102 



Nadmienić mi przytem należy, że wszystkie te gatunki przedstawiają bardzo słabe 

 między sobą różnice, mogły przeto być uważane za przypadkowe odmiany różnych 

 gatunków (vańetas). 



Trzeba być bardzo uważnym, nadto określać rzeczone owady przy pomocy bar- 

 dzo silnych szkieł oraz, chcąc zdobyć najwięcej gatunków, należy zabierać wszystkie 

 znalezione na wycieczce okazy, nie opuszczając żadnego, choćby ich było najwięcej. 

 Są to stworzenia bardzo powolne, pływają jednak znakomicie i bardzo zwinnie. Skoro 

 się mocno poruszy dno wody, w której siedzą, wydobywają się na jej powierzchnię 

 i sporo ich można nałowić. Przekładają wodę stojącą, chociaż i w szybko bieżącej 

 chętnie przebywają wśród porostów i kamieni. 



Jak nadmieniłem, wszystkie gatunki są nadzwyczaj do siebie podobne, nawet 

 barwami i ich ułożeniem bardzo do siebie zbliżone. Podkładowa barwa pokryw i przed- 

 karcza jest jasno-szaro-ochrowa. Na przedkarczu w pośrodku jego tarczy widnieje 

 wielka wyraźna czarna plama, o metalicznym różnobarwnym połysku i różnie zaryso- 

 wanych granicach. Szeregi nakłótych prążek na pokrywach są czarne, oprócz tego 

 na tarczy pokryw widnieją różnie ustawione ciemniejsze lub jaśniejsze białawe plamy. 

 Głowa czarna z dwoma większemi lub mniejszemi żółto-pomarańczowemi plamami, 

 na górnych zaokrąglonych przednich kantach przed oczami; plam tych czasem brak 

 jest zupełny. Spód ciała czarno-brunatny, nogi całe jasno-szaro-ochrowe. 



L. alternus Moczulski. Dł. c. 2 — 2,5 mm. 



Cechy z pośród wszystkich ma najwybitniejsze albo raczej zupełnie odrębne, 

 a mianowicie bardzo szeroko rozstawione szeregi zwykłych podłużnych prążek, których 

 na szerokości między barkami mieści się tylko do sześciu par. Pasemka, między niemi 

 zawarte, są płaskie, dość szerokie i tu i owdzie mniej więcej na całej swej długości 

 poznaczone pojedynczym szeregiem niezbyt regularnie ustawionych nakłóć. Oprócz 

 tego na pokrywach widoczna jest wyraźnie spora ilość równomiernie rozstawionych 

 dużych czarno-brunatnych plam. Żółto-pomarańczowe plamy nad górnym brzegiem 

 oczów t. j. na kantach głowy są albo bardzo wąskie lub też najczęściej zupełnie ich 

 niema. Głowa i przedkarcze chropowato ponakłówane, przytem poznaczone niezbyt 

 gęsto ustawionymi nakłóciami, są one barwy czarnej z bronzowo-tęczowym metalicz- 

 nym połyskiem. Czarna plama na przedkarczu zajmuje niemal całą jego powierzchnię 

 tak, że po bokach widać na brzegu tylko bardzo wązkie jasno-ochrowe pasemko, 

 które końcami swymi zachodzi na dolny brzeg przedkarcza; tak więc można powie- 

 dzieć, że przedkarcze jest metaliczne czarno-bronzowe. 



Tylko w górach. 



Michał Rybiński Zakopane 1898, poprzednio znalazłem tylko jeden okaz, 

 ale nie u nas a w Meranie 5 Maja 1891. 



L. bipunctatus Fabr. Dł. c. 2,8 — 3,4 mm. 



Ciało cokolwiek słabiej wypukłe i nieco więcej owalne niż u poprzedniego. Gło- 

 wa i przedkarcze drobno i niezbyt gęsto ponakłówane, odstępy między nakłóciami 

 niemal gładkie. Nakłócia zwykłych prążek na pokrywach niezbyt wybitne, ale zawsze 

 o wiele silniej uwydatnione niż na przedkarczu. 



Na górnych bocznych kantach czarno ubarwionej głowy mieszczą się dwie wy- 

 raźne żółto-pomarańczowe trójkątne plamki z wierzchołkiem skierowanym ku środkowi 

 tarczy głowy. Zwykle czarna plama na przedkarczu zajmuje cały brzeg jego podsta- 

 wy, a pozostaje się jasno-żółtawy szeroki brzeg, dochodzący z każdej bocznej strony 

 do jednej szóstej całej szerokości. Czarne ubarwienie głowy i przedkarcza z bardzo 



