109 



Barwy opisane są zmienne i raz bierze górę czarno-brunatna, ciemniejsza, to 

 znów przeważają* w ubarwieniu ciemno-ponsowa lub też jasno-ochrowa Żyje i mnoży 

 się albo w szlamie nadwodnym lub też w gnoju. 



Bardzo pospolity. 



Podrodzaj Cercyon. 

 C. obsoletus Gyllnh. Dł. c. 3,5—4 mm. Fig. 57. 



Do pierwszego z dwóch poprzednich czasem nieco tylko barwą zbliżony, do 

 drugiego zaś także ogólnym zarysem ciała, ale od ostatniego różni się tern, że jest 

 więcej ku końcowi zwężony, J^ardziej wypukły i cokolwiek więcej skrócony. Cala 

 górna strona ciała gęsto, wyraźnie i równomiernie ponakłówana. Zwykłe dziewięć 

 par prążek na pokrywach złożone są z drobnych nakłóć, słabo uwydatnionych w po- 

 śród wielkiej ilości drobniejszych, któremi poznaczona jest cała tarcza pokryw. Wierzch 

 ciała o słabym połysku. Głowa i przedkarcze głęboko czarne, pokrywy rdzawo-czer- 

 wone ze sporą czarną trójkątną plamą, której podstawa rozciąga się na całą szerokość 

 nasady, wierzchołek zaś znajduje się na jednej trzeciej długości pokryw. Plama ta 

 z boków łączy się często z niewielkiemi ciemnemi plamkami, umieszczonemi od brzegu 

 krańca pokryw przed guzem barkowym. Często na rdzawo-czerwonej tarczy pokryw 

 widnieje w pośrodku spora obłoczkowata czarniawa plama. Wogóle barwy nie mają 

 ściśle określonej normy, a mianowicie: na pokrywach przeważa raz czerwonawa, to 

 znów czarniawa barwa. Żyje w kupkach gnoju, głównie końskiego. 



Dość rzadki. Bielany pod Warszawą 9 Czerwca 1894. 



C. impressus Sturm. Dł. c. 3,5 — 4 mm. Fig. 58. 



Zazwyczaj z pośród wszystkich gatunków największy, zwięzły, przysadkowaty, 

 mocno wypukły, jajowaty, ku końcowi cokolwiek więcej zwężony od następnego. 

 Guzy bark ma dość wybitnie wystające. W pośrodku dolnego brzegu przedkarcza, 

 tuż nad tarczką skrzydłową, widoczny jest drobny ostro wgnieciony dołek. Gdy owad 

 jest w spokoju, powierzchnia przedkarcza z tarczą pokryw stanowi niejako jedną łączną 

 całość. Cały wierzch ciała jest gęsto, drobno i równomiernie ponakłówany, a w po- 

 śród ogólnej- ilości nakłóć na pokrywach widocznych jest wyraźnie dziewięć par zwy- 

 kle grubiej nakłótych prążek, które są nadto ostro wcięte i, zagłębiając się ku tyłowi, 

 giną raptem przed zakończeniem pokryw. Pasemka międzyprążkowe są zupełnie pła- 

 skie. Ciało z wierzchu jest dość połyskliwe 



Barwa górnej strony ciała czarna z głęboko zachodzącym żółto-rdzawym zacie- 

 kiem, skierowanym ku górze i pochodzącym z połączenia o wiele jaśniejszej rdzawo- 

 ochrowej plamy na końcu pokryw. Macki i wąsiki są brunatne, nogi całe rdzawo- 

 żółte. 



W gnoju i zbutwiałych pniach naogól nierzadki. Wawer 2 Maja 1895, Natolin 

 11 Maja 1898. 



C. haemorhoidalis F a b r. Dł. c. 3,5 — 3,8 mm. 



Do poprzedniego z pozoru na pierwszy rzut oka bardzo podobny, ale nie jajo- 

 wato zakończony jak tamten tylko, ogólnie biorąc, z zarysem eliptycznym; główna 

 wszakże różnica polega na tern, że powierzchnia przedkarcza i pokryw nie stanowi 

 jednej zlewającej się całości, ale przedkarcze wyraźnie odrzyna się swą wypukłością 

 od wypukłości pokryw i u zejścia się nasady tych obu części ciała widać wyraźne 

 zapadnięcie. Głowa i przedkarcze gęsto i drobno ponakłówane, pokrywy zaś na całej 

 swej tarczy gęsto równomiernie poznaczone o wiele grubszemi nakłóciami. Dziewięć 

 par zwykłych prążek są jeszcze silniej i szerzej powcinane, a ku końcowi pokryw 



