118 



Po raz pierwszy znalazłem dwa okazy 17 Kwietnia 1864 w uroczej wówczas 

 miejscowości, którą wzrastające miasto Warszawa niemiłosiernie pochłonęło, a były 

 to piękne stawy pomiędzy ulicami Nizką i Smoczą Od tego czasu natrafiłem na je- 

 den tylko okaz na Pradze pod fortem Śliwickim, wyłowiłem go podczas silnego wy- 

 lewu Wisły 20 Czerwca 1894. Ś. p. Wojciech Mączyński zebrał dwa okazy z ja- 

 kiejś gałęzi, sterczącej nad wodą też podczas przyboru Wisły koło Kępy Potockiej pod 

 Bielanami. 



Dryopini. 

 Rodzaj Dryops O 1 i v i e r. 



Różni się od poprzedniego rodzaju wieloma zewnętrznemi cechami, jakkolwiek 

 na pozór bardzo jest do tamtego zbliżony; główną z nich jest ukształtowanie wąsi- 

 ków, które złożone są nie z jedenastu członków, jak u poprzedniego, lecz tylko 

 z ośmiu i nadto są o wiele krótsze. Drugi z rzędu, licząc od nasady, członek wąsi- 

 ków, jest mocno konchowato rozszerzony i silnie na zewnątrz wystający, dalsze są 

 bardzo skrócone i skupione i stanowią razem wachlarzowato-pałkowate zakończenie; 

 ostatni członek łapek jest niemal tejże długości, co cztery poprzedzające go. Wąsiki 

 z powodu wydłużenia drugiego członka mają wygląd taki, jakby były złożone z dwóch 

 części: Przedpiersie (prosternuni) z przodu pałkowato ku głowie i międzypiersiu (me- 

 tasternum) wydłużone; ruchome nasady nóg mają tarczkowate rozszerzenie. 



Ogólnym zarysem ciała, jak wspomniałem, jest na pozór do poprzedniego rodza- 

 ju bardzo podobny, ale zawsze więcej wypukły. Końce pokryw nie rozwierają się na 

 szwie, ale są wspólnie okrągławo zakończone. Na przedkarczu, w pośrodku dość wy- 

 pukłem, począwszy zaraz od nasady głowy na szerokości rozstawienia oczów ciągną 

 się ku dolnej stronie t. j. ku nasadzie ostro wystające dwa pojedyńcze trochę łuko- 

 wate żeberka, których końce sięgają do dolnego brzegu przedkarcza przed wypukło- 

 ścią guzów barkowych i żeberka te końcami swymi dotykają też zazwyczaj do począt- 

 ku trzeciej pary podłużnych prążek, których na pokrywach mieści się ośm par, a ża- 

 dna z nich nie jest skrócona. Boczny skraj pokryw mniej więcej taki sam, jak u po- 

 przedniego rodzaju. 



Górna strona ciała na całej swej tarczy pokryta dwojakiego gatunku włosami: 

 jedne z nich są króciutkie, bardzo gęste o aksamitnym lub kutnerowatym wyglądzie, 

 drugie zaś o wiele rzadsze i dłuższe. Takie uwłosienie przyczynia się do tego, że 

 ciało pomienionych owadów nigdy nie jest mokre, widocznie bowiem zbiera się na 

 włoskach powietrze w drobnych banieczkach, chroniąc od zamaczania. Spód ciała też 

 uwłosiony, ale pokryty włoskami krótszymi i rzadziej ustawionymi. 



Żyją w wodzie przyczepione do łodyg roślin wodnych głównie zaś grubych traw, 

 jak carex vulpina, calamagrostis epigayos lub phalaris arundinacea, nadto wielu in- 

 nych. Można je też znaleźć na różnych przedmiotach, jak na przegniłych kawałkach 

 drzewa w wodzie leżących, pływających gałęziach lub nareszcie (w górach) przycze- 

 pione do spodu kamieni na dnie wody. 



D. striatopunctatus Heer. Dł. c. 5—5,5 mm. Fig. 63. 



Z wierzchu cokolwiek przypłaszczony, głowa drobniej, przedkarcze grubiej pona- 

 kłuwane, przytem obie te części ciała mają wygląd chropowaty. Cała tarcza pokryw 

 jeszcze drobniej, ale o wiele rzadziej ponakłówana i poznaczona jest przytem ośmio- 

 ma parami zwykłych podłużnych prążek, ułożonych z grubych, czworokątnie wygląda- 

 jących, trochę okrągłych, w jeden podłużny szereg ustawionych nakłóć. Całe ciało 

 pokryte gęstymi kutnerowatymi włoskami, a w pośród nich wystają ciemniejsze dale- 



