10 



Do inwentarza grobu i — II Tab. III) należy fragment (10), oraz trójkątna strzał- 

 ka kamienna. 



Imielno. Kielecka, p. Jędrzejowski, par. Imielno. 

 Okazy ceramiki wczesnohistorycznej zebrane na cmentarzu koło kościoła. 



Ludwików. Kielecka, p. Kielecki, gm. Łopuszno (Tab. VII i VIII). 



Pan Zdzisław Lenartowicz rozkopał 1913 r. cmentarzysko ciałopalne (opis „Zie- 

 mia" N» 37, str. 612 z 13 września r. b ). Cmentarzysko to (60 grobów) należy do 

 epoki przejściowej od bronzu do żelaza (Tab. VIII— 1). 



Urna z gliny żółtej, wierzch gładki, część spodnia brzuśca obmazywana, wyso- 

 kość urny 0,305, śred. otw. gór. 0.277, obwód najwięk. 1,25. 



Urna z gliny żółtej gładka: spodnia część obmazywana, ornament z dwu linii 

 równoległych, wysokość urny 0,26, śred. otw, gór. 0,23, śred. dna (brak .dna) — ? obwód 

 największy 0,81. 



Urna z gliny żółtej, wierzch gładki, spód chropowaty, wysokość urny 0,28, śred. 

 otw. gór. 0,235 śred. dna 0,095, obwód największy 1,02. 

 Bronzy wydobyto razem z powyższemi urnami. 



Szpila bronzowa o wygięciu w kształt szyi łabędzia (Schwanenhals Nadel). 



Słupica. Radomska, p. Radomski, gm. Gzowice, par. Jedlnia. 



Fragmenty ceramiki, strzały krzemienne, narzędzia długie kamienne, fragmenty 

 młotów i t. p. 



Stawy. Kielecka, p. Jędrzejowski, par. Imielno. 



Uroczysko „Ogrodzieniec" znaleziono tam skrobacz krzemienny. 



Uroczysko „Grodzisko" jest to pagórek otoczony eliptycznemi wałami, wpobli- 



żu znajdowano fragmenty ceramiki grube do 0,02; typ grodziskowy i wczesnohi- 



storyczny. ' 



Swięcica. Radomska, p. Sandomierski. 

 Fragment ucha od naczynia przedhistorycznego. 



Uwaga autora. 



W opisach wykopalisk, a zwłaszcza wykopalisk ze Złotej Sandomierskiej często używam terminu: 

 „ornament'' „zdobienie". Jest to w nauce przeżytek, który stopniowo będzie musiał ustąpić miejsca innej 

 racyonalniejszej terminologii. „Ornamentyka" ceramiki ze Złotej jest typowym przykładem pewnej celo- 

 wości. Niepodobna obecnie wobec porównawczych zdobyczy etnologii mniemać, iż czysty „przypadek" 

 lub wyłącznie „zamiłowanie piękna" kazały człowiekowi z doby neolitu tak, lub inaczej, „zdobić" naczynia, 

 kładzione zmarłemu do grobu. Już z ilości tych naczyń można pewien myślowy uchwycić wątek; raz 

 będzie ich „siedm" (ani mniej, ani więcej), drugi raz „trzy" (ani mniej, ani więcej). Jeżeli zapoznać się 

 z pracami: „La Langue Sacree" Emile Soldi, Colbert de Beaulieu 1902 Ernest Leroux editeur. 28 rue Bo- 

 naparte — Paris, albo z najnowszemi poglądami (1912) takiego Strausa Seger'a z Wrocławia wygłoszonemi 

 w „Neue Erwerbungen der Prahistorischen Sammlung'- Sonderabdruck aus „Schlesiens Vorzeit in Bild und 

 Schrift". VI Band str. 45 i 47, natenczas poczniemy wyczuwać całą niestosowność wyrażeń „ornament", 

 „ornamentyka", „zdobienie" dla tego, co właściwie być musiało utrwaleniem „myśli" i „wierzeń" pierwot- 

 nego człowieka. 



