129 



M. ąuadritąberculatus Muller. Dł. c. Fig. 71. 



Głowa niewielka, głęboko wsunięta w nasadę przedkarcza tak, że górne brzegi 

 tegoż pokrywają do połowy powierzchnię dużych zaokrąglonych oczów. Przedkarcze 

 jest dłuższe niż szersze poza połową swej długości z wyłamanym na zewnątrz brze- 

 giem, odkąd ku górze się zwęża, a u nasady jest o wiele szersze. Granica dolna 

 przedkarcza na wewnątrz jest łukowato wykrojona z wyskokiem, zwróconym ku tar- 

 czy. Przód przedkarcza jest mocno kulisto wypukły, poza spadkiem tejże kulistości 

 są widoczne dwa wydatne okrągłe gładkie rozstawione guzy. Większa reszta powierz- 

 chni przedkarcza jest gęsto drobno chropowato ponakłówana. Pokrywy wydłużone 

 z bokami aż do trzech czwartych długości równoległymi, potem pokrywy ku tyłowi 

 stopniowo się zaokrąglają i zwężają w powolnym spadku. Tarczka międzyskrzydłowa 

 jest mała, okrągła, otoczenie jej od dołu i szew od góry są listewkowato wystające. 

 Pokrywy w pośrodku wszerz są wyraźnie zaklęśnięte. Ośm par zwykłych prążek są 

 złożone z grubych nakłóć, stopniowo ku zakończeniu pokryw słabnących. Pięć par 

 prążek, licząc od szwu, zaczyna tracić swą wybitność od polowy długości pokryw, po- 

 została reszta skośnie od środka niżej ku zakończeniu pokryw. Równocześnie z pa- 

 semkami niknie też stopniowo i żeberkowata wypukłość obwódki kołD szwu. Wszyst- 

 kie pary pasemek międzyprążkowych są zupełnie płaskie. Od strony nasady wszerz 

 na trzeciej parze prążek, licząc od szwu, wznosi się spory podługowaty na wierzchu 

 silnie uwłosiony guz, który zachodzi na trzecie i czwarte pasemko. Górna powierzch- 

 nia ciała porośnięta tu i owdzie rzadkimi płowymi włoskami, najwięcej widać ich koło 

 szwu i na siódmem skrajnem pasemku. Gęściejsze włosy na dwóch guzach, umiesz- 

 czonych na pokrywach, są tejże samej rudawo-płowej barwy. 



Całe ciało ma po wierzchu słaby połysk za wyjątkiem dwóch guzów na przed- 

 karczu, które są szklisto lśniące. 



Odnośnie barwy, to górna powierzchnia jest czarno-brunatna z o wiele jaśniej- 

 szym rdzawo-żółtym naciekiem, głęboko zachodym od górnego brzegu przedkarcza. 

 Dwa guzy na przedkarczu, spód ciała, ud i same uda czerwono-brunatne, zakończe- 

 nia tychże wraz z piszczelami są czarno-brunatne, łapki same czarno-brunatnej bar- 

 wy a pazurki rdzawe, tak samo wąsiki, macki zaś czarne. 



Owad przeważnie górski, na naszym obszarze rzadki. Maks Siła Nowicki 

 „Przyczynek do fauny Galicyi" 1872, Karpaty Barania. Ś. p. Jan Wańkowicz 

 Orawica 1870, cztery okazy. 



Warszawa, 14 Listopada 1912 — Chylice, 24 Lipca 1913. 



Pam. Fizy.ogr. — T. XXII. — Krajowe owady wodne. 



17 



