95 



taka sama, jak u poprzedniego gatunku, ale często ta i owa para ma nakłócia albo 

 bardzo daleko od siebie ustawione, lub też zupełnie jest zaniknięta. 



Barwa górnej powierzchni ciała jest czarno-oliwkowa z bardzo słabym ogólnym 

 jedwabistym naciekiem. Spód ciała jest brudno-ochrowo-żółty. Narzędzia dotykania 

 i nogi są jaśniejsze. 



Dawniej gatunek ten uważany był jako odmiana (varietas) poprzedniego. 



U nas bardzo rzadki, przed laty znalazł go w roku 1865 ś. p. Karol Kloss 

 w okolicach Warszawy. Znajdował go też później ś. p. Jan Wańkowicz koło 

 Grodna 1872. 



Rodsaj Limnoxemis Moczulski. 



Ogólnym zarysem ciała do poprzedniego rodzaju podobny, ale znacznie mniej- 

 szy. Pokrywy ma silniej wypukłe. Wystająca od spodu wygórowana listewka, umie- 

 szczona na mesosternum i episternum, kończy się z obu stron bardzo ostro. Długość 

 przedkarcza od głowy do jego nasady znaczniejsza niż u poprzedniego gatunku, za- 

 tem długość pokryw stosunkowo mniejsza. Łapki trzeciej pary, tak samo jak u po- 

 przednich dwóch rodzajów, opatrzone od wnętrza włoskami pławnemi. 



Jedyny krajowy gatnek: 



L. niger Zschach. Dł. c. 8 — 9,5 mm. 



Cała górna powierzchnia ciała t. j. głowy, przedkarcza i pokryw prawie jedna- 

 kowo drobno i gęsto ponakłówana i niemal zupełnie gładka. Koło szwu w pewnym 

 od niego odstępie ciągnie się po obu stronach w kierunku od zakończenia pokryw 

 ku połowie ich długości naprzód ostro wgłębiona, potem tylko wewnątrz coraz drob- 

 niejszemi nakłóciami poznaczona kreska, która ku górze niemal zupełnie ginie i wi- 

 dać tylko niezmiernie drobno naklóty szereg. Przez całą długość pokryw biegnie 

 sześć szeregów drobnych ale wyraźnych nakłóć, dwie ostatnie t. j. skrajne pary są 

 najbliżej koło siebie ustawione i drobniejsze niż bardziej od siebie oddalone środ- 

 kowe od strony szwu, a często między szerzej rozstawionemi widnieją ślady słabiej 

 ponakłówanych szeregów. 



Barwa, całego ciała czarna z mieniącym się zielonawym połyskiem. Uda czarne, 

 piszczele brunatno-rdzawe, łapki jaśniejsze również jak i pierwsze członki macek oraz 

 całe czułki. 



Owad u nas niezbyt pospolity. Sadurka pod Wolą 10 Kwietnia 1884, od tego 

 czasu znajdowałem go tu i owdzie. 



Rodzaj Hydrobius Leach. 



Do poprzedniego bardzo zbliżony, tylko cokolwiek skrócony. Metastermum z ty- 

 łu ostro ścieśnione, potem ku przodowi skośnie spłaszczone. 

 H. fuscipes L. Dł. c. 6—7,5 mm. Fig. 49. 



Cała górna strona ciała drobno i gęsto ponakłówana. Pokrywy na całej swej 

 długości poznaczone dziesięcioma parami wciętych, stopniowo ku tyłowi silniej zagłę- 

 bionych kresek z dnem, opatrzonem szeregiem nakłóć. Kreski te od strony nasady są 

 ułożone z drobnych nakłóć, potem stopniowo nabierają ciągłości, posiadają niemal 

 równe odstępy, tylko dwie skrajne od strony bocznych brzegów pokryw zbliżają się 

 ku sobie, a poza barkami cokolwiek wyginają się ku wnętrzu. Pasemka międzyprąż- 

 kowe są zupełnie płaskie; trzecia, piąta, siódma, dziewiąta i jedenasta ich para przez 

 całą swą długość poznaczone rzadko rozstawionym nieregularnym szeregiem grub- 

 szych nakłóć. Samo skrajne pasemko koło brzegu pokryw ma powierzchnię wyraźniej 



