94 



Macki i czułki są rdzawo-brunatne, na pięciu pierścieniach brzucha po obu jego 

 stronach widać koło brzegów dwie pomarańczowe trójgraniaste plamy, otaczające dy- 

 chawki wydechowe. 



Owad niezbyt pospolity a przynajmniej nie częsty. W przeciągu 46 lat poszu- 

 kiwań nie znalazłem sam ani jednego okazu, pamiętam jednak dobrze, jak koledzy 

 moi złowili conajmniej sto okazów w okolicach Targówka za Pragą 2 Lipca 1862 r. 

 Od tego czasu widziałem tylko jeszcze dwa okazy, które przy mnie znaleźli na Sa- 

 skiej Kępie koło łąk Skaryszewskich pp. Ludwik Obuszyński i Szymon Te- 

 nenbaum pod naniesionymi napływkami po wylewie 17 Kwietnia 1912. 



H. aterrimus Eschscholtz. Dł. c. 32 — 40 mm. Fig. 47. 



Mniejszy zwykle od poprzedniego, a wyglądem i barwą niemal zupełnie taki 

 sam. Różnica polega li tylko na tern, że powierzchnia spodnia pierścieni brzucha nie 

 posiada ostrego linijnego grzbietu i spadków dachowatych, ale jest na całej swej dłu- 

 gości w pośrodku zaokrąglona, nadto wklęśnięcie koło wywiniętego rąbka w środku 

 bocznego obwodu pokryw nie rozszerza się tak wybitnie i wogóle cały rąbek jest nieco 

 węższy niż u poprzedniego gatunku. Więcej żadnych innych różnic niema, gdyż na- 

 wet barwą się nie różni od poprzedniego gatunku. 



Wszędzie bardzo pospolity. 



Rodzaj Hydrophilus D e g e e r. 



Do poprzedniego rodzaju zbliżony, różni się jednak naprzód tern, że jest o wiele 

 mniejszy a następnie zarys ogólny ciała, zwłaszcza pokryw, ma więcej zaokrąglony, 

 co głównie widać ku ich zakończeniu. Lancetowato wygórowana listewka na środku 

 przedbrzusza ma szpikulec, którego koniec nie wydłuża się poza nasadę trzeciej pary 

 nóg. Prążek linijnych na pokrywach jest pięć, z tych tylko dwie pierwsze utworzone 

 są z nakłóć, ustawionych w regularne szeregi, trzy zaś następne pary w miarę zbli- 

 żania się ku skrajowi pokryw mają szeregi bardzo nieregularnie ustawione. 



H. caraboides L. Dł. c. 14 — 18 mm. Fig. 48. 



Do rodzajowych cech należy dodać, że nakłóte prążki na pokrywach są rozsta- 

 wione szerzej od góry, poczynając u ich nasady, niż u zakończenia, przed którem 

 w pewnym odstępie prążki zanikają, kierunek więc tych prążek ku zakończeniu jest 

 ku środkowi skośny tak, że znów dwie drugie pary prążek bardzo są do pierwszej 

 pary końcami swymi przybliżone, trzecia zaś z nieregularnymi szeregami oddala się 

 od poprzednich ku górze i sięga do nasady pokryw koło samych barków owada. 



Powierzchnia górnej strony ciała jest silnie połyskliwa i całkiem czarna, a odcień 

 zielonawy rzadziej się daleko zdarza niż u Hydrophilus piceus. Narzędzia dotykania są 

 brunatne lub rdzawe. 



Zdarzają się okazy z odcieniem tęczowym i pokrywami jakby ospowatymi ale 

 to jest tylko przypadkowa potworność (monstruositas). 



Wszędzie bardzo pospolity. 



H. flavipes Steven. Dł. c. 13—16 mm. 



Do poprzedniego bardzo podobny, ale zwykle mniejszy. Koniec lancetowaty 

 listewki spodniej jeszcze jest krótszy i nie przechodzi poza nasadę trzeciej pary nóg. 

 Cała górna powierzchnia więcej wygładzona i silniej połyskliwa. Na przedkarczu po- 

 nad tarczką skrzydłową znajdują się dwa słabe podłużne zaklęśnięcia, rozdzielone od 

 siebie szerokim odstępem. Linijnc zwykłe szeregi prążek bardzo nierówno porozdzie- 

 lane na szerokość między sobą, raz szerzej, to znów węziej; liczba par tych szeregów 



