90 



Aby barwę jego ciała określić, należy naprzód owada, skoro jest jeszcze świe- 

 ży, ostrożnie oskrobać cienką igłą z przylegającej i przywartej cienkiej warstwy błota, 

 którem jest pokryty, i wówczas można śmiało powiedzieć, że jest barwy błotnistej, to 

 jest takiej samej, jak środowisko, w którem przebywa; żyje bowiem i rozmnaża się 

 w nadbrzeżnym, wodą nasiąkniętym mule. Po oczyszczeniu wszakże barwy jego ciała 

 nie są o wiele żywsze, gdyż zawsze szarobłotnista przebija, jednakowoż z domieszką 

 innych barw. Mianowicie głowa i przedkarcze są mniej więcej brunatne, wystające 

 wyskoki pierwszej mają naciek rdzawo-ochrowy, drugie zaś z szerokim naciekiem tej 

 samej barwy po bokach oraz z węższym naciekiem od górnego brzegu. Całe pokry- 

 wy, jaśniejszej barwy niż nacieki głowy i przedkarcza, są żólto-ochrowo-błotniste z nie- 

 określoną czarniawą plamą, ciągnącą się wzdłuż szwu, która ma granice bardzo po- 

 szarpane i u każdego osobnika inaczej się rozprzestrzenia. Oprócz tego na pokrywach 

 widnieją czarne pościnane plamy bez oznaczonego porządku w ułożeniu. Spód ciała 

 i nogi błotnisto-brunatne, zaś ostatni członek łapek rdzawy. 



Gąsienice mają pewną analogię, zarówno w ukształtowaniu jak i w barwie, z do- 

 skonałymi chrząszczami, a mianowicie: są pękate, krótkie, z dużą głową, w środku 

 długości swego ciała najszersze. Osiem pierścieni brzucha opatrzone są na bokach 

 trójkątnymi wyskokami. Szczęki są długie, nogi krótkie, i równie, jak macki, szpi- 

 czasto zakończone. Barwa po wierzchu błotnista, po wierzchu, zwłaszcza na zetknię- 

 ciach, żółtawo-cielista. Często je można znaleźć wlokące się nad brzegiem kałuż. 



Owad dość zwykły, głównie w zamulonych kałużach. Praga, fort Ślwicki 23 

 Września 1872, Sadurka za Wolską rogatką 11 Kwietnia 1884, Kalinowiec 9 Kwiet- 

 nia 1906. 



Hydrophilidae. 



Macki dość długie, złożone z wydłużonych członków, niezbyt ku końcowi zgru- 

 białych. Czułki pałkowate, złożone z dziewięciu członków. Pierwszy z nich jest dłuż- 

 szy od czterech następnych bardzo krótkich, ostatnie zaś cztery są pałkowate i szcze- 

 gólniej w środku rozszerzone w jedną zwięzłą kopyść. 



Rodzaj Berosus L e a c h. 



Ogólny zarys ciała, podobnie jak u poprzedniego rodzaju, żółwiowato wypukły, 

 ale jeszcze więcej wyokrąglony, tarczka międzyskrzydłowa wydłużona, trójkątna, w po- 

 środku zwłaszcza silnie ponakłówana. Pokrywy z dziesięcioma parami nakłóć, uło- 

 żonych w pojedyńcze szeregi. Pierwsza para, licząc od szwu, jest przed połową dłu- 

 gości pokryw skrócona, inne ciągną się z równem natężeniem aż do samego zakoń- 

 czenia pokryw; pasemka międzyprążkowe dość szerokie, płaskie, niemal na całej swej 

 długości różnie ponakłówane. Z dwóch stron szwu w jednym kierunku z całą jego 

 długością ciągnie się wydatna głęboka rysa. 



Piszczele dość długie, tej samej długości łapki drugiej, a zwłaszcza trzeciej pary 

 nóg, opatrzone są długimi włoskami plawnymi. 



Podrodzaj Enoplurus H o p p e. 



Pokrywy skrzydłowe zakończone widoczonym silnie wykrojonym brzegiem, a po 

 obu stronach wgłębionego wykrajania opatrzone ostrym zębem. 

 E. spinosus Steven. Dł. c. 4,5 — 5,5 mm. 



Wewnętrzny ząb zakończenia pokryw samców o wiele krótszy od zewnętrznego, 

 zaś u samic oba zęby są bardziej skrócone i słabo widoczne. Powierzchnia głowy 



