92 



zielona metaliczna plama, wewnątrz której biegnie wąska ochrowo-żółta kreska, która 

 często wzdłuż rozdziela rzeczoną plamę na dwie odległe polowy. Górna reszta ciała 

 jest szaro-ochrowo-żółta. Na pokrywach znać trzy skośne poprzerywane pasma, zło- 

 żone z dużych nacieklych plam, których barwa jest nieco ciemniejsza, czarniawa. 

 Pierwsze skośne pasmo ciągnie się od bark w dół ku szwowi i zbiega się koło tegoż 

 przed połową długości pokryw, drugie pasmo i trzecie są o wiele niżej położone, 

 a końcowe mniej oddalone od drugiego niż to od pierwszego (czy zawsze?). Całe 

 nogi ochrowo-żółte, spód ciała, zwłaszcza brzuch, czarno-brunatny z brzegami rdzawo- 

 żółtymi. 



Niezbyt pospolity. Saska Kępa 10 Listopada 1891 i 23 Maja 1898. 

 B. luridus L i n. Dl. c. 3,5 — 4,8 mm. Fig. 46. 



Do poprzedniego bardzo zbliżony, różni się jednak wieloma szczegółami, prze- 

 dewszystkiem przedkarcze jest równie gęsto jak głowa ponakłówane. Środkiem wzdłuż 

 przedkarcza przebiega skrócona, od dołu wązka, wyraźna, cokolwiek wygórowana, 

 gładka listewka. We wszystkich podłużnych prążkach pokryw widać wyraźnie grube, 

 rozstawione nakłócia. Na wszystkich międzyprążkowych pasemkach, trochę zwypuklo- 

 nych, ustawione są w pomieszane szeregi grube wyraźne nakłócia o jednakowem na- 

 tężeniu. Barwa górnej powierzchni ciała ciemniejsza niż u poprzedniego gatunku. 

 Głowa i przedkarcze mniej więcej tak samo ubarwione i z takim samym jedwabistym 

 metalicznym połyskiem, o słabszym wszakże natężeniu, a przedkarcze niema zielonej 

 metalicznej plamy wzdłuż, ale zato od bocznych brzegów szerokie żółto ochrowe plamy. 

 Po wierzchu przedkarcze ma w pośrodku tarczy metaliczny połysk, który zachodzi 

 nieraz i na pokrywy. 



Pospolity: Mokotów 15 Maja 1888, Saska Kępa 27 Maja 1893 i 21 Czerwca 1899. 



Rodzaj Hydrous D a h 1 m a n n. 



Należą tu najwięksi przedstawiciele omawianej grupy. Główne cechy charakte- 

 rystyczne są następujące. Wzdłuż międzypiersia przebiega bardzo wyniesione długie 

 listewkowate wygórowanie, mające przy patrzeniu nań z góry postać obosiecznego 

 lancetu, którego szpiczaste ostrze wydłuża się bardzo poza kraniec przedbrzusza. 

 Cecha ta jest również właściwa paru innym dalej wymienionym rodzajom. Pokrywy 

 posiadają 10 par kreskowatych prążek o nierównem natężeniu, biegnących przez ich 

 całą długość i ku końcowi coraz wybitniejszych. Wszystkie pasemka międzyprążkowe 

 są płaskie, szerokie, a trzecia, piąta i siódma ich para mają na całej swej długości 

 rynieukowate płytkie wgłębienie, środkiem którego ciągnie się szereg nierównomiernie 

 rozstawionych i pomieszanych nakłóć. Prążki wszystkie schodzą się mniej więcej po 

 dwie u końca zwężonych i zaokrąglonych pokryw. Tarczka międzypokrywowa jest 

 duża, trójkątna z granicami nieco łukowatemi z boku a kantami zaokrąglonymi. Przód 

 głowy mocno naprzód wysunięty, trochę czworokątny z okrągłymi górnymi kantami 

 nad czołem. Łapki są pięcioczłonkowe a u przedniej pary łapek samców ostatni 

 członek jest trójkątnie rozszerzony z jednym kątem, obróconym ku nasadzie w pisz- 

 czeli, a drugim ku wewnętrznej stronie nóg. Członek ten opatrzony jest dwoma bar- 

 dzo chwytnymi pazurkami. Samice posiadają ostatni członek łapek równie szeroki 

 jak cztery poprzedzające go członki a pazurki słabsze. 



U obu płci łapki drugiej i trzeciej pary nóg opatrzone są od wewnętrznej strony 

 dość długimi włoskami pławnymi i te dwie pary nóg mają dokładnie utworzone do 

 pływania, które, pomimo z natury leniwych ruchów i powolności, w razie niebezpie- 



