128 



Odnośnie barwy ciała, to głowa jest czarna, przedkarcze też, ale ma dość wyraź- 

 ny metaliczny połysk różowobronzowy. Pokrywy najczęściej bronzowe z jeszcze sil- 

 niejszym bronzowo-różowym połyskiem metalicznym. Nogi czarne, łapki jaśniejsze 

 brunatne z jasno-rdzawymi pazurkami, wąsiki i macki brunatno-rdzawe. 



Zdarzają się czasem okazy o bardzo żywym połysku metalicznym i z różno- 

 barwnymi odcieniami od czerwono-bronzowego aż do purpurowego lub jaskrawo-fio- 

 letowego albo też nareszcie głęboko szafirowego. 



Rzadszy od poprzedniego, Ojców 23 Czerwca 1902. Odmianę z połyskiem sza- 

 firowym znalazł p. Szymon Tenenbaum koło Biłgoraja w Sierpniu 1912. 



R. nitens Muller. Dł. c. 1,5 — 1,7 mm. 



Od dwóch poprzednich zazwyczaj mniejszy i różni się od nich wielu cechami. 

 Przedkarcze ma bardziej po bokach zaokrąglone, najszersze w pośrodku obwodu, ku 

 nasadzie opatrzone na całej swej szerokości silnym spadkiem. Okrągławe uwypukle- 

 nie środkowej powierzchni przedkarcza obwiedzione jost z boków dość szerokiem płyt- 

 kiem spłaszczeniem o wązkim rąbku na""samym skraju. Przedkarcze jest gęsto i dro- 

 bno ponakłówane, pokrywy miałciej. Przez całą długość pokryw przebiega ośm par 

 zwykłych prążek, które są wcięte i jakby wgniecione, a nakłócia ich są drobniejsze 

 niż u poprzednich gatunków. Pasemka, zawarte między prążkami, są wszystkie tejże 

 samej szerokości, trzecia ich para, licząc od szwu, jest silniej wypukła i stopniowo ku 

 zakończeniu pokryw coraz słabiej wybitna, piąta para silniej jeszcze niż trzecia uwy- 

 puklona, a zaś siódma para na całej długości pokryw żeberkowato wzniesiona; reszta 

 pasemek jest słabo wypukła. 



Owad cały czarny o przedkarczu i pokrywach z bronzowym metalicznym poły- 

 skiem, nogi całe czarne, pazurki rdzawe, pierwsze cztery członki wąsików jasno, a na- 

 stępne czarno-brunatne. 



Owad przeważnie górski, zdarza się też tu i owdzie w strumieniach równin, 

 o dnie kamienistem. 



Michał Rybiński Karpaty Wschodnie 1898. Ś. p. Jan Wańkowicz znaj- 

 dował go koło Wilna w Wilii 1871. Włodz. Dzieduszycki, Pieniaki koło Bro- 

 dów. P. Kocjan Orawica 1877. 



Rodzaj Macronychus Muller. 



Najokazalszy z pośród wszystkich, należących do powinowactwa Helminthinae. 

 Nogi ma bardzo długie, tęgie, o łapkach, których ostatni t. j. piąty członek jest 

 dłuższy niż cztery poprzedzające razem wzięte; same łapki są wogóle bardzo długie, 

 dłuższe od piszczeli. 



Ciało owada jest mocno wydłużone. Wąsiki ma bardzo krótkie, trzy ostatnie 

 ich członki o wiele szersze od poprzednich i tworzą, będąc razem zwięźlej połączone, 

 jedną kulistą gałkę. 



Gąsienica jego bardzo się wyróżnia wydłużoną postacią, gdyż jest nie płasko 

 rozszerzona, ale walcowato zwężona. W pośród jedenastu pierścieni uwydatnia się 

 tylko odrębnem ukształtowaniem samo jedynie przedkarcze, reszta pierścieni jest do 

 siebie . podobna, ostatni segment jest zwężony i najdłuższy. Głowę ma dużą, szeroką, 

 o długich, rozstawionych, prostych, u końca nagle zagiętych szczękach; nogi ma krót- 

 kie, ostro zakończone. 



Barwa ciała jasno-cielista z głową i kończynami rdzawymi, oczy spore czarne. 



Przed zamianą w poczwarkę gąsienica opuszcza wodę i wygryza sobie łożysko 

 w mokrych kawałkach zbutwiałego drzewa, leżącego w mule nadbrzeżnym. 



