędów płytkich bróz- 

 dek, złożonych z rzadkich nakłóć. , Nakłócia wklęśniętych boków przedkarcza są gę- 

 ściejsze, poprzedzone dwoma podłużnymi wyraźnymi dołkami z końcami z obu stron 

 skróconymi. Pokrywy po bokach na całej swej długości posiadają płaskie dość sze- 

 rokie obwiedzenie z brzegiem trochę ku górze wzniesionym. Na tarczy pokryw cią- 

 gnie się wzdłuż po sześć rzędów wyraźnie nakłótych prążek; szeregi te na szero- 

 kość mieszczą się w pewnym odstępie międzybarkowym i ciągną się z równem natę- 

 żeniem aż do końca pokryw. W miarę zbliżania się ku brzegom końcowego skraju 

 powierzchnia ta staje się szybko zupełnie gładką. Całe ciało owada silnie połyskliwe, 

 jakby polewane. 



Tylko w górach i bardzo rzadki. Ś. p. W. Mączyński, Rytro w Karpatach 

 17 Lipca 1902. 



H. gracilis G er mar. Dł. c. 2 — 2,4 mm. 



Gatunek najbardziej wydłużony ze wszystkich. Przedkarcze szersze niż dłuższe, 

 zwłaszcza po bokach w pośrodku obwodu swego na zewnątrz raptem zaokrąglone; 

 jest ono mniej więcej, jak i głowa, na całej swej tarczy niezbyt gęsto, wyraźnie pona- 

 kłówane, a w pośrodku często widnieją płaskie spore skośne wygórowania, które za- 

 zwyczaj są gładsze od ogółu powierzchni. Końce piszczeli trzeciej pary nóg opatrzo- 

 ne są włoskami pławnymi. 



Tak jest u samców, gdzie zakończenie pokryw jest wspólnie zaokrąglone z wy- 

 stającym ostatnim segmentem, zaś u samic zakończenie pokryw jest wykrajane, a py- 

 gidiam (ostatni segment) zakryte. Pokrywy posiadają wązki brzeg, wyraźnie wklęśnię- 

 ty, począwszy od nasady aż do samego zakończenia; na całej długości pokryw prze- 

 biega po dziewięć par gęsto ustawionych w rzędy nakłóć, z których sześć par są sil- 

 niej nakłóte ze zwartemi pasemkami, szerszemi od samych prążek, płaskiemi i gładkie- 

 mi; pozostałe prążki są słabiej nakłóte, przytem pasemka jakby drobno groszkowane, 

 szczególniej ku końcowi pokryw. 



Barwa całego ciała czarna, pokrywy wpadają często w ton czerwonawy; macki, 

 czułki i nogi są rdzawe. 



Owad w górach i na podgórzach miejscami bardzo pospolity. Żyje pod kamie- 

 niami na dnie potoków i stoczków górskich. Krynica 21 Lipca 1897; Ojców 23 'Czerw- 

 ca 1902 w Prądniku. 



H. atricapilla Waterhouse. Dł. c. 1,5 — 1,6 mm. 



Ogólny zarys jakby skrócony, głowa stosunkowo duża, przedkarcze jakby zesznu- 

 rowane, ku górze mocno zwężone, z boków wyokrąglone, wyraźnie szersze od strony 

 głowy niż sama jego nasada od strony pokryw. Głowa i przedkarcze niezbyt gęsto, 

 równomiernie i wyraźnie ponakłówane. Na tarczy, głowy w sporym odstępie od gór- 

 nego brzegu znać słabe wklęśnięcie, które przed bocznymi brzegami zmienia się w spo- 

 re okrągłe szersze i głębsze dołki i jest nimi zakończone, zaś od strony nasady blizko 

 niej umieszczone są skośnie dwa mniejsze, ale głębsze od poprzednich dołki, których 

 końce skierowane są ku bocznym brzegom i skracają się nagle przed połową długo- 

 ści przedkarcza. Tarczka międzyskrzydłowa jest stosunkowo spora. 



Pokrywy na całej swej długości ponakłówane dziewięcioma parami prążek, usta- 

 wionych zwykle rzędami; cztery pary są wyraźne, reszta ku brzegom pokryw jest po- 

 mieszana. Pasemka międzyprążkowe są gładkie, płaskie i równie szerokie, jak same 

 nakłócia. 



Cała powierzchnia ciała, szczególniej pokryw, jest silnie połyskliwa. 



