101 



Cała górna strona ciała wyraźnie dość drobno ale rzadko ponakłówana tak, że 

 odstępy między'' nakłóciami są większe od nakłóć, oprócz tego na pokrywach wśród 

 ogólnej ilości nakłóć widoczne są po dwa rzędy zwykłych wzdłuż biegnących grubiej 

 poznaczonych prążek. Powierzchnia górnej strony ciała jest dość połyskliwa. Barwa 

 jej przeważnie szarawo-ochrowo-brunatnawa, czasem o wiele ciemniejsza; warga górna 

 i plamka na barkach, również jak i spód ciała, czarno-brunatne, macki o wiele jaśniej- 

 sze z czarnem zakończeniem ostatniego członka. Na jaśniejszej podkładowej barwie 

 pokryw widać do jedenastu a częściej do dziewięciu par czarniawych wąziutkich smu- 

 żek, które najczęściej są bardzo poskracane i ku zakończeniu i bokom skrajnym za- 

 mienione w szeregi, złożone £, czarnych kropek. 



Martwy owad po wyschnięciu zmienia barwę i albo staje się jaśniejszy, a wtedy 

 i prążki czarniawe więcej się uwydatniają, lub też jeszcze bardziej brunatnieje. 



Wszędzie w stojących wodach bardzo pospolity. 



H. griseus Fabr. Dł. c. 4,5 — 6,5 mm. 



Jest właściwie tylko odmianą poprzedniego (varietas), a różni się od tamtego 

 głównie tern, że nakłócia na górnej stronie ciała ma grubsze, przeto odstępy między 

 niemi są mniejsze. Na pokrywach wzdłuż znać tylko wyraźnie po jednym środkowym 

 szeregu nakłóć lub nareszcie po dwie pary ale skrajna jest słabo widoczna. Powierzch- 

 nia ciała jest albo słabo połyskliwa lub też zupełnie matowa, spód ciała i uda czarne. 



Ogólna barwa zazwyczaj ciemniejsza, czasem na około nacieklej czarniawej dużej 

 plamy, która zajmuje większą część tarczy każdej pokrywy, pozostają po brzegach po- 

 szarpane szerokie jaśniejsze żółto-ochrowe obwiedzenia, utworzone z końców zwykłych 

 czarniawych skróconych smużek, które do samego skraju obwodu nie dochodzą. 



Martwe suche owady przybierają jaśniejszą lub ciemniejszą barwę. 



Równie pospolity jak poprzedni. 



Rodzaj Laccobius Erich son. 



Owady drobne, mocno wypukłe, prawie półkuliste. Macki mają bardzo krótkie, 

 a długość tychże nie wyrównywa połowie długości głowy, ostatni ich członek cokol- 

 wiek dłuższy od trzeciego. Piszczele, szczególniej ostatniej pary nóg, trochę łukowato 

 wygięte na zewnątrz. Łapki wszystkich par nóg są czterostawowe i stopniowo ku 

 końcowi cieńsze tak, że pierwszy członek o wiele jest grubszy od ostatniego. Pokry- 

 wy wzdłuż poznaczone mniej więcej dziesięcioma parami dość grubo nakłótych szere- 

 gów bez wciętych prążek wzdłuż szwu, płaskie pasemka międzyprążkowe poznaczone 

 są trochę pomieszanymi szeregami wyraźnych nakłóć o równem natężeniu, z których 

 ułożone są szeregi prążek. Nakłócia międzyprążkowe najwyraźniejsze są na czwartej 

 i ósmej parze pasemek (czy zawsze?). Są to wszystko owady, które zaraz po złowie- 

 niu ich nie pociągają swym wyglądem, szczególniej początkujących zbieraczów, są bo- 

 wiem szarawe i niepozorne, dopiero po wyschnięciu żywsze barwy występują wyra- 

 źniej i, przyjrzawszy się, można powiedzieć, że są to może najładniejsze owady z po- 

 śród sąsiednich rodzajów, począwszy od rodzaju Hydrous a skończywszy na Cercyon. 

 Bardzo być może, iż niepozorny ten wygląd spowodował, że do niezbyt odległych 

 czasów znano tylko dwa gatunki a mianowicie: L. minutus i L. bipunctatus. Lineusz 

 opisał pierwszego, Fabricius drugiego, a od tego czasu nikt nie znał więcej ga- 

 tunków, nawet Redtenbacher w dawniejszym wydaniu dzieła swego „Fauna au- 

 striaca" wymienia nie dwa dawniej już znane gatunki ale tylko pierwszy, L. minutus. 

 Dopiero Moczulski i Thomson dostrzegli, że gatunków jest nie dwa ale ośm. 



