116 



one kreskami, w głębi których widnieją silniejsze okrągłe zagłębienia, częściowo więc 

 są ustawione naprzemian raz z węższych, to znów o wiele grubszych od tychże sze- 

 regiem pojedynczym biegnących nakłóć, których wgniecione granice wystają po obu 

 stronach kreski. Prążki ku zakończeniu są grubsze i głębsze oraz jakby wgniecione, 

 a pasemka, między niemi zawarte, uwypuklają się przez to cokolwiek. Cała górna 

 powierzchnia ciała bardzo drobno i miałko ponakłówana oraz słabo połyskliwa. 

 Równie, jak poprzedni, zupełnie czarny. 



W Karpatach Obchodzica, Maks Siła Nowicki „Przyczynek do fauny Gali- 

 cy i" 1873. 



Dryopidae. 



Dzielą się na dwa powinowactwa: Potamophilini i Dryopinae oraz przybywa do 

 nich rodzina Helminthinae. Główną ich cechą jest ukształtowanie łapek. Są one 

 u wszystkich par nóg pięcioczłonkowe z bardzo dużym członkiem końcowym, równie 

 długim a czasem dłuższym niż cztery poprzedzające go razem wzięte, trochę zakrzy- 

 wionym i również ku końcowi mocno zgrubiałym, opatrzonym sporymi łukowatymi 

 pazurkami, które pomienionym owadom służą do przyczepiania się do roślin wod- 

 nych, kamieni, przegniłych kawałków drzewa w wodzie zanurzonych, pływających ga- 

 łęzi, zaś u Helminthinae głównie do spodu kamieni, leżących na dnie choćby najszyb- 

 ciej płynącej wody. . 



Gąsienice ich, również jak i doskonałe chrząszcze, pozostają przez całe życie 

 w wodzie i też są przyczepione do wszelkich przedmiotów, pływających po wodzie 

 lub w takowej zanurzonych. Są one po wierzchu płaskie, twarde, podobne do gąsie- 

 nic owadów, należących do rodzaju Sylpha, tylko że są więcej od góry rozszerzone 

 i przypominają też zwykłą stonogę. Nogi mają krótkie, ostatni segment brzucha wy- 

 dłużony i podwinięty. Tym członkiem wykonywają ruchy podczas pływania, które, 

 zdaje się, ten jedyny organ im umożliwia, inne bowiem ich członki wcale się do pły- 

 wania nie nadają. Brzegi spłaszczonych pierścieni ciała mają opatrzone rzędem dłu- 

 gich włosów. Od powyżej podanych kształtów bywają znaczne zboczenia u pojedyń- 

 czych gatunków, mianowicie gąsienica Macronychus quadritnberculatus jest walcowata, 

 miękka, ma głowę dużą a podwinięty segment opatrzony trzema bardzo długimi cien- 

 kimi ogonkami. 



Potamophilini. 



Różnią się tern od Dryopidae, że posiadają wąsiki, złożone z jedenastu człon- 

 ków, z najdłuższym pierwszym u nasady, następny jest o wiele cieńszy i krótszy od 

 poprzedniego, trzeci najmniejszy t. j. najkrótszy i najcieńszy, następne zaś stopniowo 

 coraz szersze tworzą jedną pałkowatą całość, ostatni bowiem członek jest zaokrąglo- 

 ny. Macki szczękowe krótkie, u nasady cienkie, okrągło gałkowato zakończone. Przed- 

 piersie bez wydłużenia. 



Rodzaj Potamophilus G e r m a r. 



Wydłużony, dość wypukły, głowa mała, oczy gołe, okrągłe, duże, mocno wypu- 

 kłe. Brzegi przedkarcza z ostro na zewnątrz kańciasto wyłamanym skrajem, wyłama- 

 nie to mieści się poza połową długości przedkarcza, poczem obwód jego jest łukowato 

 wgięty na wewnątrz. Nasada przedkarcza, które się od opisanego kańciastego wyła- 

 mania silnie ku nasadzie głowy zwęża, jest od tejże o wiele szersza. Tarczka mię- 



