120 



D. lutulentus Erich son. Dł. c. 3,8—4 mm. 



Ogólny zarys wydłużony, przedkarcze mocno wypukłe, w pośrodku wzdłuż bez 

 wygórowania, dość wyraźnie na całej swej tarczy lecz niezbyt gęsto ponakłówane; po- 

 krywy trochę grubiej ale rzadziej ponakłówane niż przedkarcze; nakłócia te wszakże 

 nie posiadają jednakowego natężenia i tak: najbliższe szwu są cokolwiek drobniejsze 

 od ogółu i są bardzo pomieszane. Zwykłe ośm par prążek na pokrywach są szerokie 

 i płaskie, wypełnione dwoma szeregami, złożonymi z dość grubych nakłóć. Najregu- 

 larniej z nich ułożone są dwa pojedyncze szeregi, po obu stronach szwu się ciągnące. 

 Pasemka międzyprążkowe są wązkie, cokolwiek wygórowane i na całej długości po- 

 kryw widoczne. Całe ciało po wierzchu porośnięte niezbyt gęstymi pilśniowatymi kró- 

 ciutkimi włoskami, a wśród nich sterczą o wiele rzadsze brunatne, grubsze, sztywniej- 

 sze i ciemniejsze. 



Barwa całego ciała ołowiano-szaro-czarna. Nogi z naciekiem brunatno-rdzawym, 

 jaśniejszym u połączenia stawów; łapki całe są rdzawe. 



Rzadki. Wilanów 16 Lipca 1906 jeden okaz podczas powodzi spowodowanej 

 wylewem Wisły. 



D. nitidulus H e e r. Dł. c. 2,4 — 4 mm. 



Ogólny zarys więcej skrócony od poprzedniego oraz silniej wypukły, zwłaszcza 

 w pośrodku wzdłuż tarczy pokryw. Nakłócia głowy i przedkarcza są wyraźne, dość 

 grube, niezbyt gęste, a na pokrywach jeszcze grubsze i rzadziej na całej ich tarczy 

 rozsypane, przytem nierównomiernie rozstawione. Na pokrywach znać tu i owdzie 

 słabe i wązkie wygórowania wzdłuż biegnących pasemek, czasem pasemka są słabsze, 

 to znów wybitniejsze, prążek zwykłych prawie zupełnie brak. 



Barwa ciała czarna z wierzchu z odcieniem oliwkowym i bardzo słabym metali- 

 cznym przebłyskiem, podgięcia pokryw oraz całe nogi są rdzawe. Spód ciała trochę 

 gęściej niż wierzch porośnięty jasno-płowymi ale dłuższymi włoskami, dłuższe włoski 

 pokryw są tejże samej barwy, co i podkład krótszych gęściejszych włosków. 



Wszędzie po zarośniętych brzegach stawów i łach pospolity. 



D. luńdus Erichson. Dł. c. 3,4—4,5 mm. 



Do poprzedniego bardzo podobny, ale cokolwiek więcej wydłużony, od wierzchu 

 cokolwiek spłaszczony, zazwyczaj większy. Stosunek nakłóć na przedkarczu i ich uło- 

 żenie są takie same, jak u poprzedniego, tylko że wszystkie nakłócia są nieco drob- 

 niejsze. Na pokrywach nie znać żadnych prążek ani wygórowań, są one pokryte bar- 

 dzo gęstymi żółtawo-płowymi kutnerowatymi włoskami i o takiej samej barwie trochę 

 od tamtych rzadszymi, ponad dolny podkład silnie wystającymi, o wiele dłuższymi 

 włoskami. Spód ciała o wiele gęściejszymi, dłuższymi i jaśniejszymi włoskami po- 

 kryty niż wierzch pokryw. 



Barwa wierzchu ciała czarno-oliwkowa ze słabym, ledwie widocznym zielonawym 

 metalicznym przebłyskiem, zresztą taka sama, jak u. poprzedniego, zatem podgięcia po- 

 kryw i nogi całe są rdzawe. 



Rzadki. Urle wylew Liwca 11 Sierpnia 1910, dwa okazy. 



D. auriculatus Geoffroy. Dł. c. 4,5—5,2 mm. Fig. 64. 



Ogólny zarys wydłużony, pokrywy w pośrodku wzdłuż nieco spłaszczone, czoło 

 'wszerz guzowato wypukłe. Na przedkarczu środkiem tegoż przez całą jego długość 

 znać tępe kanciaste linijne wygórowanie, którem uwydatnia się jeszcze wyraźniej ogól- 

 ne uwypuklenie przedkarcza. Nakłócia głowy, przedkarcza i pokryw są bardzo drobne 

 i gęsto ustawione, a na samych pokrywach wydają się chropowatemi. Zwykłe ośm 

 par prążek na pokrywach są bardzo słabemi linijnemi wgłębieniami, widocznemi wzdłuż 



