115 



od siebie oddalone. Wąsiki, złożone z dziewięciu tylko członków, z których pierw- 

 szy jest spory i Wydłużony, następnych pięć są wązkie i drobne, a trzy ostatnie, two- 

 rzące okrągławą gałkę, są wybitnie rozszerzone w jedną całość. Macki są bardzo krót- 

 kie; przedpiersie (prosternum) jest miękkie i skórkowate, podgięcia pokryw bardzo 

 szerokie, podwinięte pod spód zaokrąglającym się silnie brzegiem pokryw; łapki 

 u wszystkich par nóg są czterostawowe, a ostatni ich członek dość spory. Piszczele 

 pierwszej pary nóg posiadają głęboką dość długą rynienkę, do której od spodu przy- 

 legają łapki, skoro owad skurczy nogi. 



Rodzaj Georyssus Latreille. 



Ciało drobne, niemal kulkowate. Przedkarcze zewsząd silnie zaokrąglone, szcze- 

 gólniej zaś na bokach, potem ku głowie szybko się zwęża w rodzaju kapturowego 

 wyskoku, zakrywającego głowę tak, że patrząc na owada z góry, wcale jej nie widzi- 

 my. Przedkarcze na powierzchni zwężonego kapturkowego wydłużenia posiada pięć 

 do siedmiu poskracanych i poszarpanych, głęboko wkrajanych brózd. Tarczki między- 

 skrzydłowej wcale niema. Pokrywy z wierzchu są silnie wypukłe, po bokach mocno 

 zaokrąglone, niemal kulkowate, ku końcowi nagle zwężone z krótkim nieco wystają- 

 cym wyskokiem, którym jest pokryty wydłużony i silnie ku końcowi zwężony ostatni 

 segment odwłoka. 



Owad ten wśród całej grupy stanowi wyjątek ze względu na swój sposób życia, 

 gdyż nie przebywa w wodzie lecz w niezbyt wilgotnym próchnicznym piasku, którym 

 jest zwykle po wierzchu oblepiony tak, że poszukiwacz widzi zrazu nie owada, ale 

 poruszającą się drobniutką kuleczkę z ziemi utworzoną, dopiero po oczyszczeniu owa- 

 da można określić dokładnie gatunek. 



G. crenulatus Ross i. Dł. c. 1,5 — 2,1 mm. Fig. 61. 



Do podanych cech rodzajowych należy dodać, że na kapturkowatym zwężonym 

 górnym wyskoku przedkarcza widnieje pięć głębokich, wyraźnie ostro wgniecionych 

 lub wkrajanych brózdek; środkowa z nich jest najdłuższa i najwyraźniejsza, następne 

 dwie, po jej bokach, o wiele krótsze od niej, jak również i od skrajnych; obie pary 

 tych brózdek nie posiadają granic tak wyraźnych jak najdłuższa środkowa; końce 

 skrajnej pary rozchodzą się szerzej. Dolny brzeg przedkarcza, którego nasada jest ku 

 dołowi nagle wgłębiona pod bardzo płytkim mocno rozwartym kątem, posiada na ca- 

 łej szerokości szereg dość grubych nakłóć. Na pokrywach przez całą ich długość prze- 

 biega ośm par prążek, złożonych z okrągłych dużych głębokich, linijnie w pojedyńczy 

 szereg ustawionych, mniej więcej dwunastu dołków. Szew na całej swej długości jest 

 ostro kreskowało wgłębiony. Oprócz tych wyraźnych znamion cała silnie zaokrąglona 

 powierzchnia przedkarcza i pokryw jest bez śladu wygórowań lub też najdrobniejszych 

 nakłóć. Barwa całego ciała jest głęboko czarna (jak sadza) z dość silnym połyskiem 

 od górnej strony. 



Nad brzegami strumieni i jezior w próchnicznej ziemi dość częsty i miejscami 

 liczny. 



Czarna Struga 1 Czerwca 1892 oraz 15 Maja 1913, Wierzbno 28 Maja 1897. 

 G. substriatus He er. Dł. c. 1,6 — 1,8 mm. 



Różni się tern od poprzedniego, że na kapturkowatem wydłużeniu przedkarcza 

 mieści się siedem kresek, z tych trzy pary ułożone są po obu stronach środkowej 

 na płaskiem wgłębieniu, odgraniczonem od wypukłej powierzchni przedkarcza wązkim 

 ostrym rąbkiem. Środkowa najwyraźniejsza kreskowała brózdka ma koniec wolny. 

 Na pokrywach wzdłuż przebiega, również jak u poprzedniego, ośm par prążek, ale są 



