209 



rureczek na linii nabocznej, która sięga aż do samej podstawy płetwy ogonowej, wy- 

 nosi 26—28. * 



Ubarwienie ciała, co się tycze rozkładu barw, jest zmienne, lecz stałe jest w ko- 

 lorach szarawym lub brunatnym. Ciemniejsze plamy wytwarzają najczęściej pręgi po- 

 przeczne. Spód ciała jest białawy, rzadko plamisty. Płetwy grzbietowe, piersiowe 

 i ogonowe są albo u samych promieni tylko, lub też na szerszej przestrzeni bruna- 

 tno, albo czarniawo-plamiste. Płetwy brzuszne i odbytowa są zwykle bez plam; rza- 

 dziej widnieją na płetwach brzusznych plamki nieregularnie rozrzucone, ciemnej bar- 

 wy. Pierwsza płetwa grzbietowa jest u samców czerwonawo-obrzeżona. u samic żół- 

 tawo w czasie tarła. Tęczówkj są czerwonawo-barwne. 



Jako cechy główne dla formy Cottus gobio L. podają autorowie następujące: 

 Szpara ustna sięga aż pod oko. Ogon zgrubiały; wysokość 

 jego stanowi ! /il> — '/u część całkowitej długości ciała. Promie- 

 nie płetw brzusznych nie są regularnie pręgowane; zazwyczaj 

 są bez plam; płetwy brzuszne nie sięgają nigdy po otwór od- 

 bytowy. 



Formuła gatunkowa, podana przez autorów: I D. 6 — 9 (8); II D. 15-18; A. 

 12—13; P. 13—14; V. (1/4): C. (I/8/I). 



B. Cottus microstomas H e c k. H e c k e 1 et K n e r. 1. c. 



Ten gatunek — powiadają autorowie — odznacza się szczupłym i nizkim ogonem. 

 Przy bliższem badaniu jednak wyróżnia się on jeszcze wielu innemi cechami, a mia- 

 nowicie: 



Głowa, widziana z góry, jest ku przodowi szczuplejsza, niż u C. gobio L i mniej 

 tępo zaokrąglona; otwór ustny mniejszy, szerokość jego, mierzona u kątów ustnych, 

 nie przewyższa odległości pomiędzy dolnymi brzegami oczu, co ma miejsce u C. go- 

 bio L. Oczy są większe, ich średnica jest znacznie większa, niż szerokość przestrze- 

 ni międzyocznej. Kolce kości przedpokrywkowej i kolec kości podpokrywkowej są 

 silniej rozwinięte, niż u C. gobio L. 



Piąty promień pierwszej płetwy grzbietowej jest najdłuższy; jest on krótszy od 

 promieni środkowych drugiej płetwy grzbietowej, której podstawa jest dwa razy dłuż- 

 sza od podstawy pierwszej płetwy grzbietowej. Tuż za odbytem, który leży pionowo 

 pod początkiem drugiej płetwy grzbietowej, poczyna się płetwa odbytowa; jej promie- 

 nie są pojedyncze i krótsze od promieni drugiej płetwy grzbietowej. Płetwy brzuszne 

 są jeszcze krótsze, aniżeli u C. gobio L.; odłożone na tył sięgają tylko do 2 /s prze- 

 strzeni, dzielącej obsadę płetw brzusznych od otworu odbytowego. Z 16-u promieni 

 płetw piersiowych, 8 dolnych jest pojedynczych, zaś 8 górnych szczepnych. Płetwa 

 ogonowa jest słabiej zaokrąglona, niż u C. gobio, jej 6 promieni środkowych jest 

 czteroszczepnych; jeden promień u góry i jeden u dołu są dwuszczepne, reszta jest 

 pojedynczych. 



Przebieg linii nabocznej jest taki sam, jak u C. gobio, tylko ilość otworków jest 

 większa, mianowicie 34—35. Skóra na głowie, wskutek obecności drobnych kostnych 

 ziarenek, występujących w znacznej ilości, jest szorstka (fiihlt sich rauh an). 



Podobne ziarenka kostne rozrzucone są po bokach ciała, nad i pod linią nabo- 

 czną. Ubarwienie ciała na okazach zachowanych w spirytusie jest czerwono-bruna- 

 tne; głowa i grzbiet ciała są nieregularnie plamiste. Płetwy brzuszne i odbytowa bia- 

 ławe, bez plam. Płetwy grzbietowe, piersiowe i ogonowa, tak jak u C. gobio, po- 

 przecznie plamiste. 



