99 



Ph. fuscipennis Thomson. Dł, c. 4,5—5,5 mm. 



Kształt ogólny ma cokolwiek więcej zwężony niż poprzedni. Łatwy do pozna- 

 nia, gdyż różni się od wszystkich ciemną brunatną barwą. Niezmiernie drobno pona- 

 kłówany na ciele Grubszych w rzędy wzdłuż pokryw ustawionych nakłóć nie znać 

 ani śladu, powierzchnia górna ciała bardzo wygładzona i szklisto połyskująca. 



Barwa ogólna całego ciała czarno-brunatna z głęboko zachodzącymi rdzawo-bru- 

 natnymi naciekami ponad oczami oraz na bokach przedkarcza i pokryw, nogi i narzę- 

 dzia dotykania rdzawo-brunatne. 



Bardzo rzadki. Praga, Piaski Szwedzkie koło Brudna 6 Grudnia 1867 na cien- 

 kiej lodowej skorupie łachy '^deszczowej. Od tego czasu nie natrafiłem na niego 

 nigdzie. 



Ph. ąuadripunctatus Herbst. Dł. c. 4,5 — 5,2 mm. 



Do poprzedniego li tylko ogólnym zarysem ciała zbliżony, ale trochę mniej wy- 

 pukły. Na drobnem nakłóciu pokryw znać już, chociaż niezbyt wyraźnie, to jednak 

 tu i owdzie zaznaczone, grubiej ponakłówane, zwykłe równoległe szeregi. Skrócona, 

 wcięta, po obu stronach szwu biegnąca kreska jest słabiej uwydatniona niż u poprze- 

 dniego gatunku. 



Barwą najpodobniejszy do Ph. frontalis, tylko że górne brzegi czarnej głowy 

 posiadają zaledwie wąziutki żółto-pomarańczowy paseczek. Na środku tarczy przed- 

 karcza mieści się duża mniej więcej kwadratowa plama w kierunku od górnego do 

 dolnego brzegu, która nie ma jednak boków zupełnie prostych, gdyż granice jej są 

 nacieknięte i natężenie jej barwy nie jest jednakowego czarno-brunatnego tonu. Oprócz 

 rzeczonej plamy widać cztery małe brunatne okrągłe kropki, w pośrodku których ta- 

 kowa się mieści; barki naznaczone są podłużnemi, czarnemi plamkami. Skrócone 

 kropkowane czarniawe smużki, równolegle ułożone przed zakończeniem pokryw, zale- 

 dwie są widoczne. Spód ciała cały czarno-brunatny, nogi i narzędzia ruchu brunatno- 

 ochrowej barwy. 



We wszystkich wodach bardzo pospolity i nieraz bardzo liczny. 

 Ph. testaceus Fabr. Dł. c. 5,5—6,5 mm. Fig. 50. 



Najokazalszy ze wszystkich i posiada najwięcej odmian w ubarwieniu. Różni się 

 naprzód od wszystkich tern, że na pokrywach widocznych jest cztery pary równole- 

 głych szeregów, przez całą ich długość biegnących i składających się z oddalonych 

 od siebie nakłóć, grubszych od ogółu drobniejszych, któremi cała górna strona ciała 

 gęsto jest poznaczona, często skrajne dwie pary są silnie zatarte, w każdym jednak 

 razie dwie pary środkowe są wyraźne. 



Barwa ciała albo bez odmiany po wierzchu szarawo-jasno-ochrowa bez żadnych 

 nacieków (taka forma jest najrzadsza!) lub też głowa od strony nasady jest trochę 

 przyczerniona, a wtedy równocześnie na przedkarczu w pośrodku jego tarczy są umie- 

 szczone cztery czarne w czworobok ustawione kropki, z których dolne są szerzej roz- 

 stawione od górnych i więcej zbliżone ku podstawie niż górne do górnego brzegu 

 przedkarcza. Kropki te umieszczone są zwykle na grubszych wgniecionych nakłó- 

 ciach. Skoro owad jest jaśniejszej barwy, to wtedy znać też na pokrywach na całej 

 niemal ich długości dziewięć par ciemniejszych słabo naciekłych wąziutkich smużek, 

 które przechodzą w linijnie ustawione kropki przed zakończeniem pokryw. Najczę- 

 ściej wierzchnia barwa jest ciemniejsza, wtedy cała tarcza głowy, przedkarcza i po- 

 kryw jest ochrowo-brunatna, głowa i warga górna są czarne, a od góry widoczne są 

 dwie spore szeroko rozstawione ochrowo-żółte plamy, zajmujące wierzchnią część po- 

 wierzchni głowy. Cztery czarniawe kropki na przedkarczu odbijają słabiej od ogól- 



