108 



ostrymi kolcami. Łapki u nóg krótkie, wąskie i oprócz tego stopniowo ku końcowi 

 zwężające się. 



Większa ilość gatunków żyje i rozmnaża się w gnoju, sporo jednak gatunków 

 przebywa przez całe życie w mule lub szlamie. Gąsienice ich nie posiadają nóg, są 

 przeto z tego względu zbliżone do gąsienic pszczół lub os. 



Podrodzaj Eurycercion Rey. 

 E. littoralis Gyllh. Dł. c. 2,5—3 mm. 



Okrągły, mocno wypukły, niemal eliptyczny, cokolwiek zwężony u zakończenia 

 pokryw, barki bardzo słabo guzowato uwydatnione; tarcza głowy z przodu wyraźnie, 

 dość szeroko obrębiona. Piszczele na zewnątrz u końca ku górze skośnie ścięte. 



Cala górna powierzchnia ciała gęsto, drobno, wyraźnie ponakłuwana. Pokrywy, 

 oprócz wciętej ku ich końcowi coraz głębszej kreski po obu stronach szwu, poznaczone 

 od nasady aż do końca dziewięcioma parami szeregów, złożonych z równooddalonych 

 nakłóć; pasemka międzyprążkowe są szerokie i płaskie; głowa i przedkarcze silniej 

 połyskliwe niż pokrywy, które są niemal matowe. 



Barwa ogólna głównie czarna z żółto-rdzawym zakończeniem pokryw i takim 

 samym skrajem bocznych ich brzegów; często od strony swej nasady pokrywy są ró- 

 wnież rdzawo-żółte. Opisane ubarwienie bywa bardzo niestałe i często się przytrafia, 

 że żółto-rdzawa barwa przeważa, toż samo dzieje się i z czarną tak, że obie barwy 

 bywają głównymi; zdarza się też, że obwiedzenia i plamy są tak rozszerzone, że całe 

 niemal pokrywy bywają albo pomarańczowo-żółte lub też czarne z jasno-rdzawo- 

 ochrowem zakończeniem. Macki i wąsiki są brunatne, nogi jasno-żółto-rdzawe z udami 

 od strony nasady czarnemi, takiemiż kolanami i brzegami piszczeli; spód ciała jest 

 czarny. 



Nad brzegami morza bardzo pospolity. Żyje, rozmnaża się i odbywa przemianę 

 w mule nadbrzeżnym. Koło wód słodkich o wiele rzadszy. Znalazłem go dwa razy: 

 Bielany pod Warszawą 5 Maja 1892 i 9 Czerwca 1894 po jednym okazie. 



Podrodzaj Dicyrtocercyon G n g b r. 

 D. iistiilatus P r e y s s 1 e r. Dł. c. 2,5 — 3 mm. 



Do poprzedniego ogólnym zarysem bardzo zbliżony, ale cokolwiek krótszy i barki 

 ma silniej sterczące. Całe ciało z wierzchu, również jak u poprzedniego, wyraźnie 

 cokolwiek rzadziej i drobniej ponakłówane. Dziewięć par zwykłych prążek na pokry- 

 wach są ostro kreskowało wcięte, nakłócia wewnątrz nich są trochę drobniejsze niż 

 u Eurycercion littoralis. Ogólny połysk ciała jest niezbyt silny. 



Główna barwa górnej strony ciała jest czarno-brunatna, górny brzeg przedkarcza 

 ponad głową posiada na całej szerokości wąziutki rdzawy rąbek, oprócz tego boki 

 przedkarcza naznaczone, poczynając od całego skraju, sporym okrągło, głęboko zacho- 

 dzącym rdzawym zaciekiem, którego odnogi zachodzą wąziutkim rąbkiem na dolny 

 skraj przedkarcza i są w pośrodku szeroko rozdzielone. Na barkach mieści się dość 

 duża zacieknięta ale dobrze widoczna ciemno-ponsowa plama. Boczne brzegi pokryw 

 z wązkim pasemkiem, które się łączy ze sporą tej samej barwy plamą, głęboko zacho- 

 dzącą ku górze i rozpostartą na zakończeniu pokryw. Macki są ochrowo-żółtc, wą- 

 siki nź do czterech ostatnich brunatnych pałkowato rozszerzonycli członków są tej 

 samej barwy, co i macki; nogi cale rdzawe z łapkami jaśniejszemi. 



