97 



A. bipustulata Marsh am. Dł. c. 2—2,5 mm. 



Głowa czarna od brzegów nad oczami z węziej lub szerzej zachodzącą ku środ- 

 kowi ostro odgraniczoną żółto-rdzawą plamą, reszta wierzchu ciała jest rdzawo-ochro- 

 wo-żółta. Na przedkarczu wszerz widnieją trzy duże czarno-brunatne plamy, z tych 

 wewnętrzna okrągła jest o wiele większa od dwóch po bokach, ostatnie zaś są trochę 

 wydłużone, cokolwiek skośnie zwrócone górnymi swymi końcami ku większej plamie 

 środkowej i umieszczone blizko dolnego brzegu przedkarcza. Te trzy plamy są co- 

 kolwiek naokoło zacieknięte. Pokrywy z tarczką czarną, wązkim czarnym szwem 

 i zwykłą skróconą ostro wciętą kreską z podkładem również czarnym. Oprócz tego 

 na pokrywach znać tu i owdzie ustawione, bardzo szeroko rozstawione brunatne 

 smużki, złożone z drobnych okrągłych plameczek, co jest wybitniej uwydatnione na 

 bokach pokryw. Spód ciała czarny, uda czarno-brunatne, piszczele rdzawe, łapki ja- 

 sno-ochrowo-żółte. 



Znalazłem parę okazów w Ojcowie, które wyłowiłem podczas powodzi 24 Czerw- 

 ca 1912. 



Enochrus Thomson. 



Do następnego Phylidras niezmiernie podobny, ale jest po wierzchu od niego 

 wypuklejszy i cokolwiek więcej skrócony, nadto na pokrywach przebiega przez całą 

 ich długość po ośm par regularnie nakłótych wyraźnych prążek, o tern samem mniej 

 więcej natężeniu. Nakoniec najważniejszą cechą jest, że ostatni, to jest czwarty czło- 

 nek czułków szczękowych jest równie długi jak trzeci. Powierzchnia górna ciała jest 

 bardzo miałko, spód zaś trochę grubiej i trochę chropowato ponakłuwany. 



E. melanocephalus Ol i vi er. Dł. c. 4,2 — 4,6 mm. 



Górna strona ciała jasno-brunatno-ochrowo-żółta, głowa czarna, górny brzeg 

 oczów graniczący lub też raczej obwiedziony dwoma sporemi okrągłemi ochrowatemi 

 plamami; przedkarcze i pokrywy brudno-żółto-ochrowe, spód ciała ciemniejszy. Nogi 

 jaśniejsze, macki i czulki tejże samej barwy z ostatnim członkiem czarnym. 



Trzeba być bardzo uważnym podczas zbierania i nie pomijać żadnego owada, 

 który się zdaje należeć do rodzaju Phylidms, gdyż z pozoru, jak już wyżej wspom- 

 niałem, bardzo do nich podobny. 



Niezbyt częsty. Okolice Częstochowy 16 Kwietnia i 12 Maja, p. Henryk 

 Lgo cki. 



Rodzaj Phylidms S o 1 i e r. 



Ogólny zarys foremnie owalny, niemal eliptyczny. Macki szczękowe wybitnie 

 długie, ostatni ich członek znacznie krótszy od poprzedniego, łapki trzeciej i średniej 

 pary nóg pięciostawowe, ostatni jednak ich członek zaledwie widoczny. Pokrywy 

 skrzydłowe nie mają żadnych szeregów wyraźnie widocznych nakłóć, za wyłączeniem 

 od góry bardzo skróconej wciętej równoległej prążki w pewnym odstępie od szwu, 

 a znać tylko bardzo słabe ślady linijnie ułożonych nakłóć, które nikną w wielkiej ilo- 

 ści drobniejszych, gęsto posypanych na całej tarczy pokryw. 



P. minutus Fabr. Dł. c. 3,8—4 mm. 



Pokrywy po bokach cokolwiek zwężone. Cała górna strona ciała gęsto i miałko 

 równomiernie ponakłówana, wcięte prążki obok szwu dochodzą, zwężając się ku gó- 

 rze, do jednej czwartej długości pokryw, poczem zupełnie giną. Jakichkolwiek śladów, 

 choćby najsłabszych w szeregi ułożonych grubszych nakłóć, na pokrywach wcale nie- 

 ma. Wierzch ciała dość połyskliwy i gładki. 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 13 



