122 



gną się przez całą jego długość dwie szeroko rozstawione, na zewnątrz trochę łuko- 

 wato wygięte, nitkowate listewki, odgraniczone od wewnętrznej swej strony na całej 

 długości ostrą wgłębioną linijką. Oddalenie tych listewek jest szersze u podstawy 

 przedkarcza niż od strony nasady głowy. 



Nasada ruchoma pierwszej pary nóg jest guzowato okrągła. Łapki u wszystkich 

 par nóg są pięcioczłonkowe, ostatni zwykle równie długi a czasem nawet dłuższy od 

 czterech poprzedzających go, razem wziętych, stopniowo silnie ku końcowi zgrubiały 

 i opatrzony dwoma silnie rozwiniętymi pazurkami, które służą tym owadom do przy- 

 czepiania się do spodu kamieni; pazurki te chronią owady od naporu silnego prądu 

 wody, gdyż żyją przeważnie w wodzie szybko bieżącej pod zanurzonymi w niej ka- 

 mieniami. Dlatego daleko łatwiej spotkać się z nimi w górach niż na równinach, 

 gdzie nawet najczystsze strumienie mają bieg powolny i wodę niezbyt czystą ani też 

 chłodną, samo zaś dno albo bez kamieni lub tylko piaszczyste i zarazem zamulone. 



Sposób zbierania ich polega na tern, aby wydobywszy kamień z pod wody (naj- 

 lepiej dobrze chropowaty i podziurawiony), przepatrzyć dobrze jego boki i spód i dać 

 wodzie dobrze osiąknąć, przyczem należy taki kamień przepatrywać bardzo dokładnie 

 i uważnie, gdyż rzeczone owady niełatwo i niechętnie opuszczają swoje często głębo- 

 kie kryjówki, a wychodzą z nich zmuszone brakiem wody. Tym sposobem postępu- 

 jąc, można znaleźć sporo okazów, bo skoro już jeden okaz się znalazło, można być 

 pewnym, że się zdobędzie o wiele więcej, przyczem nie jeden tylko gatunek może 

 być ukryty w zagłębieniach kamienia. 



Rodzaj Stenelmis D u f o u r. 



Ciało wydłużone, pokrywy z bokami równoległymi, przedkarcze na bokach od 

 dołu nieco zaokrąglone, pokrywy ku końcowi zrazu okrągławo, potem prostolinijnie 

 i dość silnie zwężone, z zaokrąglonemi niezbyt szerokiemi zakończeniami. Nogi dłu- 

 gie, łapki ich z ostatnim członkiem nieco dłuższym od czterech poprzedzających, ra- 

 zem wziętych. 



St. canalicnlata Gyllenhal. Dł. c. 4,5—5 mm. 



Przedkarcze u nasady nieco węższe od pokryw z wyskokami na przednich kan- 

 tach skośnie ku wnętrzu nieco ku dołowi ściętymi. Środkiem przedkarcza przebiega 

 wzdłuż dość szeroka, od góry trochę zwężona, z obu końców skrócona brózda, której 

 dno jest zupełnie gładkie. Brózda ta otoczona jest wałkowałem wygórowaniem, poza 

 którem z boków umieszczone są dwie wzdłuż biegnące (z każdej strony po jednej), 

 wszerz rozdzielone brózdy (jest ich więc cztery); z tych dwie górne są od nasady 

 głowy skrócone i trochę ku środkowi wygięte, zaś dwie dolne końcami swymi doty- 

 kają nasady przedkarcza. Pokrywy skrzydłowe opatrzone ośmiu parami prążek, zło- 

 żonych z podłużnych, głębokich nakłóć; prążki te biegną z równem natężeniem aż 

 do samego końca pokryw. Sama prążka koło szwu jest mocno skrócona, a długość 

 jej nie wynosi nawet jednej czwartej długości pokryw. Niektóre z pasemek między- 

 prążkowych są żeberkowato wzniesione i opatrzone ostrym grzbietem ; trzecia ich pa- 

 ra, licząc od szwu, jest przed zakończeniem pokryw zwężona i znacznie skrócona, 

 szósta zaś para dobiega aż do samego ich końca. Cała tarcza pokryw niezbyt gę- 

 sto pokryta króciutkimi włoskami, włoski te są gęściej ustawione na żeberkowatych 

 pasemkach. 



Barwa głowy i przedkarcza z czarnym tonem głównym o zielono-złotawym je- 

 dwabisto-metalicznym przyćmionym połysku; pokrywy skrzydłowe brunatne z żywszym 



