89 



Barwa głowy czarna, przedkarcze czarno-brunatno-czarne, pokrywy jaśniejsze, wię- 

 cej rdzawe. 



Owad górski, Krynica Hussary 2 sierpnia 1897, jeden tylko okaz. 

 H. pygmea Rosenhauer. Dl. c. 1,6 — 1,8 mm. 



Do poprzedniego trochę podobny, ale po bliższem przyjrzeniu się przy pomocy 

 soczewki łatwo jest dostrzedz różnice. Głowa stosunkowo mniejsza, przedkarcze w naj- 

 szerszem miejscu węższe jest o wiele od bocznego zaokrąglenia pokyw, przytem przed- 

 karcze nie jest tak silnie ku przodowi zwężone. Piszczele średniej pary nóg od nasa- 

 dy do końca łukowato wykrzywione, ku końcowi wypukłością na zewnątrz rozszerzone, 

 co też ma miejsce i u trzeciej-»pary nóg. Brzeg przedkarcza na całej długości wyraź- 

 nie drobno karbkowany, cała jego powierzchnia, również jak i wierzch głowy, wyraź- 

 nie ale rzadko ponakłówana z podobnemi zagłębieniami, jak u poprzedniego gatunku. 

 Na pokrywach, jeżeli są naznaczone szeregi nakłóć, to tylko po dwa rzędy, obok nich 

 trochę wzniesione otoczenie szwu, przytem rzędy te są regularnie ustawione i wyraź- 

 ne, ale ku końcowi skrócone, zaś w stronę bocznych brzegów i zakończenia wszyst- 

 kie naklócia są pomieszane i nakoniec zupełnie zanikają. 



Powierzchnia ciała silnie połyskująca. 



Barwa głowy czarna, reszty ciała rdzawo-brunatna, przedkarcze otoczone jaśniej- 

 szym rdzawym naciekiem tejże samej barwy, co i pokrywy. 

 Owad wyłącznie górski. 



Maks Siła-Nowicki: „Przyczynek do fauny Galicyi" 1873, Michał Ry- 

 biński, Czarno-Hora 17 Czerwca 1899. 



Na zakończenie opisu niniejszego rodzaju dodam, że gatunków: H. angustata 

 S t u r m, H. testacca Curtis, H. morio K i e s w t, H. Schulleri Ganglbauer i H. 

 pulchella G er mar, nie opisywałem, gdyż, chociaż o nich różni owadziarze wzmianki 

 czynią, to jednak, nie znając sam pomienionych gatunków, opisu ich podać nie mogłem. 



Rodzaj Spercheus K u g e 1 a n. 



Ciało z obwodem okrągło jajowatym, żółwiowato wypukłe, od spodu zupełnie 

 płaskie, oczy małe sterczące, tarcza głowy nad gębą wywinięta i ostrem głębokiem 

 zapadnięciem rozdzielona na dwa duże wyskoki. Nogi o piszczelach stosunkowo dłu- 

 gich, ku końcowi stopniowo rozszerzonych, u drugiej i trzeciej pary nóg na zewnątrz 

 łukowato wykrzywionych. Łapki czteroczłonkowe, ostatnie członki bardzo duże, zaś 

 u trzeciej pary nóg ostatni członek jest dłuższy niż trzy poprzedzające. 



Jedyny krajowy gatunek 



S. emarginatus Schaller. Dł. c. 5,5 — 7 mm. Fig. 45. 



Do powyżej opisanych cech rodzajowych należy dodać, że przedkarcze na bo- 

 kach jest silnie zaokrąglone i daleko szersze u podstawy niż od strony nasady gło- 

 wy; tarczka międzypokrywowa spora, trójkątna, ku dołowi mocno szpiczasto zwężona; 

 szew na całej długości pokryw wzniesiony, zawarty między wąziutką gładką listewką. 

 Głowa drobno szagrynowato ponakłówana, zaś przedkarcze grubiej, rzadziej i wyraź- 

 niej. Pokrywy z boków i aż do końca obwiedzione wązkim płasko wywiniętym brze- 

 giem i posypane wielką ilością nakłóć grubszych niż na przedkarczu ; nakłócia te oka- 

 zują dążność do tworzenia pojedyńczych regularnych rzędów, które potem na szero- 

 kość objęte są płaskiemi wąskiemi wygładzonemi wyniosłościami, biegnącemi wzdłuż 

 pokryw. Dwa z tych wygórowań, szeroko rozstawione na silnych bocznych spadkach 

 pokryw, zbiegają się z sobą przed barkami, trzecie, leżące koło samego brzegu, jest 

 skrócone i zbiega się z drugim przed zakończeniem pokryw. 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 12 



