34 



Po małej przerwie, stanowiącej zbocze ziemiste pochyłe, zarosłe pięknemi buka- 

 mi, piętrzą się znowu tuż ponad rzeką coraz wyższe skały wapienia jurskiego, poo- 

 rane głębokiemi żłoby. W pierwszym z nich, od północy, czernieją dwa otwory ma- 

 łych Schronisk górnych. W żłobie drugim, większym, widać również dwa otwory 

 Schronisk nieco obszerniejsze, a bardzo trudno dostępne. Trzeci żłób największy pro- 

 wadzi do szczytu skał najwynioślejszego, zwanego Wieża. Tu na wysokości około 

 50 metrów nad poziomem doliny i rzeki rozciąga się główna Jaskinia górna czyli 

 Tunel, drążący skały Wieży na wylot. Obok niego od strony północnej napotykamy 

 otwór wielkiego Schroniska przy Tunelu. 



Nakoniec w zachodnio-południowym końcu skał Ogrojca, dość nizko ponad rze- 

 ką, czernieje wejście wysokie a wązkie Jaskini dolnej. Poza nią ściany skał obniżają 

 się coraz bardziej, aż niedaleko w dolince, przez którą biegnie droga do dworu ma- 

 szyckiego, nikną całkiem pod grubą warstwą gliny. 



Po drugiej stronie owej drogi i dolinki, ponad rzeką sterczy na szczycie pagóra 

 rozłożystego, niewielkie obnażenie wapienia skalistego, obejmujące słynną Jaskinię 

 maszycką, zbadaną i opisaną tak znakomicie przez G. Ossowskiego. 



Dalej na wschód widać dwór, ogród obszerny i wieś Maszyce na wyniosłej pła- 

 szczyźnie, okalającej całą grupę skał Ogrojca. Widok stamtąd wspaniały na olbrzy- 

 mią dolinę Wisły, prastary Kraków i Tatry sine na widnokręgu. 



Po drugiej stronie dolmy Prądnika, naprzeciwko skał Ogrojca, widać malowniczy 

 wąwóz Stodoliska z licznemi jaskiniami (zob. tab. I). 



Z ośmiu jaskiń i schronisk większych i mniejszych w skałach Ogrojca, opisa- 

 nych powyżej, zacząłem badać bliżej w r. 1901 przedewszystkiem Jaskinię górną czyli 

 Tunel i Schronisko obok niego leżące. 



-his kii ii a gfórna w Ogrojcu 

 ze schroniskiem bocznem. 



W głównej grupie skał „Ogrojca", w ich szczycie najwyższym, zwanym Wieża, 

 rozciąga się wspaniała Jaskinia górna (zob. tab. I i II). 



Jest to wielki tunel, drążący nawylot skały wapienia jurskiego, w kierunku pra- 

 wie zachodnio- wschodnim. Jego wejście główne czyli przednie, olbrzymia brama skal- 

 na (wysoka metrów 8, szeroka przy ziemi 7{) wzniesiona jest nad poziom rzeki około 

 50 metrów. 



Do jaskini tej dostać się można, idąc od Ojcowa lewym brzegiem Prądnika, ze 

 ścieżki wprost przez wązki żłób skalny, bardzo stromo w górę między drzewiną 

 i krzewami wiodący. Albo też, dogodniej, okrążając nieco dalej ku południowi skały 

 dolne, i zawracając po pięknem zboczu leśnem pod górę do szczytu skały Wieży. 



Taras ziemny TT 1 , przed główną jaskinią i schroniskiem obok położonem, jest 

 wązki i krótki. Narnulisko w tunelu wznosi się bardzo pochyło, pod kątem około 

 30° (jak to widać na jego przekroju pionowym). Powierzchnia namuliska przed tune- 

 lem składała się z ziemi roślinnej ciemno-szarej, dalej zaś w głębi tunelu z glinki su- 

 chej żółtawo-szarej. 



