103 



słabym metalicznym tęczowo mieniącym się przebłyskiem. Na pokrywach poza poło- 

 wą ich długości mieści się po obu stronach szwu spora okrągła ciemno-brunatna 

 plama, a przed zakończeniem pokryw lecz bliżej szwu równej wielkości żółtawo-biała 

 plama. 



Rzadki. Łowił go Śp. Jan Wańkowicz, Połąga 1872. Pan Henryk Lgocki 

 notuje go jako owada z okolic Częstochowy: Zacisze 22 Marca . 1899. 

 L. minutus Lineus. Dł. c. 2,6 — 3,2 mm. 



Do poprzedniego bardzo podobny i niesłychanie trudny do rozróżnienia. Główna 

 różnica polega na tern, że samce nie posiadają ani nakłóć ani uwłosienia na udach 

 drugiej pary nóg. Oprócz tego ciało z wierzchu jest więcej wypukłe niż u po- 

 przedniego gatunku, głowa i przedkarcze silniej ponakłówane i nieco chropowate, pra- 

 wie o tern samem natężeniu, co i szeregi nakłóć na pokrywach, zresztą niemal taki 

 sam, jak poprzedni, nawet pod względem różności barw i ich ułożenia. Wszędzie 

 w wodach stojących bardzo pospolity. 



L. nigńceps Thoms. Dł. c. 3,5 — 4 mm. Fig. 52. 



Największy pośród wszystkich a może być, że i najwypuklejszy. Głowę ma gę- 

 ściej, a przedkarcze rzadziej od niej ponakłówane, z dużymi gładkimi odstępami ze 

 zwierciadlanym połyskiem. Szeregi zwykłych nakłótych prążek na pokrywach są tu 

 i owdzie trochę pomieszane a nakłócia na międzyprążkowych pasemkach często równie 

 silne i nieregularnie ułożone. Odnośnie barwy, to głowa jest albo zupełnie czarna 

 lub też widocznym jest tylko bardzo wązki skrawek zwykle pomarańczowo-żółtej plamy 

 na bocznych kantach głowy ponad oczami. Czarna plama na przedkarczu od strony 

 jego boków rozdziela się na trzy na końcu zaokrąglone zatoki, wyraźnie odgraniczone 

 od szeroko i głęboko zachodzącej od brzegów i kantów biało-ochrowej barwy obwie- 

 dzenia przedkarcza. Odblask metaliczny głowy i plamy na przedkarczu silniejszy niż 

 u innych; zazwyczaj wśród kilku barw tęczowych przebijają naprzód silniej zielona 

 a najsilniej karmazynowa. Ciemniejsze plamy na pokrywach są bardzo słabe i poza- 

 ciekane. 



Bardzo pospolity, jednakże bardzo ładny owad, trzeba mu się tylko dobrze przy- 

 patrzyć. 



L. alataceas Thoms. Dł. c. 3,5 mm. 



Różni się od poprzednich gatunków głównie tern, że głowę i przedkarcze ma 

 wyraźniej ponakłówane, odstępy zaś między nakłóciami są jaszczurowate (szagryno- 

 wane), a skutkiem tego chropowate. Co do barw i ich rozłożenia, to są one wszyst- 

 kie prawie takież same, tylko że żółto-pomarańczowe plamy na przodzie głowy t. j. na 

 zaokrąglonych kantach nad oczami są o wiele większe i wyraźniejsze. Czarna plama 

 na przedkarczu zajmuje o wiele większą przestrzeń, a widoczne są tylko niezbyt sze- 

 rokie skrawki jasno-ochrowe, które od bocznych brzegów są bardzo wązkie a potem 

 nagle się rozszerzają i wydłużają jako zatoki na podstawie przedkarcza, dążące ku jego 

 środkowi. Barwa pokryw jest takaż sama, jak u poprzedniego gatunku; połysk metaliczny 

 głowy i przedkarcza jest więcej wybitny i mieni się między zielonym i różowym od- 

 cieniem. 



Rzadszy od poprzedniego. Praga, fort Śliwicki 26 Czerwca 1894. 



Rodzaj Limnebius Leach. 



Ogólny zarys wyraźnie jajowaty, ku zakończeniu ciała stopniowo ale silnie zwę- 

 żony, niezbyt wypukły. Szeroko osadzona głowa w stosunku do całego ciała większa 

 niż u poprzedniego rodzaju. Tarczka międzyskrzydłowa dobrze widoczna, trójkątna, 



