2 



Niestety przedwczesny zgon ś. p. J. Krupy opóźnia dalsze fizyograficzne po- 

 znanie kraju nietylko na polu mykologii, a nauka polska traci nie dość jeszcze oce- 

 nionego pracownika. 



Badanie śluzowców i grzybów prowadzi w dalszym ciągu M. Raciborski, da- 

 jąc w tym czasie na polu mykologii monografię rdzy krajowych, liczne spisy śluzow- 

 ców oraz szereg nowych gatunków lub rodzajów śluzowców i grzybów. 



Pojawia się też pierwsza kollekcya „exsiccatów", mianowicie: „Fungi Poloniae 

 exsiccati", wydane przez M. Raciborskiego. 



W tym czasie pracuje także na polu mykologii K. M i c z y ń s k i, przyczyniając 

 się też do fizyografii kraju kollekcyą grzybów głównie Sądeczyzny, zebraną około 

 r. 1890. 



Po roku 1890-tym następuje przerwa w fizyograficznem badaniu śluzowców 

 i grzybów Galicyi i Bukowiny, która trwa do początku XX wieku. 



Przerwę tę przerywa R. Gutwiński opracowaniem spisu śluzowców (1901), 

 i G. Bobiak 2-ma pracami mykologicznemi (1903, 1906), zawierającemi spis około 

 1032 gatunków grzybów z wschodniej Galicyi. Stosunkowo bogaty dorobek fizyogra- 

 ficzny przynoszą lata ostatnie; mianowicie na dwóch krańcach kraju zaczyna się żyw- 

 szy ruch mykologiczny, w Krakowie nieco wcześniej niż we Lwowie. 



Do tego okresu należą prace fizyograficzno-mykologiczne, dotyczące Galicyi, mo- 

 je i moich uczniów, mianowicie: Kazimierza Roupperta, Konstantego Stec- 

 kiego i Adama Wodziczki, którzy gromadzą materyał mykologiczny, tworząc 

 po kollekcyi ś. p. Krupy i starszych zbiorach M. Raciborskiego podstawę pod 

 mykologiczny zbiór komisyi fizyograficznej Akademii Umiejętności. 



Około M. Raciborskiego skupiła się garść ludzi, która bada dalsze i bliż- 

 sze okolice Lwowa i kraju pod wielorakimi względami, wychodzą liczne prace myko- 

 logiczne Z. Chmielewskiego, M. Raciborskiego, P. Wiśniewskiego i 

 T. Wilczyńskiego, potem także K- Roupperta. Pojawia się z inicyatywy M. R a- 

 ciborskiego „Mycotheca polonica", a w niej liczne exsiccata z całej Polski, a nie- 

 tylko z Galicyi. 



Do grona pracowników, pracujących we wschodniej części kraju, przybywa 

 w ostatnich latach A. Wróblewski a niedawno także Biborski. 



Zwalczaniem grzybów, szkodników roślin gospodarskich, oraz gromadzeniem wia- 

 domości o sile i miejscu ich występowania zajmuje się krajowy oddział ochrony ro- 

 ślin w Dublanach (K. M i cz y ń s k i, Z. Chmielewski). Nieliczne obserwacye ze- 

 brała także c. k. Stacya ochrony roślin w Wiedniu (G. Kock), oraz c. k. Zarząd 

 plantacyi tytoniu (P r e i s s e c k e r). 



Śluzówce. 



Podstawę pod dalsze badanie śluzowców galicyjskich (z Bukowiny nie wymienio- 

 ny ani jeden gatunek) stworzyli w latach 80-tych M. Raciborski i ś. p. J. Kru- 

 pa. Pozatem po długiej przerwie, bo dopiero w XX wieku, pewną ilość gatunków 

 nowych dla Galicyi lub nowych stanowisk przynoszą prace R. G u t w i ń s k i e g o, K. 

 Roupperta, K. Steckiego, A. Wodziczki i moje. Ogółem z Galicyi znanych 

 jest 111 gatunków śluzowców wobec blizko 300 gatunków europejskich. Z tego we 

 wschodniej części kraju w okolicach Lwowa, Karpatach stryjskich i na Czarnohorze 

 zebrano 77 gatunków, zasługa to głównie ś. p. J. Krupy; w zachodniej części kra- 



