110 



mocniej wgłębione, u zakończenia zaś pasemko koło szwu łączy się z pasemkiem, 

 biegnącem na całym obwodzie bocznego brzegu pokryw, następnie pierwsze pasemko 

 łączy się z ósmem i tak dalej, a trzecia, czwarta i piąta para pasemek kończą się 

 w obwodzie, utworzonym z obustronnego połączenia poprzednich. Pasemka, począwszy 

 od nasady, są zupełnie płaskie, zaś ku końcowi stają się coraz wypuklejsze. Cała 

 górna powierzchnia ciała jest silnie połyskliwa. 



Barwa wierzchu ciała i spód jego są czarne, zakończenie pokryw z dużą żółto- 

 rdzawą plamą, z głęboko ku górze, mniej więcej do jednej trzeciej długości pokryw, 

 zachodzącym naciekiem. Plama ta w pośrodku przedzielona jest czarnym zwężonym 

 paskiem, zawartym pomiędzy linijnym wcięciem, umieszczonym po obu stronach szwu. 

 Wąsiki u nasady rdzawo-żółte, macki szczękowe rdzawo-brunatne, nogi tej samej 

 barwy, łapki rdzawo-żółte. Niezbyt pospolity, tak samo, jak poprzedni, przebywa 

 w gnoju i zbutwiałych pniach, do których dostaje się zapewne zaskoczony zimą. Bie- 

 lany 4 Maja 1894 i 24 Września 1904. 



C. melanocephalus L. Dł. c. 2,5 — 3 mm. 



Do C. obsoletus na pozór bardzo podobny, ale mniejszy, ku tyłowi trochę więcej 

 zwężony i wogóle zarys ma cokolwiek krótszy, barwą jest też zbliżony do tamtego. 

 Nie jest tak silnie zaokrąglony, cokolwiek grubiej ale też nieco rzadziej ponakłówany 

 na całej wierzchniej swej stronie. Dziewięć par zwykłych podłużnych prążek na po- 

 krywach są wyraźniej kreskowało wcięte ze stopniowo silniejszem natężeniem ku zakoń- 

 czeniu pokryw, gdzie znów w pewnym odstępie gubią się zupełnie ku ich końcowemu 

 brzegowi. Cała górna strona ciała jest silnie połyskliwa. Głowa i przedkarcze jest 

 czarne, pokrywy rdzawo-ponsowe, u ich nasady widnieje duża czarna trójkątna plama, 

 tak samo zarysowana i z takimiż wyskokami na zewnątrz bark, jak u C. obsoletus. 



W niezbyt wyschniętych kupkach gnoju, szczególniej końskiego, bardzo pospolity 

 i liczny; biega jednak niezmiernie szybko i trudny jest do pochwycenia. 



C. marinus Thoms. Dł. c. 2,5 — 3 mm. 



Zarys ogólny prawie foremnie eliptyczny, mocno wypukły. Górna strona ciała 

 gęsto poznaczona drobnemi nakłóciami, nakłócia te na pokrywach nie są jednak 

 równego natężenia ale drobniejsze pomieszane z cokolwiek grubszemi i przez to tarcza 

 pokryw wydaje się trochę chropowatą, a może dla tej samej przyczyny mniej połyskli- 

 wą niż przedkarcze. Dziewięć par zwykłych prążek na pokrywach są ostro, kresko- 

 wato i wyraźnie poznaczone, a wewnątrz nich przebijają równo rozstawione, rozumie 

 się, wzdłuż biegnące nakłócia. Ogół barwy przeważnie czarny, boki przedkarcza 

 z wązkimi czerwonawymi naciekniętymi brzegami. Pokrywy skrzydłowe ku końcowi 

 ze sporą czarnym szwem podzieloną jasno-żółto-ochrową plamą, której granica odrzyna 

 się ostro od czarnej barwy. Plama ta zachodzi skośnie ku brzegom pokryw, docho- 

 dząc wązkim pasemkiem aż do nasady przedkarcza, i jest coraz ciemniejsza t. j. więcej 

 rdzawa. Nogi, macki i wąsiki brunatno-rdzawe, łapki jaśniejsze, rdzawo-ochrowe. 



Żyje w nadbrzeżnym rozmiękniętym szlamie. Dość rzadki, Saska Kępa 23 Maja 



1892. 



C. bifenestratus K ii s t e r. Dł. c. 2,2 — 2,8 mm. 



Do poprzedniego łudząco zbliżony ale zwykle mniejszy, więcej jajowaty zwężony. 

 Przedkarcze w stosunku do pokryw jest trochę dłuższe niż u poprzedniego; guzy bar- 

 kowe ma wyraźniejsze, ciało powierzchu tak samo jak u tamtego gęsto, drobno, nie- 

 równomiernie i silnie ponakłówane, nakłócia na spadzistych bokach pokryw są silniej- 

 sze niż na ich wypukłości środkowej Prążki zwykłe na pokrywach takież same. 



• 



