37 



czyń glinianych w ręku lepionych, nożyki i okrzeski krzemienne, kości zwierzęce całe 

 i łupane, oraz ^kruchy wapienia opalone. 



Nieco wyżej, ponad górnym końcem owego ogniska drugiego, zalegało następne 

 ognisko trzecie o 3 , w głębokości metra pod powierzchnią pierwotną tiara ułu, roz- 

 postarte na glinie spodniej przy ścianie skalnej w półkole (długie 3'/ 2 metra, l'/ 2 sze- 

 rokie), złożone z warstewki ziemi gliniastej 10 — 15 cm. grubej, przepalonej na kolor 

 ceglasty, ze śladami popiołu i okruchami węgli drzewnych. Przy końcu górnym ogni- 

 ska zalegały duże odłamy skał ss, wokół zaś ogniska i nad niem szczątki przedhisto- 

 ryczne takie same jak znalezione poniżej. 



Pod ogniskiem trzeciem^w pośrodku przedsionka P, w głębokości l'/ 2 metra pod 

 powierzchnią pierwotną namułu, zalegało ognisko czwarte o\ nieco mniejsze owalne 

 (szerokie 1 '/ 2 metra, długie 2 nr, grube 25 cm.), złożone z gliny kruchej przepalonej 

 na kolor ceglasty, i z resztek popiołu szarego. Wokół, jak wyżej, szczątki skorup, ko- 

 ści i narzędzia krzemienne. 



Jeszcze głębiej, na 2 metry pod powierzchnią pierwotną namułu, pod owem ogni- 

 skiem czwartem, po rozkopaniu masy gliny żółtej, odsłoniło się wielkie ognisko piąte 

 o b , ciągnące się od załamu lewej ściany skalnej SP aż w pośrodek przedsionka P, 

 owalem długim przeszło 3 metry, szerokim 2 l / 2 . Budowa i układ ogniska te- 

 go były niezwykłe. Przy ścianie skalnej i w pośrodku składało się ono z war- 

 stewek twardych sceglonych, jakby wielkich plastrów gliny przepalonej na kolor czer- 

 wony, sypiących się w tafelki nieregularne, grube 2 — 3 cm. Warstewek takich, leżą- 

 cych poziomo jedna na drugiej, całkiem gładko, było dziesięć. Po brzegach ogniska 

 i pod niem zalegała gruba warstwa gliny kruchej, miałkiej, przepalonej na kolor czer- 

 wony i masy popiołów szarych. Grubość całkowita ogniska owego razem z gliną 

 przepaloną wynosiła 70 — 80 cm. Przy górnym brzegu ogniska zalegała gruba warstwa 

 miału czarnego, podobnego do sadzy, a wśród niego ziarna zboża zwęglone — pszenicy 

 pospolitej. Ziarna owego było kilka litrów, a miału czarnego — kilkanaście. Prócz głów- 

 nego gniazda miału owego, tuż przy ognisku rozpościerały się tu i owdzie warstewki 

 czarne poziome czyli plastry takiegoż miału, jakby rozdeptane i rozsypane przez miesz- 

 kańców pierwotnych jaskini. Wokoło owego ogniska spodniego najstarszego i pod 

 niem było mnóstwo skorup lepionych w ręku grubo, okrzeski i narzędzia krzemien- 

 ne, kości zwierzęce łupane i całe, opalone tu i owdzie lub zwęglone, kilka kamieni 

 żarnowych z tłuczkami krzemiennemi A co najdziwniejsze, zalegała tu wielka ilość sko- 

 rup czerwonych niezwykłych z gliny wypalonej, bardzo grubych płaskich 

 dachówkowatych, z rowkami podłużnerni, jakby kijem okrągłym wyżłobionemi 

 równolegle do siebie. Spodnia powierzchnia tych skorup, dość gładka, ma na sobie 

 liczne odciski ziarna zbożowego, trawy i gałązek cienkich. Wiele z tych skorup było 

 okopconych czarno, mniej lub więcej. Obok tego wszystkiego, nieco ku prawej ścia- 

 wej ścianie przedsionka P, leżał wielki odłam skały, wygodny do siedzenia. Cale to 

 spodnie ognisko piąte razem ze swem otoczeniem i znaleziskami robiło wrażenie wiel- 

 kiego paleniska kuchennego, starannie wylepianego gładko wielokrotnie, jakby dla 

 pieczywa z mąki, której resztki przepalone z ziarnem zwęglonem, być może przypad- 

 kowo, dotąd się przechowały. 



Przy ścianie prawej Sp l przedsionka P, nieco powyżej ognisk, poprzednio odkry- 

 tych i opisanych, znalazło się jeszcze jedno ognisko szóste o c \ owalne (długie 2 me- 

 try, szerokie l 1 ^). złożone z gliny kruchej, przepalonej na kolor ceglasty, i resztek 

 popiołu, grubości 10—15 cm. I tu, podobnie jak poniżej, znalazły się takież same 

 zabytki przeddziejowe. 



