114 



krótki, okrągły, ku tyłowi na końcu prędko silnie zwężony; wcięta prążka koło szwu 

 nie jest skrócona od góry. 



C. minutam Fabr. Dł. c. 1,6- — 2 mm. Fig. 60. 



Czoło w szerz naznaczone płytką kreskowatą brózdką. Cała górna strona dro- 

 bno, wyraźnie ponakłówana, na pokrywach grubiej oraz chropowaciej niż na przedkar- 

 czu. Dziewięć zwykłych par prążek, ułożonych z grubszych nakłóć wzdłuż pokryw, 

 stanowią dno wgłębionych brózdek, które u omawianego gatunku od strony nasady 

 pokryw są płytkie, a potem stopniowo ku ich końcowi coraz głębsze, zaś pasemka 

 między niemi zawarte w ten sam sposób są coraz wypuklejsze. Powierzchnia całego 

 ciała prawie bez połysku, często silnie matowa. 



Barwa i jej ułożenie są bardzo zmienne, najczęściej całe ciało jest przeważnie 

 ciemno-brunatne z rdzawo zaciekniętem zakończeniem pokryw; zaciek ten bywa często 

 bardzo głęboki i zajmuje większą część powierzchni pokryw. Często na guzach bar- 

 kowych mieszczą się ciemno-czerwone plamy, a zdarza się, że pokrywy poznaczone 

 są bardzo dużemi ponsowemi lub czerwono-pomarańczowemi plamami (Wilga 11 Lip- 

 ca 1892). Często znów owad cały jest niemal zupełnie czarny z małym czerwonawym 

 naciekiem u zakończenia pokryw. Całe ciało tu i owdzie porośnięte króciutkimi pło- 

 wymi włoskami. Nogi, macki i wąsiki rdzawe. 



W kupkach każdego gnoju pospolite i liczne, częściej je jednak znaleźć można 

 w pobliżu wody niż w suchszych miejscowościach. 



C. crenulatam Panzer. Dł. c. 2,1 — 2,2 mm. 



Do poprzedniego na pozór bardzo podobny, ale znacznie większy, różni się od 

 tamtego naprzód tern, że brózdka, wszerz czoła biegnąca, jest głęboko wcięta, nadto, 

 że brózdy na pokrywach zaraz u ich nasady są głębsze, a zwykłe pasemka między- 

 brózdowe są stopniowo ku końcowi silniej wygórowane (prawie żeberkowate). Cały 

 wierzch ciała wydaje się bardziej chropowaty. Inne mniej ważne cechy np. połysk 

 i barwa takież same, jak i u poprzedniego gatunku, i żyje tak samo, jak i tamten, 

 w gnoju zwierzęcym; nieco od poprzedniego gatunku rzadszy. Urle 7 Lipca 1900. 



Hydrophili. 



Składa się z niewielu rodzajów i niezbyt licznych gatunków, które ogólnym za- 

 rysem do dwóch poprzednich grup zupełnie nie są zbliżone, a 'raczej nawet bardzo 

 są od nich oddalone, oraz też na pozór podobne do innych tęgopokrywych. Chociaż 

 nogi ich do pływania wcale nie są ukształtowane, to jednakże wszystkie niemal żyją 

 w wodzie i takowej się trzymają tak, że poza nią rzadko je znaleźć można. Jakkol- 

 wiek oddzielają je różni owadziarze od grupy, którą dawniej określano ogólną nazwą 

 Hydrocanthares, to jednakże, jak nadmieniłem, ze względu na sposób ich życia moż- 

 na je śmiało w jedną całość połączyć. Nadto ostatni silnie wykształcony członek 

 ich łapek zbliża je bardzo do rodziny Hydrophilini. 



Rodzina Georyssidae. 



Wśród całego pokrewieństwa, tak ogólnym zarysem ciała, jakoteż ustawieniem 

 nóg i składających je członków, rodzina bardzo się odróżniająca, złożona z jednego 

 tylko rodzaju i nielicznych gatunków. Nasady nóg, zwłaszcza przednich, są bardzo 



