158 



Z ziem zaś leżących na północo i południowschód od Królestwa, t. j. z Litwy, 

 Polesia, Podola, Wołynia i Ukrainy, istnieją tylko spisy, zresztą mało wyczerpujące 

 (Belkę, Arnold, Eichwald, Szczełkanowcew). 



Belkę. Esąuise de 1'histoire naturelle de Kamienietz Podolski. Buli. Soc. 

 Nat. Moscou. XXXII. 1859. 



tenże. Notice sur. 1'histoire naturelle du district de Radomyśl, tamże XXXIX. 1866. 



Arnold. Catalogus insectorum provinciae Mohileviensis Petropoli 1901 (KaTa- 

 jior-b HackKOMbiKT* MornjieBCKOH ry6. C. n. B.). 



Eichwald. Zoologia specialis II Vilnae 1830. 



Szczełkanowcew. Tpyubi MocKOBCKaro Ory,n,eHqecKaro Kpy>KKa. t. III. 1907 r. 



W zaborze pruskim, w którym od lat kilkudziesięciu prowadzą się systematycz- 

 ne badania na wszystkich polach wiedzy, przez niemców, prac tych jest nieco więcej 

 i bardziej wyczerpujących. Z północnych granic ziem Polskich, mianowicie z wybrze- 

 ży Bałtyku rosyjskiego, znane są tylko prace Kawali a, Brutt a na, Mierzejew- 

 skiego. 



Kawali. Die Orthopteren und Neuropteren Kurlands. Corresp. d. Nat. ver. 

 Riga XIV. 1864. N° 11, str. 155-162. 



Bruttan. Sitzungsber. d. Nat. Ges. bei der Univ. Dorpat. VI Band. Heft 2. 

 1822, str. 412—415. 



tenże, tamże str. 431—432. 



Mierzejewski. Die Geradfl. (Orthoptera) der Insel Oesel. (Livland, Russ- 

 land) Verhandl. d. zoOl. bot. Gesellschaft in Wien, 1913. 



Charakter fauny prostoskrzydłych Ordynacyi Zamojskiej jest środkowo-europej- 

 ski; jedynie tylko Leptophyes albovittata Koli. należy do fauny południowo-euro- 

 pejskiej. O podgórskim charakterze fauny Ordynacyi świadczy istnienie Stenobothrus 

 parallelus var. montanus B r u n n. Wat. i Podisma pedestris L. 



Położenie geograficzne terenu badanego, klimat, podłoże, flora i t. d. omówione 

 zostało w XXI tomie Pamiętnika Fizjograficznego. 



Tenenbaum. Chrząszcze (Coleoptera), zebrane w Ordynacyi Zamojskiej w g. 

 Lubelskiej. 1913, str. 1—72. 



Ogółem podajemy 35 gatunków i 2 odmiany, zebrane przeważnie w lipcu 

 i sierpniu 1912 r. 



Poczuwamy się do miłego obowiązku złożenia najserdeczniejszego podziękowa- 

 nia p. dyrektorowi prof. Smreczyńskiemu w Krakowie za oddaną nam pomoc przy 

 oznaczeniu tych owadów. 



Rząd Dermatoptera. 



Forficula L. 



1. auricularia L. for. major (typica). lic?, 69. 



Pod opadłymi liśćmi, pod korą ściętych pni i pod wszelkimi odpadkami, szcze- 

 gólniej zaś w sadach, pod opadłymi, gnijącymi owocami; często w mieszkaniach. 

 Bardzo pospolity. Obrocz, Buczyna Gorajska, Panasówka, Zielone, Hamernia, Ułów, 

 Nart. 



la. auricularia for. minor (F. foscipata. Stevens 1835). 2ęf, 1Q,, kilka larw. 

 Forma ta, opatrzona krótszemi obcęgami, spotyka się wraz z poprzednią, znacznie je- 

 dnak rzadziej. Zielone, Ułów. 



