253 



ków tych jest 33 i pokrywają one cały grzebień górny skorupy, począwszy od wrębu 

 głowowego. Banops serricauda (Daday) występuje rzadko i zawsze bardzo nielicz- 

 nie; w ostatnich latach, przy dokładniejszem badaniu jezior, znajdowany jest czę- 

 ściej, zawsze jednak w bardzo małej ilości okazów. Keilhack zaznacza: „jedenfalls 

 eine der seltensten unserer Cladoceren". 



Illiocryptus sordidus (Liev.) Rys. 4 i Illiocryptus agilis Kurz. Rys. 5, są typo- 

 wymi mieszkańcami mułu; znalezione zostały w jeziorze kilkakrotnie w połowach den- 

 nych, najwyżej na głębokości dwóch metrów. Skorupki okazów starych, bardzo grube 

 wskutek powstających wylinek, pokryte były grubą warstwą mułu. 



Okazy gatunku //. sordidus Liev. po odmyciu miały barwę wybitnie czerwono- 

 wiśniową. //. agilis Kurz jest barwy brudnej, różowawo-żółtej. Gatunek //. agilis 

 Kurz wogóle znacznie rzadszy, zdaje się być w jeziorze Chodeckiem liczniejszy 

 i znacznie szerzej rozmieszczony. Ze względu na trudność rozróżniania obu tych 

 gatunków, dotychczas z Królestwa nieznanych, podaję tu rysunki ich zaodwłoków. 

 U jednego z okazów //. agilis Kurz znalazłem potworność, notowaną już kilkakro- 

 tnie u wioślarek, mianowicie rozdwojenie ząbka na zaodwłoku. Na rysunku 5 przed- 

 stawiony jest właśnie ten okaz. 



Alonopsis elongata Sars. (rys. 6, 7, 8, 9). 



Znaleziony został tylko w jednym okazie 9 w piaskowej zatoce w zaroślach 

 ramienicy (Chara). Prawdopodobnie do fauny jeziora nie należy i przypadkowo za- 

 wędrował z sąsiedniego jeziora Kromszewickiego, gdzie jest bardzo liczny i pospolity. 



Alonopsis ambigua Li 11 jeb. 1901. (rys. 10, 11, 12, 13). 



Gatunek ten, nazwany i opisany w r. 1901 przez Lilljeborga, znaleziony był 

 uprzednio w r. 1888 przez Daday a, zaś w r. 1896 przez Wierzejskiego, przez 

 obu jednak autorów zaliczony do drugiego gatunku Alonopsis elongata Sars. Wie- 

 rzejski znalazł również i samca Al. ambigua Lillj. i w pracy swej podał nawet 

 rysunek zaodwłoka samca. Wiadomość ta jednak przez ogół badaczy uwzględniona 

 nie została i samiec gatunku tego jest nieznany ogółowi cladocerologów. W zatoce 

 torfowej w połowie z dnia 12. VIII 1912 udało mi się znaleźć większą liczbę okazów 

 9 z letniemi jajami, oraz jeden okaz ęf. 



Samiec Al. ambigua Lillj. różni się od samicy znacznie mniejszymi wymiara- 

 mi i typowymi dla samców rodziny Chydoridae mocnymi pazurami chitynowymi na 

 pierwszej parze nóg, oraz znacznie slabszem uzbrojeniem zaodwłoka. Przed nasadą 

 szponów (ungues caudales) znajduje się ujście przewodu nasiennego. 



Al. ambigua Lillj. jest wogóle gatunkiem bardzo rzadkim: w Niemczech zna- 

 leziony raz tylko w Plon w Holsztynie przez Scourfielda, w Anglii przez G u r- 

 ney'a, na Węgrzech przed kilkudziesięciu laty przez Daday a, w Galicyi przez Wie- 

 rzejskiego w Wołkowcach; oprócz tego znaleziony został w Szwecyi przez L i 1 1 j e- 

 borga. Z innych krajów, o ile mogę sądzić z dostępnej mi literatury, nieznany. Po- 

 daję tu dla porównania rysunki cf i 9 Al. elongata Sars i o i 9 Al. ambigua 

 Lillj. 



Leydigia Leydigii S c h o d 1 e r. Przedstawiciel fauny tycholitoralnej, znaleziony 

 został w jednym okazie, w mule, pod korzeniami drzew, na wschodnim brzegu jezio- 

 ra, pod olszyną. Gatunek nierzadki, ale dotąd z bardzo 'niewielu miejscowości no- 

 towany. 



Pleuroxus uncinatus Baird. Znaleziony w paru okazach w mule, między trzci- 

 nami, oraz w rowie południowym. Niektóre tylko okazy posiadały rostrum zagięte ku 

 przodowi i górze 



