121 



pokryw od samej nasady aż do ich zakończenia; na dnie tych prążek widać o wiele 

 grubsze, w pojedynczy szereg rozstawione nakłócia; pasemka, między prążkami za- 

 warte, są słabo uwypuklone. 



Podkład bardzo gęstych króciutkich włosków na wierzchu ciała ma wygląd mie- 

 niący aksamitny i jest bardzo wyraźny u niezbyt starych i dobrze wyklutych owadów. 

 Z wiekiem rzeczony kutner ściera się silnie. Rzadsze wystające włoski są niewiele 

 dłuższe od mieniącego podkładu. Nogi i spód ciała gęsto porośnięte szarawymi 

 włoskami. 



Barwa całego ciała jaśniej lub ciemniej brunatna, stawy i połączenia na krań- 

 cach jaśniejsze, rdzawe łapki t#k samo, włoski na pokrywach są płowe. 



Bardzo pospolity. Przesiaduje pod wodą przyczepiony do łodyg roślin wodnych 

 i traw. 



Rodzaj Helichus E r i c h s o n. 



Od rodzaju Dryops różni się mniej wystającemi oczami, których powierzchnia 

 porośnięta jest drobniutkimi i króciutkimi włoskami, bardzo gęsto na niej ustawiony- 

 mi, oraz różni się brakiem ostrej listewki na bokach przedkarcza, które jest o wiele 

 wypuklejsze niż u rodzaju Dryops i niezależnie od tego węższe niż nasada pokryw; 

 nogi dłuższe, ostatni członek łapek większy. 



Jedyny nasz gatunek 



H. substriatus Muller. Dł. c. 4,2 — 5,5 mm. Fig. 65. 



Do podanych powyżej cech rodzajowych należy dodać, że jest na pozór bardzo 

 podobny do D. auriciilatas, ale przedkarcze ma boczne brzegi zaokrąglone i ku do- 

 łowi wyraźnie odrazu nad podstawą zwężone z wybitnie wystającymi kantami. Na 

 całym bocznym brzegu przedkarcze posiada wyraźny wązki obrąbek; dolny kraniec 

 przedkarcza jest po obu stronach łukowato ku górze wygięty. Boki pokryw poza dwo- 

 ma trzeciemi swej długości są trochę okrągławo rozszerzone, a pokrywy są przy koń- 

 cu koło szwu cokolwiek szpiczaste. Piszczele drugiej i trzeciej pary nóg trochę łuko- 

 wato na zewnątrz wygięte. Cała górna strona ciała poznaczona gęstemi drobniutkiemi 

 nakłóciami. Zwykłe ośm par prążek na pokrywach biegną przez całą ich długość 

 z tern samem natężeniem i utworzone są z grubszych w pojedyńczy szereg rzadko 

 ustawionych nakłóć. Pasemka, zawarte między prążkami, są słabo uwypuklone i na 

 przemian jedno od drugiego nieznacznie wyższe. Całe ciało gęsto porośnięte króciut- 

 kimi płowymi włoskami, a na pokrywach zwykłe prążki na całej swej długości po- 

 kryte są jasno-żółtymi włoskami. 



Barwa całego ciała jest ciemno-brunatna, nogi całe jaśniejsze brunatno-rdzawe. 



Owad wyłącznie górski, żyje pod kamieniami, leżącymi na dnie górskich jezior, 

 rzek i strumieni. 



Bardzo rzadki. Maks Siła Nowicki: „Przypisek do fauny Galicyi", Barania 

 Karpaty 1873. Włodzimierz Dzieduszycki: Okolice Stanisławowa 1884. Mi- 

 chał Rybiński: Zakopane 1898. 



Helminthinae. 



Wąsiki przeważnie daleko dłuższe niż u poprzednich rodzajów, należących do 

 Dryopidae, nitkowate; dwa lub nawet trzy końcowe są grubsze i stanowią zgrubiałość, 

 złączoną jakby w jedną całość, lub też czasem członki te są pojedyńczo odznaczone. 

 Końcowy t. j. jedenasty jest albo okrągły lub też wrzecionowato ukształtowany, za- 

 wsze o wiele grubszy i dłuższy od poprzedzających. Na powierzchni przedkarcza cią- 



Pam. Fizyogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 16 



