127 



i 5 Czerwca 1909 oraz 21 Czerwca 1912, zawsze sporo okazów, wydobytych z pod 

 spodu głęboko pbdziurawionych kamieni, na dnie strumienia leżących. 

 H. obscara Muller. Dl. c. 1,3—2 mm. 



Do H. Latreillei na pozór bardzo podobny, ale zawsze znacznie mniejszy, różni 

 się od tamtego naprzód tern, że pokrywy ku nasadzie przedkarcza są zaokrąglone 

 i aż do tejże stają się stopniowo węższe, nie tworząc wystających kantów, t. j. że nie 

 mają wyraźnych guzów barkowych. Wąziutkie łukowate listewki przedkarcza na dol- 

 nem swem połączeniu nie zapadają się końcami swemi nagle w głęboki dołek, ale 

 otaczają o wiele płytszy od strony nasady przedkarcza wyłamanym i wydłużonym ku 

 tejże zwróconym wyskokiem. Drobne nakłócia głowy, przedkarcza i pokryw są takież 

 same, jak u H. Latreillei. Ośm par zwykłych prążek na pokrywach oraz zawarte 

 między niemi pasemka są też w podobny sposób ułożone, ale mniej ścieśnione, a że- 

 berkowate wygórowania o grzbietach mniej wybitnych. 



Zazwyczaj cały czarny bez połysku, czasem tylko tarcza pokryw jest czerwono- 

 brunatna. Spód ciała, wąsiki, macki i nogi tejże samej barwy, co u H. Latreillei. 



Tylko w strumieniach górskich lub też w okolicach równinowych, lecz w wo- 

 dach o dnie kamienistym. Zakopane koło Kuźnic 19 Sierpnia 1893. Zwierzyniec 

 1913, p. Franciszek Fajfer. 



Rodzaj Riolus M u 1 s a n t. 



Różni się od poprzednich rodzajów tern, że na przedkarczu nie ma żadnych wy- 

 stających listewek, a tarcza tegoż, za wyjątkiem bardzo drobnych gęstych nakłóć, jest 

 równa po bokach, więcej wyokrąglona, z brzegami o płaskim wązkim obwodzie; sam 

 rąbek jest wązki nitkowaty. 



R. cupreus Muller. Dł. c. 1,5 — 1,7 mm. Fig. 69. 



Powierzchnia głowy i przedkarcza jest drobno, bardzo gęsto i trochę szagryno- 

 wato ponaklówana, pokrywy jeszcze drobniej ale może cokolwiek rzadziej pozna- 

 czone nakłóciami; przez całą ich długość przebiega ośm par zwykłych prążek, złożo- 

 nych z grubych nakłóć. Pierwsza para pasemek, zawartych między prążkami tuż przy 

 szwie, jest najwęższa, druga najszersza, następne równej szerokości; trzecia i piąta 

 para są cokolwiek ale bardzo słabo wygórowane. Całe ciało niezbyt gęsto pokryte 

 króciutkimi białawymi włoskami, wskutek czego ma wygląd omszony. Barwa górnej 

 strony ciała bronzowa z miedzianym metalicznym połyskiem, jaśniejszym i silniejszym 

 na pokrywach, niż na przedkarczu i głowie. Spód ciała jest czarny, nogi tak samo, 

 łapki trochę jaśniejsze, czarno-brunatne. Wąsiki jasno-rdzawe, poza trzecim człon- 

 kiem, licząc od nasady, stopniowo coraz ciemniejsze. 



W strumieniach górskich i podgórskich na spodzie kamieni bardzo pospolity. 

 Nie wiem, czy był kiedy znaleziony w wodach równin. 



Ojców 23 Czerwca 1902 oraz 21 i 26 Czerwca 1912 sporo okazów. 



R. subviolaceus Muller. Dł. c. 1,8—22 mm. Fig. 70. 



Do poprzedniego trochę podobny, ale zarys pokryw ma szerszy. Przedkarcze 

 trochę rzadziej ponakłówane, a stosunek natężenia nakłóć na przedkarczu i pokrywach 

 ten sam. Wśród ośmiu par zwykłych prążek na pokrywach czwarta para jest złożona 

 z nakłóć o wiele grubszych, niż inne pary. Pasemka międzyprążkowe są wszystkie 

 niemal tejże samej szerokości, a najwęższem jest pasemko, tuż koło szwu biegnące; 

 piąta para pasemek na całej długości jest tylko trochę uwypuklona, zresztą wszystkie 

 inne pary są płaskie. 



