245 



do fauny wioślarek zaboru pruskiego, odkładani całkowity przegląd fauny Cladocer 

 ziem dawnej Polski do następnej pracy o faunie cladocerologicznej wód Kujawskich; 

 tu chcę tylko zanotować w spisie literatury dotychczas znane mi prace ze wszystkich 

 trzech zaborów, oraz rozpatrzeć szczegółowo stan dotychczasowych badań w Króle- 

 stwie Polskiem. Cała literatura, odnośnie do Królestwa Polskiego, składa się z pię- 

 ciu prac, w czem dwie polskie i trzy rosyjskie. 



Pierwszą wiadomość o faunie wioślarek Królestwa podał w roku 1891 doktór 

 Adam Lande 1 ) na posiedzeniu „Komisyi teoryi ogrodnictwa i nauk przyrodniczych po- 

 mocniczych Warszawskiego Towarzystwa Ogrodniczego" w odczycie p. t „O faunie 

 Cladocera okolic Warszawy". ^Odczyt Land ego w streszczeniu wydrukowany został 

 w sprawozdaniu tego Towarzystwa w numerze 52 Wszechświata z tegoż roku. Ma- 

 teryał zebrany został przez Landego w najbliższych okolicach Warszawy (Nowa 

 Praga, Otwock, Promenada, ogród botaniczny, Komorów pod Pruszkowem, Pruszków, 

 rogatki Marymonckie, Łazienki, Bagatela, Wierzbno, Pęcice, Saska Kępa, Królikarnią, 

 Belweder, Sielce, Bogucin). W materyale tym znalazł on 44 gatunki, w tym 5 gatun- 

 ków nieokreślonych. Z gatunków rzadszych należy wymienić: Ceriodaphnia setosa 

 Matile (Ceriodaphnia echinata Moniez) i Moina micrura Kurz. 



Część materyału Landego opracowali następnie Grochowski i Dybowski 

 i w pracy swojej p. t. „Spis systematyczny wioślarek krajowych" (Kosmos 1895) po- 

 dają kilkanaście gatunków z okolic Warszawy i gubernii Warszawskiej. Oprócz form, 

 podanych poprzednio przez Landego, notują oni trzy formy przez Landego nie 

 wyróżnione, z powodu braku literatury. Prócz tego Dybowski i Grochowski 

 podają nazwy sześciu nowych gatunków z okolic Warszawy; są to: Leiodaphnia do- 

 lichocanta, Ceriodaphnia Landei, C. polonica, Bosmina varsoviensis, Eurycercus po- 

 lyodontus i Landea syrenopolitana. Gatunki te, niestety, dotychczas opisane nie zo- 

 stały. Dodać tu jeszcze muszę, że materyał opracowany przez Dybowskiego i Gro- 

 chowskiego pochodził nietylko z okolic Warszawy, lecz również i z Ciechanowa 

 gub. Płockiej, skąd autorowie podają tylko dwa gatunki. 



W siedem lat po ukazaniu się spisu Dybowskiego i Grochowskiego-) 

 wyszły dwie prace Heinemana, w których autor podaje spis Cladocer jeziora Wi. 

 gierskiego w gub. Suwalskiej. Formy wymienione przez Heinemana pochodzą 

 częściowo z połowów planktonicznych i litoralnych :i ), częściowo zaś zostały znalezione 

 w jelitach ryb, poławianych w jeziorze Wigierskiem 4 ). Ogółem Heineman znalazł 

 ♦ gatunków 26, a form 32; z pośród nich na uwagę zasługują typowe formy arktyczne: 

 Daphnia longispina var. cristata Sars., D. I. var. cristata f. Cedestrómii S c h 6 d 1., 

 Alonopsis elongata Sars. i Polyphemus pediculns (L ) oraz gatunek Bytothrephes /on- 

 gimanus Leyd., charakterystyczny dla wód głębokich i czystych. W roku 1912 wy- 

 szła praca G. Wiereszczagina 5 ) p. t. „Kb no3HaHiio (payHbi (Cladocera) EBponeń- 

 ckoh Poccin". W pracy tej znajdujemy dane, odnoszące się do fauny Królestwa Pol- 



') Adam Lande. O faunie Cladocera okolic Warszawy. Wszechświat .\y 52, r. 1891. 

 3 ) B. Dybowski i M. Grochowski. Spis systematyczny wioślarek (Cladocera) krajowych 

 Kosmos 1895. 



3 ) H e i n e m a n B. Izsliedowanie Wigry w biołogiczeskom i rybołownom otnoszeniach. 

 Iz w. Nik. Ryb. Zaw. JV» 6. 1902. 



4 ) Heineman B. Piszczą niekotorych widów ryb w razlicznyh wozrastach. 

 Izw. Nik. Ryb. Zaw. ń 6, 1902. 



5 ) Trudy gidrobiołogiczeskoj stancii na Głubokom ozierie. T. IV, Moskwa. 



