111 



Barwa taż sama prawie, co i u C. marinus, tylko że przedkarcze na swych gór- 

 nych kantach ma drobną ponsową plamkę, a dalej brzegi jego są zupełnie czarne; 

 prawie taka sama jasno-ochrowata niemal maślana plama u zakończenia pokryw za- 

 chodzi głębiej ku górze, przytem rozchodzi się z obu stron zwężającem się pasem- 

 kiem na brzegi pokryw i dosięga tylko do połowy długości tychże. Narzędzia doty- 

 kania i ruchu są tej samej barwy, co i u poprzedniego. 



W mokrym nadbrzeżnym szlamie nieraz bardzo liczny. Czarna Struga 15 Maja 

 1903, Urle 18 Czerwa 1910. 



C. lateralis Marsham. Dł. c. 1,3 — 2 mm. 



Foremnie jajowaty, ku tyłowi powolnie zwężony. Całe ciało powierzchu równo- 

 miernie poznaczone gęstemi nakłóciami. Zwykłe prążki, biegnące na pokrywach przez 

 całą ich długość, mają wszędzie toż samo natężenie, są niezbyt wcięte, a szeregi usta- 

 wionych na całej ich długości drobnych nakłóć są wyraźne; pasemka międzyprążkowe 

 są zupełnie płaskie. Ciało z wierzchu jest silnie połyskliwe. Głowa i przedkarcze są 

 czarne, najczęściej boczne brzegi ostatniego są na całej swej długości czerwonawo na- 

 cieknięte. Pokrywy są albo czarne z dużą skośną czerwoną plamą od strony nasady 

 oraz zakończeniem, na którem się mieści duża jasno-ochrowo-rdzawa plama, która się 

 łączy z takimże samym naciekiem wzdłuż bocznego skraju pokryw, lub też pokrywy 

 są wiśniowo-czerwonej barwy z zakończeniem o wiele jaśniejszem, a w pośrodku ich 

 tarczy rozpościera się czarniawa podługowata duża nacieknięta plama. Nogi, macki 

 i wąsiki są czerwono-rdzawe. 



Dość rzadki. W nawozie i pod kupkami gnijącego zielska. Bielany 9 Maja 1899. 



C. terminatus Moshm. Dł. c. 1,7—1,8 mm. 



Krótki, jajowaty, mocno ku tyłowi zwężony, w połowie długości najszerszy. Cała 

 górna strona ciała niesłychanie miałko, drobno i niezbyt gęsto ponakłówana; zwykłe 

 linijne 9 par prążek na całej długości pokryw choć drobno jednak wyraźnie naznaczo- 

 ne. Górna strona ciała ze szklistym połyskiem. 



Barwa: głowa i przedkarcze są głęboko czarne, pokrywy czerwono-żółte na około 

 swych boków i u zakończenia z jaśniejszym czerwono-żółtawym naciekiem. U nasady 

 pokryw duża czarniawa szeroka trójkątna plama, oparta swą podstawą o nasadę po- 

 kryw, wierzchołkiem zaś dochodząca do jednej trzeciej ich długości. Często na środku 

 tarczy każdej pokrywy widnieje duża spora naciekła czarniawa plama. Spód ciała 

 czarny, zaś nogi, macki i wąsiki są rdzawe. 



Przebywa głównie w końskim nawozie. Rzadki. Bielany 9 Maja 1899 tylko 

 jeden okaz. 



C. pygmaeus Illiger. Dł. c. 1,3 — 1,6 mm. 



Rożni się od poprzedniego naprzód tern, że jest mniejszy, łagodniej ku tyłowi 

 zwężony, znaczniej w pośrodku ciała rozszerzony, nakłócia całego wierzchu ciała są 

 wyraźniejsze niż u poprzedniego, na głowie i przedkarczu o wiele drobniejsze i rzadsze 

 niż na pokrywach. Zwykłe 9 par prążek na pokrywach są wązkie ale wyraźne, a pa- 

 semka, między niemi zawarte, płaskie u nasady, zwypuklają się stopniowo cokolwiek 

 ku zakończeniu pokryw. Głowa i przedkarcze o wiele połyskliwsze od pokryw. 



Odnośnie ubarwienia, to głowa i przedkarcze są głęboko czarne, pokrywy skrzy- 

 dłowe ciemniej lub jaśniej czerwonawo-ochrowej barwy z czarną dużą trójkątną plamą, 

 której podstawa rozciąga się na całej szerokości przedkarcza tuż za jego nasadą, 

 a wierzchołek sięga czasem za połowę długości pokryw i łączy się z czarniawym 

 szwem, zaś ku brzegowi pokryw ponad barkami ze sporą podłużną plamą, która 

 z zewnątrz graniczy z barkami i dotyka niemal do połowy długości pokryw, do 



