100 



nego tła, a ciemniejsze smużki na pokrywach są zaledwie widoczne i tylko znać ich 

 zakończenia w postaci krótkich z kropek ustawionych szeregów, z których najdłuższy 

 ciągnie się na boku pokryw i skraca się przed barkami, pozostałe zaś krótsze giną 

 zupełnie w sporym odstępie od zakończenia pokryw. 

 Wszędzie w wodach stojących pospolity. 



Rodzaj Cymbiodyta Bedel. 



Do poprzedniego rodzaju niezmiernie zbliżony, tylko że łapki drugiej i trzeciej pary 

 nóg są czterostawowe. Jedyny krajowy gatunek. 

 C. marginella Fabr. Dł. c. 3—4 mm. 



Na głowie, począwszy od górnego skraju oczów ciągną się dwie brózdki, skie- 

 rowane skośnie ku dołowi oraz dość ostro i szeroko wgniecione. Powierzchnia całego 

 ciała gęsto, drobno ale trochę grubiej i wyraźniej ponakłówana niż u gatunków Phy- 

 lidrus. W pośrodku tarczy przedkarcza widoczne są cztery w kwadrat rozstawione 

 grubsze nakłócia, koło których widać często nakłócia dodatkowe. Dolne z tych na- 

 kłóć są więcej zbliżone ku podstawie przedkarcza niż górne ku nasadzie głowy. 



W pośród ogółu drobnych nakłóć powierzchni pokryw widać wyraźnie cztery 

 pary równoległych, szeroko rozstawionych szeregów, złożone z bardzo oddalonych od 

 siebie, Unijnie ułożonych grubszych nakłóć. Dwie pary tychże od strony szwu są 

 zazwyczaj o wiele wyraźniejsze od dwóch par następnych t. j. skrajnych, często zu- 

 pełnie zamkniętych. 



Do Ph. fuscipennis na pozór niezmiernie podobny, a kto niezbyt jest uważny 

 łatwo go może z takowym zamienić, gdyż różnica w ubarwieniu uwydatnia się dobrze 

 dopiero, gdy martwy owad nieco wyschnie. 



Barwa całego ciała przeważnie czarno-smolasta, szczęki górne żółto-pomarańczo- 

 we, przedkarcze z rąbkiem od góry rdzawo-żółtym i szerokim pasmem koło boków, 

 głęboko zaciekniętem, tejże samej barwy. Całe boki pokryw obwiedzione są szerokim 

 rdzawo-ochrowym pasmem, na krańcach którego, począwszy od połowy długości po- 

 kryw, znać skrócone szeregi czarno-kropkowanych wąziutkich smużek. Nogi czarno- 

 brunatne, łapki ich rdzawe, czułki o wiele od łapek ciemniejsze z jaśniejszem zakoń- 

 czeniem zgrubiałych członków. 



Rodzaj Helochares M u 1 s a n t. 



Do rodzaju Phylidras również bardzo podobny ale nieco rozpłaszczony, t. j. da- 

 leko mniej wypukły. Średnica przedkarcza wzdłuż jest widocznie znaczniejsza, prążki 

 wciętej koło szwu brak jest zupełnie; boki pokryw, począwszy już od bark, rozszerzają 

 się prawie prostolinijnie a potem obwód ich zaokrągla się słabo łukowato i są one 

 najszersze poza połową swej długości. 



Podstawa przedkarcza nie posiada rąbka, jak u rodzaju Phylidrus. Macki są 

 daleko dłuższe, toż samo można powiedzieć o nogach, a zwłaszcza o węższych łap- 

 kach. Czoło od wargi górnej oddzielone płytkiem łukowałem wykrojeniem, skierowa- 

 nem ku dołowi. Powierzchnia górna ciała grubiej i rzadziej ponakłówana niż u ro- 

 dzaju Phylidrus. 



Samice długo noszą jajka w sporym białym oprzędzie, płasko przytwierdzonym 

 do spodniego obwodu brzucha, aż do czasu wylęgnięcia się gąsienic. 

 H. lividus Forstróm. Dł. c. 4—6 mm. Fig. 51. 



