35 



Przedsionek tunelu P, zrazu szeroki około 8 metrów, stopniowo zwęża się do 

 2 l / 2 m, • przechodzi w komorę główną K, która kończy się nizką ścianką tylną 5/ 

 poprzeczną. Ponad ścianką tą roztwiera się wyjście górne z tunelu W, 8 metrów wy- 

 sokie, w kształcie okna olbrzymiego. Poza niem piętrzą się większe i mniejsze zło- 

 my skał wapienia, między któremi przedostać się można na zbocze ziemiste górne, 

 rozciągające się ponad tunelem, porosłe krzewami i lasem. 



W ścianie prawej Sp\ Sp ź tunelu, przy powierzchni namułu, widać znaczne wgłę- 

 bienia w i w 1 . 



Wysokość tunelu czyli wzniesienie sklepienia nad poziom pierwotny namuliska 

 dość jednostajne, około 8 metrów. Sklepienie Sk pofałdowane, ma tu i owdzie wklę- 

 słości głębsze i szczeliny. 



Ściana lewa Sl l , S/'-' tunelu, stanowiąca przegrodę między nim a schroniskiem 

 bocznem S, z brzega szeroka około 5 metrów, dalej przy końcu schroniska grubieje 

 do 11 m. Strona północna przegrody owej stanowi zarazem ścianę prawą Sp schro- 

 niska bocznego. 



Schronisko boczne S oddziela od Jaskini górnej czyli tunelu mały wązki taras 

 TT 1 , nieco pochyły, parę metrów długi, stanowiący dość wygodne przejście. Wchód 

 do schroniska wysoki 5 metrów, prowadzi do jamy obszernej, szerokiej z brzega 

 3 m., w końcu 2 m., głębokiej 6 m. (zob. tab. II). 



Sklepienie schroniska, wzniesione nad poziom pierwotny namułu dość jednostaj- 

 nie około 5 m., ma kilka zagłębień większych i mniejszych, a wpośrodku rodzaj ko- 

 mina k, z otworem na wylot kilka metrów nad wchodem. 



Namuł schroniska wierzchem składał się z warstwy ziemi roślinnej, ciemno-sza- 

 rej, 70—80 cm. grubości, takiej samej jak przed wejściem do tunelu, czyli jaskini 

 głównej. W samem wejściu do schroniska złomy skał tworzyły rodzaj progu, około 

 '/ 2 metra szerokiego i tyleż wysokiego. 



Po rozkopaniu i usunięciu wierzchniej warstwy szaroziemu schroniska, w głębo- 

 kości 20—30 cm. ukazywać się zaczęły skorupy naczyń glinianych bez polewy, lecz 

 na krążku toczonych. Między niemi znalazło się kilka wyrobów żelaznych, a miano- 

 wicie: śpięzasty nóż, rodzaj sierpa, ostroga, grot piki. Nieco głębiej w tejże warstwie 

 szaroziemu, wpośród mniejszych i większych okruchów skalnych wapienia, było mnó- 

 stwo skorup z naczyń glinianych lepionych grubo w ręku, wałeczek z gliny z trzema 

 szeregami dziurek, trochę wyrobów i okrzesków krzemiennych, oraz nieco kości zwie- 

 rzęcych całych i łupanych. 



W końcu jamy schroniska w tejże warstwie wierzchniej szaroziemu, w głęboko- 

 ści 30 cm., ukazała się warstwa popiołów jasno-szarych, szeroka około 2 m., t. j. zaj- 

 mująca całą szerokość schroniska; długa przeszło 4 m., czyli kończąca się o parę me- 

 trów przed progiem wchodowym jamy. Grubość całej warstwy popiołów dochodziła 

 w głębi jamy do 50 cm. Pod ową warstwą popiołową szarą, z warstewkami ciemniej- 

 szemi i okruchami węgla drzewnego, rozpościerała się warstwa gliny przepalonej na 

 kolor ceglasto-czerwony, gruba 20 — 30 cm., dość sucha i krucha, pokryta wierzchem 

 jakby polepą twardą popękaną, do 3 cm. grubą. Spodem pod gliną czerwoną prze- 

 paloną zalegał ił szaro-żółty. 



Razem przeto warstwa popiołowa, gruba do 50 cm., z gliną czerwoną przepaloną 

 do 30 cm., stanowiła nienaruszony pokład wielkiego ogniska o, gruby około 80 cm. 

 Wszelako warstwa popiołu zajmowała wierzchem przestrzeń większą, bo od końca ja- 

 my przez całą jej szerokość ciągnęła się przeszło 4 metry ku wejściu schroniska, aż 

 po linię kropkowaną az na planie. Natomiast glina czerwono przepalona zajmowała 



