36 



całą szerokość jamy, ale tylko na 2 metry od jej końca, dalej zaś ciągnęła się jedy- 

 nie przy obu ścianach skalnych dwoma pasami wązkiemi, jak to na planie schroniska 

 oznacza miejsce zacieniowane kreskami. 



W warstwie popiołów, podobnie jak w szaroziemiu, znajdowało się tu mnóstwo 

 kości zwierzęcych całych i łupanych, z których wiele okopconych sadzą i przepalo- 

 nych częściowo; krom tego sporo skorup glinianych, wyrobów i okrzesków krzemien- 

 nych, a na glinie czerwonej ogniska, tuż przy ścianie lewej St, leżała siekierka ka- 

 mienna. 



W warstwie spodniej gliny, zalegającej pod wierzchnią warstwą szaroziemu i pod 

 ogniskiem o, w całej tej jamie znalazły się jeszcze dość liczne narzędzia krzemienne 

 bardzo grubo łupane, niektóre tu i owdzie szczerbione, typów starszych paleolitycz- 

 nych, oraz łopatki, strzałki i ostrza kościane, wreszcie sporo kości zwierzęcych całych 

 i łupanych. 



Ukończywszy w r. 1901 rozkopywanie namułu schroniska bocznego, w następ- 

 nym r. 1902 przeszedłem do dalszego badania mianowicie tarasu przedjaskiniowego 

 TT 1 , pomiędzy otworami wchodowemi schroniska badanego i przyległej Jaskini górnej 

 tunelowej, zwanej też przez lud miejscowy „Dziurawcem w Wieży". 



Niewielki ów taras (blizko 3 metry długi a 3 m. szeroki i rozciągał się tuż przy 

 grubej ścianie skalnej, przedzielającej wchody schroniska zbadanego i tunelu jaskiui 

 głównej, a stanowił wązkie przejście między niemi ponad stromym żłobem między- 

 skalnym, opadającym nagle aż do koryta rzeki Prądnika, o kilkadziesiąt metrów niżej 

 szumiącego. Na tarasie owym, jak również dalej przed wchodem głównym tunelu ja- 

 skini warstwa wierzchnia namulu składała się z szaroziemu (grubości około Vi metra) 

 i zawierała trochę skorup z naczyń glinianych lepionych w ręku, nieco krzemieni i ko- 

 stek drobnych zwierzęcych. 



Dalej w przedsionku P i komorze głównej K tunelu powierzchnia namulu bar- 

 dzo spadzista (jak to widać na przekroju pionowym) składała się takoż z warstwy 

 wierzchniej ziemi gliniastej koloru jasno-szaro-żółtego (1 — l 1 ^ metra grubej) z liczne- 

 mi okruchami i odłamkami wapienia jurskiego, a szczątkami przeddziejowemi jak w ta- 

 rasie przedjaskiniowym. Pod tern rozciągała się warstwa spodnia gliny ciemnożółtej, 

 miejscami brunatnej, z mnogiemi odłamami wapienia różnej wielkości, spoczywająca 

 na dnie skalnem jaskini. 



Po lewej stronie dolnego wchodu tunelu, przy końcu prawym tarasu T\ tuż przy 

 ścianie skalnej ST, w głębokości 1 metra, na spodzie warstwy wierzchniej szaroziemu 

 a na powierzchni warstwy gliny spodniej, znalazło się małe ognisko o 1 , półkoliste, śre- 

 dnicy około 50 cm., złożone z warstewki gliny kruchej, przepalonej na kolor ceglasto- 

 czerwony, i z resztek popiołu drzewnego. Wokoło ogniska owego znajdowało się, 

 podobnie jak obok w ziemi tarasu T\ sporo odłamków i narzędzi krzemiennych, sko- 

 rup z naczyń w ręku lepionych, kości zwierzęcych łupanych i całych, oraz nieco okru- 

 chów węgli drzewnych. 



O pół metra głębiej pod temże małem ogniskiem, czyli Vj 2 metra pod powierz- 

 chnią pierwotną namułu, już w samej warstwie gliny spodniej, odsłoniło się drugie 

 ognisko o-, dolne, znacznie większe, rozciągające się półkolem tuż przy ścianie skal- 

 nej SI 1 . Szerokość jego wynosiła l 1 /., metra, długość blizko 3 m., tak iż zachodziło 

 ono w załom ściany skalnej widoczny na planie. Ognisko to bardzo grube, około 

 50 cm., składało się z licznych warstewek popiołów szarych i gliny przepalonej na 

 kolor ceglasty. W załomie ściany skalnej Sl l , ponad ogniskiem owem, znalazła się 

 płyta kamienia żarnowego, wisiorek z kości, a wokoło mnóstwo grubych skorup z na- 



